Ang Mahiwagang Blog

A Dog Chased Our Whole Section

2006-07-14T17:42:00.000-07:00

You've been brought here by a link from a blog from a blog from a blog from a blog. So... do you think you've found what youre lookin for in this blog? Seems like the right place for it, right?! lets see...

*
**
***
****
*****
******
*******
********
*********
**********
*********
********
*******
******
*****
****
***
**
*
**
***
****
*****
******
*******
********
*********
********
*******
******
*****
****
***
**
*
**
***
****
*****
******
*******
********
*********
**********
*********
********
*******
******
*****
****
***
**
*
WALA!!! try nyo kaya dito...

http://www.rockinroma.blogspot.com/

Joyride

2006-05-29T05:52:00.000-07:00

Matagal na kaming mag-boyfriend ni Allan. Mahal na mahal namin ang isa’t-isa. Mabait siyang boyfriend. Pag may sakit ako, siya ang nag-aalaga sa akin. Pag may problema ako na parang hindi ko na kakayanin, andyan siya na pwede kong iyakan at handa siyang tumulong sa akin, “Kapag sumuko ka, ay susuko na rin ako dahil hindi ko kayang nagkakaganyan ang babaeng mahal ko,” ang sasabihin niya sa akin sa puntong hindi ko na kaya ang problema ko. Mahal na mahal ko si Allan at kahit na palaging ako na lamang ang pumapalpak sa aming dalawa ay ginagawa ko ang lahat para maipadama sa kanya na mahal ko siya.

Masaya at walang problema ang aming relasyon. Yun ay bago dumating si Loraine. Dati siyang classmate ni Allan at close daw sila talaga nung high school sila. Walang problema sa akin iyon, pero isang araw ay may nalaman akong… ewan ko ba! Sabihin na nating hindi ko dapat malaman, “Alam mo kasi, Ashley, wag mong mamasamain, pero crush na crush ko talaga ‘yang si Allan, nung high school pa… Hanggang ngayon.” Ang lakas ng loob niya! Sabihin ba sa mismong girlfriend pa ng lalaki na gusto niya ang boyfriend nito!

At napansin ko na lamang na nagkakalapit na ng husto sina Allan at Loraine. Hindi ko maiwasang mag-selos, pero nagtiwala pa rin ako kay Allan na hindi niya ako lolokohin. Pero isang araw ay narinig kong nag-uusap sina Loraine at Allan. “Alam mo kasi, Allan, matagal na kitang gusto, e. I-I love you,” ang sabi ni Loraine kay Allan. Pagka-tapos noon ay Kinausap ko si Loraine. “Pwede bang tigilan mo na kami ni Allan?” sabi ko. “Pero gusto ko siya. Mahal ko siya!” ang tugon ni Loraine. At sa puntong ito ay tumayo na ako. “Hindi mo ba ako naiintindihan?” lumalakas na ang boses ko. “Loraine, he’s not yours! Read my lips. He’s my boyfriend,” at sa puntong ito ay dumating si Allan. “Ashley, ano bang ginagawa mo? Tara na, umuwi na tayo,” ang sabi sa akin ni Alllan.

“Alam mo kasi, ‘yang magaling mong classmate, gusting-gusto ka! ‘Pag hindi pa niya tayo tinigilan ay susugurin ko siya!” Ang sabi ko kay Allan. “Hay naku. Sumakay ka na nga lang sa motor!” ang sabi ni Allan. “Aminin mo na kasi sa Akin. Gusto mo rin siya diba?” tanong ko kay Allan. “Hindi nga. Alam mo namang mahal na mahal kita at hindi kita kayang iwanan.” Aapakan na sana niya ang break pero ang sabi niya, “Tanggalin mo nga ang helmet ko. Pinapawisan ako,” ang sabi sa akin ni Allan. Nag-alinlangan ako ng kaunti pero tinanggal ko rin ang helmet niya. “Sabihin mo nga sa akin, mahal mo ba ako?” tanong sa akin ni Allan. “Ano ba iyang mga pinag-sasabi mo? Siyempre, mahal na mahal kita,” tugon ko. “E, isuot mo iyang helmet ko at yumakap ka sa akin ng mahigpit para hindi ka malaglag,” sabi sa akin ni Allan. Bago kami lumiko ay sinabi sa akin ni Allan, “Basta tandaan mong mahal na mahal kita,” at nagtuloy-tuloy ang motor namin sa isang building…

“Nasaan ako? Si Allan? Nasaan siya? Anong nangyari sa kanya?” Yun ang una kong nasabi ng nagising ako. Nasa ospital pala ako. Dalawang araw na daw akong walang malay. Pero si Allan? “Patay na po si Mr. Villa. Nabagok ang ulo niya ng nabangga ang motor ninyo sa building,” ang sabi sa akin ng nurse. Unti-unting tumulo ang luha ko. “HINDI! Hindi pa siya patay! Nagbi-biro ka lang, di ba?” pero hindi siya nagbi-biro. Patay na ngang talaga si Allan. Hindi ko ito matanggap. Ang taong pinaka-mamahal ko ay wala na. At ang huli kong nagawa sa kanya ay ang magduda sa kanyang pagmamahal sa akin. Nasira daw ang break ng motor. Kaya pala pinasuot niya sa akin ant helmet niya. Pinili niyang iligtas ang buhay ko kahit na alam niyang mamamatay siya. At ang huli pa niyang sinabi sa akin ay mahal na mahal niya ako. Hindi ko matanggap na nawala sa akin ang taong mahal ko. Bakit ko pa kasi siya pinag-dudahan? Bakit nagalit pa ako sa kanya. Alam kong sa tagal ng aming pag-sasama ay hindi sapat ang lahat ng ginawa ko para maipadama sa kanya ang aking pag-mamahal. Pero siya? Hindi siya nagkulang. Kita mo nga, mas gugustuhin pa niyang siya na lang ang mamatay kaysa sa akin. Siguro ay alam niyang may isang lalaki pa diyan sa paligid na magmamahal sa akin ng gaya ng pag-mamahal niya sa akin…Pero hindi ko makakalimutan si Allan na nagpakita sa akin ng tunay na pag-mamahal…

-Roma Garcia

Tears In Heaven

2006-05-29T05:47:00.000-07:00

Everybody thinks Katie was in the height of cool. He parents drove her to school aboard a gleaming white Mercedes Benz and fetch her with a BMW. She uses a cool MMS phone where she receives text messages minute by minute sent to her by her suitors from other school. She is also the leader of the coolest gang of girls in their campus, and most of all, she’s on top of her classes.

Weird though everybody might think why Katie, no matter haw distant she is with the guys in the campus that a lot of them actually considered once or twice to be her suitor. A lot may also think that she does nothing but study and only shows her talents during choir performances or in school programs where they will suddenly need an intermission number.

“Love moves in mysterious ways,
It’s always so surprising,
When love appears over the horizon,
I’ll love you for the rest of my days,
But still it’s mystery
Of how you ever came to me
Which only proves,
Love moves in mysterious ways…”
The last note of the guitar faded as the crowd burst into tumultuous applause. Once again, Katie had earned her audience’s admiration. “Nice one,” Katie’s friend said as slumped back to her seat. “

“Thanks a bunch,” Katie replied looking hopelessly around for her bag. “Where’s my bag?” Katie asked her friends who are still beaming at her.

“Here. Brian just called. I told him you were up at stage singing and told him to call later,” said one of them as she handed Katie her bag.

“What did he say?” Katie asked.

“Said he’s heard you singing and he thinks you’re a great singer and that will I please tell you that he loves you and that he will call later,” the girl who handed Katie her bag replied.

“He told you to tell me he loves me? As if I need reminding. I can hear that from him any old day. It would be more flattering if he hadn’t told me that thing for about eighty-six times before. And here he is. If you will excuse me for a bit, I’ll talk to him. Hello, Brian?” Katie said as her phone rang and she walked away with her phone pressed hard against her ear.

A few minutes later, Katie came back looking downcast as she sat back to her seat. “What’s up, Katie?” one of her friends asked.

“Brian wants to meet me at the town square during the town festival,” Katie replied.

“And?” her friends asked even though they knew what was coming.

“I agreed. I can’t refuse him. He told me he will do all sorts of horrible stuff to himself if I don’t agree. So –, “Katie stared at her friends as though they were the ones she had entrusted he life to, “ – do you think you guys can help me?” Katie asked.

“Wait a minute. You want us to smuggle you out of your place to meet Brian?” one of them asked apprehensively.

“Not smuggle, no!” Katie said looking revolted. “We could pretend that we’re going to Jayson’s or something so that I will be allowed to go,” she added.

“Oh, alright. But if that Brian looks like a troll or something, it’s our energy we’ve wasted getting you out of your place, dear,” one of them said.

The truth was that Katie had never met Brian before. She just texted him one day hoping to have someone who will speak to her sanely but, instead, she’s got another one to add to her collection of numerous suitors. Try as she might to rid him of that thought, any plan that she may think of to make him think that she was no good seems to fail. First, she old him all sorts of things like she is ugly or that she is boyish and all sorts of things she knows will be a turn-off to a guy but she failed. Next, she mentioned some names of guys just to make him think that she is a flirt but that made no effect whatsoever to Brian. Then, she tried doing things like doing things like wrong sends of her plots to destabilize he enemies and yet again, she did not succeed. And when all else fails, she tried accusing him of dating other girls if he does not reply soon enough to her text messages, but all to no effect.

The town festival came and her friends had successfully got her out of her house. They waited foe five minutes but Brian did not call. “Maybe he forgot it’s today. Maybe he’s not allowed to go or something,” one of Katie’s friends suggested. But at that exact moment, Katie’s phone rang. “Hello?” she answered. It was Brian who was asking her what dress she is wearing so that he can spot her among the crowd. “I’m wearing a pink blouse, denim pants and sandals,” Katie told Brian and she hung up. A minute later, a tall, handsome and whit guy appeared at their side and said, “Hi, Katie!” Katie replied, “So you’ll be Brian,” and she smiled as she stood up.

All through the date Brian kept trying to hold Katie’s hand but she always resisted. Finally, the date ended at the bus terminal with Brian promising to see her again. “I love you Katie,” he said waving to her goodbye as the bus sped away. Katie’s face fell at these words.

Katie and Brian went out more frequently which Katie soon realized was a big mistake. Katie went home one afternoon after another date with Brian and sank into her favorite armchair. Their chambermaid appeared and sank into the seat next to it. “So, how did it go?” she asked Katie. She had been helping Katie get out of the house to go on dates with Brian for a long time already.

“It was great, Aunt Marge,” Kate replied smiling. “He was so sweet and he is such a gentleman,” Katie sighed as she rested her head on the chambermaid’s shoulder.

“Great, I really have to get going now,” the chambermaid said as she made to stand up.

“Wait, Aunt Marge, can I ask you something?” Katie said.

“Ok, what is it” Aunt Marge replied sitting down.

“Aunt Marge, how did it feel when you fell in love with your husband? How did you know it was really him?” Katie asked.

“Well, I felt like he was my world, like I will be crazy if he’s been away from me for a long time. I don’t know how it was really him that I will be with forever. All I know was that it was really destiny that we met. Why are you asking me this, Katie?” Aunt Marge replied.

“Oh, Aunt Marge, I think I’m in love with Brian,” Katie sighed. “I’m afraid you can’t fall in love with that guy,” a voice said behind them.

It was Katie’s father. He had been disapproving with Katie falling in love with a common guy and he was totally determined to marry her to a son of a business tycoon so as to expand his business. “Dad!” Katie said as she tried to hug him but he pushed her aside, knocking her to the nearest chair. “Aunt Marge, you may go,” he told the chambermaid and Aunt Marge swept away across the room. “Dad, you’re back!” Katie said as she made to stand up. “Shut up and sit down, you silly girl!” he spat at Katie as he walked towards her chair, bearing down upon her. He placed his hands on both arms of the chair and moved his face closer to Katie’s so that they were just a foot apart. “Very interesting news had reached my ears, young lady,” he said in a voice that was almost a whisper yet it made Katie tremble. “Yes, indeed. I’ve heard that you have been going out with a certain Brian Lee. Tell me, Katie, haven’t you had enough of your rule-breaking to last you a lifetime? Tell me – “He said edging away from her and standing up. “Didn’t I state very clearly to you that you are going to marry Mr. Wong’s son! Guys – “he said snapping his fingers and about three men in black suits appeared. “– I think Katie needs to learn the lesson once again,” he said as the men in black suits took Katie away…

“There you go now, sweetie. Now lie down,” It was Katie’s mother. “Ouch, mom!” Katie wailed as her mother tended to her scars. “When did falling in love ever became a sin?” Katie asked.

“It’s never a sin, Katie. But it seems that your father –“Katie’s mother said.

“My legal father you mean! I don’t know much about the word father,” Katie snapped.

“Now, now. I’m sure that after some time –“Katie’s mother said.

“Twenty-one years have passed and still, he’s never changed! It’s all this mad arranged marriage stuff!” Katie cut in.

“Mr. Wong’s son is fine. He’s kind, he’s – “Katie’s mother replied.

“But I love Brian, mom! Even if twenty or thirty years have passed he will never be like Brian! I will never love him!” Katie replied scathingly. Her mother just smiled at her and said, “I know you’ve got it in you,” and left the room…

“Katie emerged from the office after a long day’s work. There, she found Brian already waiting for her. She smiled and they walked away. After a while, Brian broke the silence. “Katie, I wanted to ask you something,” Brian drew breath and asked, “Will you marry me, Katie?” But he was taken by surprise when Katie started to cry and she shook her head.

“No, Brian, I can’t. My father, he wants me to marry Andrew Wong. I’m so sorry, Brian!” she said. But then, Aunt Marge appeared at their side. “What are you doing here, Aunt Marge? What the –“

Katie’s jaw dropped as Aunt Marge handed her a large suitcase. “Your mother asked me to pack your stuff for you. She said that you have every right to be happy with the one you love. Good luck, both of you,” Aunt Marge said.

“How can we ever thank –“Katie started but Aunt Marge said more urgently, “Go now, before your father winds out you’re missing!” and Katie, together with Brian, hurried away.

They arrived at a small town at the countryside where they settled at an apartment. Brian worked at the local law firm and Katie stayed at home, doing the household chores. Once they’ve got enough money, they went to marry at the town’s court.

“Congratulations!” their neighbors said as they applauded them when they arrived that evening at their apartment. “Thank you all!” they said as they closed the apartment door behind them.

Katie emerged from the bathroom wearing only her bathrobe and Brian was already waiting outside. “You really look beautiful tonight. I love you so much, Katie,” Brian said as he laid Katie down on the bed and began kissing her.

“Brian, I’m scared,” Katie said pushing Brian away.

“What are you scared of?” Brian asked as he continued to kiss her.

“I’m scared of what we’re going to do,” Katie said.

“Don’t worry. I’ll be gentle. I’ll take care of you. I love you,” Brian whispered at Katie’s ear.

“Oh, damn,” Katie whispered as Brian kissed her again and they spent the whole night in romance…

“My daughter went away with that man!” Katie’s father said outraged. “Find them and bring my daughter back! I don’t care how you do it, just bring Katie back!” he shouted as the men in black suits bowed their heads and walked away. “You!” he snapped at one of them. “Arrange the marriage of Mr. Andrew Wong and Katie,” he said. “Yes sir,” the man replied.

Katie and Brian were walking hand in hand by the seashore when a black car stopped in front of them and about five men got out of it and two of them got hold of Brian and another two took hold of Katie, forcing them apart. The fifth one took a gun from inside his suit and pointed it at Brian, who was restraining his captor’s grip. “Stay where you are, this is her father’s order,” he jerked his head towards Katie who has already freed herself and was running towards Brian who had also freed himself.

It all happened with a blast of gunshot. The man holding the gun fired it in alarm to Brian and Katie, sensing it, shouted, “Not him!” and used herself to shield Brian. The bullet hit her in the back and everything seemed to run in slow motion. Katie fell to the ground, gasping for breath as the men wearing black suits rode the car and drove away.

Brian fell on his knees and sat Katie straight up. “Katie?” he said peering into Katie’s face.

“Brian, I’m so sorry this had to happen. At least I’m going to die with you beside me,” Katie smiled as she placed her hand on Brian’s cheek.

Brian took hold of her hand as tears fell from his eyes. “Don’t speak like that, Katie, you’re going to live!” Brian said in between sobs.

“Maybe we’re not meant to be together here on earth. At least we’ll be happy in heaven. I’ll be meeting you there. I love you, Brian,” Katie said and smiled.

“I love you too, Katie. Please don’t leave me, Katie?” Brian said as the hand he was holding fell limply at Katie’s side. “Katie! No, Katie!” Brian shouted desperately as he shook Katie’s dead body hoping to bring it back to life. “I love you so much, Katie. Why? Why do you have to leave me?” Brian shouted as he embraced Katie’s body. “I’ll be seeing you in heaven, then,” Brian said as he held Katie’s body close to him as he cried his eyes out. “I love you, Katie,” he whispered.

-Roma Garcia

Oi

2006-05-28T03:03:00.000-07:00

Oi, ang chuver na ng babaeng itich, ha. May binigay sya sa akin na sinulat nyang kanta (ayaw namang kantahin) para daw sa lalaking dumurog ng puso nya (naku parang kilala ko na.. Roma, yung nasa Picture ba ng cel mo?) o, eto na:

Tumulo na naman ang luha ko
Ng nakita syang kasama mo
Hindi na ako natututo
Napag-iiwanan na ng mundo

Paulit-ulit na lang
Bilog na naman ang buwan
Pero bakit ba ganyan
Hindi kita kayang kalimutan

C:
Alam ko namang mahal mo sya
Handa namang magparaya
Pero ng sumama sa kanya
Minsan ba'y naisip na
Alam mo bang mahal kita

Durog na ang puso ko
Nag-iintay pa rin sa'yo
Kailan pa ba darating
Na ika'y maging akin
(C)

Alammo bang tuwing gabi
Sana ika'y nasa tabi
Ngayon ako'y nagsisisi
Bakit hindi ko masabi

Pagod na 'kong nag-iisa
Sana ikaw ay kasama
Ano nang magagawa
ngayong ika'y nasa kanya

Lahat ay ginawa ko
Makuha lang ang puso mo
Kinikilig pa rin ako
Kahit ako'y sinaktan mo

Minsan ba'y naisip na
Alam mo bang mahal kita

Teaser :p

2006-05-28T02:55:00.000-07:00

The site has been a bit down for sometime, but...

GUSTO NYO BA MALAMAN SINUSULAT NGAYON NI ROMA AIRIA PACHO GARCIA!?

Oh, eto na

“Uy, Christian. Si Aia, oh,” sabi ng isang di-katangkaran at medyo maitim na binata habang kinalabit nito ang katabi nitong binata sabay turo sa isang dalaga na matangkad, kayumanggi at mahaba ang buhok. Matangkad at maputi ang binatang ito. Habang habol-tingin si Christian sa tinuro ng kanyang kaibigan ay may mga kinikilig na mga batang babae sa katabing bench. Halatang may gusto ang mga ito kay Christian.

“Aia, yung binatang iyon, oh. Naka-tingin na naman sa iyo. Palagay ko may gusto iyon sa iyo,“ sabi ng isang may kaliitang babae na maputi at hanggang balikat ang buhok habang naka-tingin kay Christian na naka-titig kay Aia. Ng nahalata ng binata na naka-titig din sa kanya ang mga kaibigan ng babaeng kanina pa niya tinititigan ay binawi niya ang tingin dito.

“Walang gusto sa akin yang lalaking iyan kung sino man iyon,“ sabi ni Aia at naupo sila sa isang bench.

“Tignan mo yung mga babaeng nasa katabi nilang bench. Kilig na kilig. Crush po ng bayan ang tinutukoy nyo,noh!“ sabi naman ni Aia ng maka-upo na silang magkakaibigan.

“Ikaw na rin naman ang nag-sabi na basta Pinoy, posible. Malay mo naman, eh hindi mo naman kilala pa yang lalaking iyan,” sabi ng isa pang babaeng mapayat, matangkad at lampas balikat lang ang buhok.

“Ewan ko sa inyo. Basta ako, hindi na ako aasa pa. Malay mo naman na kaya naka-titig iyon sa akin ay dahil natatawa siya sa itsura ko o kaya napapangitan siya sa akin,” sabi ni Aia.

“Heloo, eh ang ganda mo kaya. Ikaw kaya ang pinaka-maganda sa ating apat,” sabi ng isa na maputi, mapayat at mahaba ang buhok pero hindi pa rin ito kasing-haba ng kay Aia.

“Ay naku, Tonette. Kung ganyan kayo mag-isip, hindi kayo aasenso, joke. Tara na nga, baka ma-late pa tayo sa subject ni Mrs. Locsin, alam mo naman iyon kung paano makitungo sa mga late,” sabi ni Aia at tumayo na ang apat na babae sa bench at umalis na. Samantala, sa kabilang bench, ay humabol na naman ng tingin si Christian kay Aia.

“Naku, pare. Halatang-halata ka naman, eh. Aminin mo na, ang lakas ng tama mo dyan sa babaeng iyan, eh,” sabi ng binatang nag-turo kanina kay Aia.

“Oo nga, Jun. Alam mo, kung malakas lang talaga ang loob ko, liligawan ko na yang si Aia. Alam mo, ngayon ko lang talaga naranasang maging torpe,“ sabi ni Christian.

“Bakit kasi ayaw mo pang ligawan. Mabait kaya iyan. Approachable pa. Hay naku, pare,”sabi ng isa namang medyo payat na binata at maputi.

“Madali lang Gelo kapag crush mo lang yung babae pero, iba ang dating kapag alam mong in love ka na,eh,“ sabi naman ni Christian.

“Naks naman, in love na ang campus crush!” sabi ni Gelo.

“Get a move on, pare, bago pa siya makuha ng iba. Sige ka, ikaw rin ang magsisisi kapag may boyfriend na siya,” sabi ni Jun.

“Di bale, pare, isang araw, makakakuha rin ako ng lakas ng loob para ligawan si Aia at balang araw, magiging girlfriend ko na rin siya,“ sabi ni Christian.

“Oist, tama na nga yan. Baka ma-late tayo sa last subject natin,” sabi ni Gelo at tumayo na ang tatlo.

Kinahapunan ay nagka-sabay sina Christian at Aia sa jeep na biyaheng bayan. Hindi man lang napansin ni Aia na pasulyap-sulyap si Christian sa kanya dahil masyado itong abala sa pakikipag-usap sa kanyang mga kaibigan. Kakausapin sana ni Christian ang dalaga ngunit wala siyang ibang masabi kundi “Mama, bayad po,” at iniabot niya ang bayad niya na si Aia ang nag-abot nito sa driver. Si Aia din ang nag-abot sa kanya ng kanyang sukli. Hindi man lang nahalata ng dalaga na medyo namula si Christian ng tanggapin nito ang sukli mula sa kanya at nagka-daupang palad sila.

Naka-uwi na si Aia sa kanilang may kalakihang bahay at pagka-pasok nito ay binati nito ang kanyang nanay at nag-miryenda sandali. Pagka-miryenda ay umakyat na ang dalaga at nag-kulong sa kuwarto niya upang mag-kulong para mag-aral. Ilang oras na rin ang nakalilipas ng marinig ng dalaga ang isang katok sa kanyang pintuan. “Pasok, bukas yan,“ sabi ni Aia at binuksan ng kumatok ang pinto. Ito ang nanay ni Aia.

“Oh, ma. Bakit?”

Yup, yup yup! gumagawa na po sya ng nobela nina Aira este Aia at Christian...Adik kasi sya dun sa story nun :P Ngayon daw nasa 59th page or sa start na daw sya ng 9th chapter

214 The Novel

2006-03-03T17:18:00.000-08:00

gusto nyo bang malaman ang buong storya nina Aia at Christian? Gusto nyo, magka-novel itech!>\?

wala na kayong choice dahil on the works na ito at halfway through na....yes, 214 the novel na may mga piling tao na ang nakababasa....

ROCK ON \m/

roma:
http://www.rockinroma.blogspot.com/

The Last Dance

2005-11-18T16:56:00.000-08:00

Do you believe that there are angels on earth? I do. There are in disguise out there with no wings, yet they possess a golden heart. I never believed that angels exist before. But there’s one girl who made me realize they are real, that they really exist. She, herself is an angel in disguise for me. She’s the girl whom I grew to love.

I first saw her when I was forced by my parents to attend a mass. They also forced me to go to bible studies, in the hopes of changing my bully material. And to cap it all, they transferred me from my expensive private school to a catholic school run by our local church. I was like damn. I knew I deserve it but I thought of what my friends might say if they saw me poring over a bible instead of my usual gaming magazine. I also thought of what they might say if I mix up with the crowd from that catholic school. I mean, I’d rather die than bear the shame.

So, I grudgingly attended a mad and it was downright boring. The homily seems to go on forever and I sat in my chair thinking of the cheats that I might have mastered if I did not attend this mass. And then I saw a girl sitting beside me. She must be as old as I am and she was listening to the priest with rapt attention as if she was drinking every word he is saying. I tried to start a conversation with her. “Hi, miss. Can I ask a question?” I asked.

“Sure, anything,” she replied.

“Why do you attend mass?” I asked again.

“Because I want to,” she answered tonelessly.

“So do you study at the school of this church?” I asked.

“Yes,” she replied and my worst fears are confirmed. Great, I thought. This will be the kind of riffraff I will be forced to mix up with next school year. The mass ended and I heaved a great sigh as I hurried out of the church.

Then, there’s my first bible study. I felt odd carrying the old bible that I once took for granted which once belonged to my grandfather. The class will be held at the church gardens and it was beautiful there. Bit rich, I thought. Then, when I saw my classmates, I was horrified. They looked to me like they were street children or out of school youths. “I’m sorry, I’m late,” said a beautiful girl from behind me. Not bad, I thought. At least I’ll have a pretty classmate for a change. But I was wrong…

“Good morning, class,” she said. She’s our teacher! What are they playing at? But the class was not as bad as I thought it would be. We just have to read out verses from the bible and she will explain it for us. Then, about half an hour later, she asked us to wait for her and she went to get something. A minute later, she returned with a guitar. I like this, we’re going to do some jamming, it’s not too bad after all, I thought. Then, she struck a familiar tune in her guitar and, afraid to be left out, I sang,
“Close your eyes,
Dry your tears,
And when this world’s insincere,
You’ll be safe here,”
But everybody laughed at me. Our teacher, by the name of Vivian, smiled. “Yes, I also like that song, JV. But I’m afraid that’s not the one we’re going to sing,” she said. After that, I never opened my mouth again.

After that class, Vivian asked me to stay behind. “JV, can I have a word?” she said. ‘What are you playing at? This is no drinking session with your friends, JV, this is bible study,” she told me. “What school are you from, anyway?” she asked. I told her the name of my former school. “I’ve heard of you, alright. So, one of the resident bullies of toe most expensive institute in town is no match to his parents. Fascinating how he can get first years down on their knees begging for his mercy but submits to his parents request to transfer him to the catholic school he calls school for the holy. Well, you’ve got it in for me. And I’m telling you, the last time someone’s got it in for me, I got him down on his knees begging me to stop,” Vivian said.

“And who would that be? Some playground bully?” I asked in a mock thoughtful voice.

“Well, have you heard of Julius de Guzman?” She said, a smile playing in her lips.

“What? Is he the famous bully from national high school? Is he the one behind all those gang riots?” I asked trying to sound calm.

“The very same,” she said.

“What will you do to me, then?” I asked as if challenging her.

“Since you’re being hard-headed, I will make it a personal mission to change your ways. Watch out, for I will be dogging your steps,” she said and with that, she left.

True to her words, she followed me almost everywhere I go. Once I got tired of all these, I spoke to her, “Will you please cut it out?” I said.

“No, I told you, I won’t give up on you,” she said.

“You’re so pathetic!” I shouted.

“Well, you’re more pathetic than I am! Who’s been sent to a catholic school because little JV’s parents are too tight on him and wanted him to change his ways!” Vivian shouted back.

It was too much for me. Being called ‘little JV’ is a kind of personal insult for me. I raised my hand to slap her… “JV, what are you doing here?” a voice spoke from behind. I wheeled around and came face to face with my gang from my old school.

“Hi guys,” I said feebly.

“And who will this pretty girl be?” one of my friends, Michael asked.

“Oh, her. She’s –“I said but before I finished my sentence, Vivian cut in.

“I’m his girlfriend,” she said, an evil smile appearing on her face.

“Oh, why didn’t you tell us you’ve got such a pretty replacement for Angela, huh? Where did you meet?” another one, Ace, asked Vivian.

“Oh, we met in bible study. I’m his teacher,” Vivian said and with that, my friends sniggered.

“Bible study! When have you gone holy, JV!” One of them, Paolo, said sniggering.

“Would you like to come with us, JV?” Michael asked.

Before Vivian could even say a word, I said, “No, ummm… I need to talk to Vivian,” and I steered Vivian away.

“When did you become my girlfriend? I asked Vivian furiously. “Never,” she said. I was so furious with her. I’ll show her, I thought. I’ll show this pathetic girl who she’s facing, I told myself. And then, I decided that there’s only one way to show her. I held her face with both hands and drew her closer…closer…and I kissed her on her lips. It seemed o last an eternity. I felt her soft lips shudder and her hands falling limply to her side. I let go of her. At that instance, she ran away from me without a single backwards look.

And one day, I saw her walking down a street with no one else. I decided that it was the time to speak to her and say sorry. I cornered her and she tried to side-step me but I was too fast for her. “What?” she said staring straight into my eyes.

“Look, I’m sorry for the… for the…” I said but I couldn’t bring myself to say ‘the kiss’.

“The kiss, you mean!” she said and her eyes were oddly bright.

“Yeah, the kiss. I never… I couldn’t… Can we just talk?” I asked and she agreed to sit down and talk to me.

“I’m sorry about the kiss. I was just carried away…” I said.

“That was my first one. How I really hoped to have it with the one I love. How I wished to have it with the one I love who will be willing to love me for the remainder of my life,” she said.

“I love you,” I blurted out. This was true. Her willingness to change, my bad ways captured my heart. Her beauty, her intelligence and love for God…

“Do you know why I’m not that trusting towards guys? Do you know why I kept distance to them and never made any close friends with guys?” she asked me. I just shook my head because I couldn’t understand why she’s acting like that. “Because I don’t want them to fall in love with me. I don’t want to fall in love, JV. You see, they might just get hurt, yo know, when I die,” Vivian answered her own question, a downcast look appearing on her face.

“What are you talking about?” I asked.

“Me, I’m just imaginative. I mean, I always imagine things happening to myself. Nothing to worry about. How about you, how can you to mw that you love me, JV?” Vivian asked.

“I can do anything for you, I swear. I never felt anything like this towards a girl before,” I said.

“What if you can’t do anything for me?” Vivian said and with that, she left.

I don’t understand what Vivian meant. What was she trying to say? Surely, she’s not facing an early death? She looks in perfect health for me. How could an energetic and tough girl have danger to her health? And if anything ever endangers her, I’ll be by her side. I’ll do anything for her. I love her. She may think it’s such a fast change of mind but I don’t know, Cupid struck me with his spell and I fell in love with her. And why does she think I can’t do anything for her? She said it herself; I’ve gone to any lengths to have freshmen down on their knees, begging for my mercy. But doing something good would be something else. There are only a few of this stuff I have done. I know I took her for granted before, but that was – you know – before.

Once, I visited Ace in the hospital. It is because of the usual gang riots. I went out to the canteen to buy some food and on my way there, I saw Vivian coming out of a doctor’s clinic and she looked as though she was on the verge of tears. I approached her and said, “Hi, Vivian. What are you doing here?” But I might as well have interrogated a park bench for all the answers I’ve got. Vivian just shook her head and walked away. I glanced at the door and asked a nurse passing by what the doctor specializes on. “She specializes in the cancer of the blood. You know, leukemia,” the nurse said. What would be Vivian’s business with such a doctor, I thought.

Now is the time, I thought. This will be the perfect time for me to ask her to be my girlfriend. All dressed up, I waited for her in the park. I waited for such a long time. I waited until night fell and I’m sure that she will never be allowed to go out by her parents.

I went to their house. It was a large house with a beautiful and well-kept garden. I rang their doorbell may times but no one answered. “Vivian, I know you’re there! I want to talk to you! Please come out!” I shouted again and again, ringing the doorbell all the while. Vivian’s mother came out and shrieked, “Goodness gracious, JV! What’s the racket all about?” she asked.

“I wanted to talk to Vivian,” I replied.

“Wait, I’ll get her,” she said and she disappeared inside the house.

A minute later, Vivian emerged from the house looking paler than ever. “Why didn’t you come?” I asked.

“Didn’t I tell you that I don’t want anyone falling in love with me?” she said.

“But I can’t help it. You know that we can never teach the heart,” I said.

“But, JV, you don’t understand. JV, I’m sick,” Vivian said tears starting to make their way down her cheeks.

“Then I’ll bring you to a doctor, come,” I said but she freed herself from my grip.

“JV, I’ve got leukemia and I’ve already stopped responding to therapies. The doctor told me to live my life to the fullest so I lived it making people feel that God loves them. That God, no matter what will care for them. I never told anyone because I don’t want them to feel awkward around me or something. I don’t wand a reason to hate God, JV,” she said and she ran away, disappearing into the house.

So that’s what she’s been keeping from me. She’s got leukemia and she’s not telling anybody to feel awkward around her. Even if she is not dead yet, it’s already hurting me so much.

The years have passed and Vivian’s turning eighteen. Her parents arranged a grand debut party for her. I, as her boyfriend, yes she has already agreed, am her last dance. The party went on well. Vivian looked as though she was a goddess. She still looked a bit pale but nobody noticed it when she was already wearing her gown.

The dance started and she was passed on by different men. First, her father, then her closest cousin, next, her childhood friend. Finally she was handed to me by her friend. “You look beautiful tonight, Vivian,” I said as I started to waltz her across the dance floor.

“Thank you, JV,” she said as she moved my hands to her waist and she placed her hands on my shoulders and rested her head on my chest as we continued revolving on the spot. “I love you, JV,” she said looking straight to my eyes when the song ended.

“I love you so much, Vivian,” I said and our lips once again met. Ur eyes were closed, and I held her closer to me. My ears were pounding. It was filled with sound made by the crowd’s applause.

“Thank you for attending, JV,” Vivian said when everyone else were gone. “This is the best day of my life,” she continued but she was starting to look paler and she was rubbing her temple.

“What’s wrong?” I asked.

“I’m feeling…dizzy,” and with that, she collapsed in my arms. Everything happened so fast that I don’t know how to tell them. She was rushed to the hospital and later on, she was lying unconscious in the Intensive Care Unit.

Three weeks later, the doctor made a very grave announcement. “All of Vivian’s functions have already failed and the only thing that’s keeping her alive is the life-support machine. The moment it is turned off, she’ll die. I’m telling all of this to you because if you want to end her sufferings now, it’s her only way out: to die. I’m so sorry,” the doctor said and left.

“JV, I wanted you to tell me if you really love her,” Vivian’s mother said.

“I do, of course. I love her so much,” I said knowing what’s waiting for me…what I’ve got to do…

“Then understand me, JV. If you really love her, then you have the right to end all of her sufferings. You have the right. You’re the only one who can turn off the machine. Can you do it? It’s also hard for me, but we have to,” her mother said, tears streaming down her eyes.

I entered her room and she smiled at me. “What did the doctor say?” she asked. I just shook my head and held her hand. “I’m just about to sleep,” she said.

“Yeah, just sleep so that you will get well,” I said and I kissed her hands, her cheeks, then her lips. It would be easier for me this way, I thought, tears running down my eyes… A song that I have heard before was pounding in my head…

”Himala,
Kasalanan bang,
Humingi ako sa langit ng,
Isang himala,
Kasalanan bang,
Humingi ako sa langit ng
Isang himala,”
But there will be no miracle now. Not now that everyone has accepted the fact that Vivian will be dying… And so, I decided to do it…

She fell asleep and my hand wandered to the machine… Slowly, I turned it off and heard a long beep that told me Vivian is already dead.

*

That happened five years ago. Today however is quite different. For instance, there is no more Vivian by my side. I missed her so much. I missed our times together and thought of how kind she was to me. How I came to love her.

Looking back, I realized that I have made such a fool of myself. I always bicker with Vivian even if I know that she is the one right. I always laughed at myself when I thought of how I used to look like when I attend bible studies and how I cannot stand Vivian.

I was too annoyed of her before. But, didn’t it lead to love? I loved her and she loved me in return. We had been happy together for almost two years and we thought everything will be perfect for both of us but God has a plan for her… she is destined to die at the age of eighteen and I have already cried and brooded about that. But now, I have accepted the fate Vivian had met… we had met.

I pursued a college degree and I am now a successful engineer. I work in a famous company and receive good payment for my job. I did this all because of Vivian. I know that she would want me to make something of myself. I know that she doesn’t want me to be wasted away and all of these, I did for her.

Today is the twenty-eighth of October. This only means one thing for me… It’s Vivian’s death day. I always celebrated this day. I always come and visit her grave every time this day comes. After all, it’s only three weeks after her birthday. I don’t know to be happy about it or not but I know that Vivian is somewhere out there and I know that she is very happy.

I went to the cemetery and I found her grave, still the same as it had been. I laid the flowers on her grave which read:

Vivian C. Lizardo
Born: October 6, 1982
Died: October 28, 2000
In loving memory of parents, friends
And John Victor Alegre

-Roma Garcia

214

2005-11-18T16:54:00.000-08:00

“Aia, mag-bihis ka anak, may pupuntahan tayo,” sabi ni mommy sa akin. Agad naman akong sumunod sa kanya at nag-bihis. Kapag-sinabi ni mommy na mag-bihis ibig sabihin nya doon ay mag-bihis ako ng medyo pormal na damit dahil makikipag-socialize na naman kami kung kani-kanino. Hindi naman kami gaanong mayaman at minsan lang kami makipag-socialize ng ganito. Hindi ko alam na sa araw na ito mag-sisimula ang isang kabanata sa buhay ko na hinding-hindi ko makakalimutan.

Nakapag-bihis na ako noon at pina-sakay ako ng nanay ko sa kotse namin at umalis na kami ng bahay. Sa isang party pala ang punta namin. Hindi na ko nag-taka na halos wala akong kakilala dito at halos wala akong ka-edad. Siguro ay ganyan lang talaga ang matatanda. Isasama ang mga anak nila sa mga party para lang ma-OP ang mga ito. Nag-tungo na lang ako sa veranda ng lugar na iyon at doon nag-mukmok mag-isa.

Ngunit ng nakarating ako sa veranda ay meron palang binata na nandoon aalis na lang sana ako pero nag-salita siya. “OP ka rin no?” tanong nya. “Ha?” sabi ko. Hindi ko naman sya Kilala,eh. “Ang sabi ko na o-OP ka rin sa kanila no?” tanong ulit nya. “Oo nga,eh,“ sagot ko. “Ako nga pala si Chris, and you are?” tanong nya. “Ako si Aia. Kasama mo rin ang magulang mo dito?” tanong ko. “Oo. Palagi naman nila akong isinasama eh. Pero kapag tumatanggi naman ako ay hindi na nila ako pinipilit. Ngayon nga lang ay pinilit nila ako kasi ay meron daw silang ipapakilala sa akin,“ sabi ni Chris. “Ah. Kasama ko rin ang magulang ko. Grabe, nakaka-OP talaga dito,“ sabi ko. “Huh?“ sabi ni Chris. “Ay, halata bang tambay ako?“ tanong ko. “Hindi naman. Ako, hindi mo lang siguro nahahalata pero mahilig talaga akong tumambay,” sabi ni Christian. “Ay, babalik na ko doon sa loob kasi baka hinahanap na ko ng magulang ko. Sige, bye,“ sabi ko at umalis na ako.

Nakita ko ang mga magulang ko na naka-upo sa isang table kasama ang bestfriend ng nanay ko at ang asawa nito. “O, saan ka nanggaling, Aia?“ tanong ni mommy. “Dun lang sa tabi...tabi,“ sabi ko. “Osha, umupo ka na,“ sabi ni mommy at umupo na ako. “Anlaki na rin ng pinag-bago ng anak mo simula ng huli ko syang nakita. Dalagang-dalaga na,” sabi ni tita Cassandra. “Hindi naman po,” sabi ko. “Hay, naku. Dalaga lang yan ngayon pero kung araw-araw, makikita mo yan, kasama ang mga ka-banda nya,“ sabi ng nanay ko. “Oh? Nakanta ka Aia?“ tanong ni tita Cass. “Opo,“ sagot ko. “Oh, anak. Ba’t ngayon ka lang?” tanong ni tita Cass na binatang kakarating lang. Chris. “Nag-lakad lakad lang ako sa labas,“ sabi nito. “Kilala mo na ba ang anak ng tita Shirley mo? Si Aira. Aira, si Christian, anak ko,” sabi ni tita Cass. “Nag-tanguan lang kami ni Christian.

“Natatandaan nyo pa ba ang pinag-usapan natin noong mga baby pa lang yang mga yan?” tanong ni mommy. “Oo, naman,” sabi ni tita Cass. “Itutuloy pa ba natin?” tanong ulit ni mommy. “Aba’y siyempre. Pangako yun eh,” sabi ng daddy ni Christian at tumango naman ang daddy ko. “Kayong dalawa, dapat na malaman nyo na noon pa man ay matalik na kaming mag-kakaibigan. Noong mga bata kayo ay napag-kasunduan naming…” tumigil muna ang nanay ko. Wari’y tinatantya kung gusto talaga naming malaman kung ano ang napagkasunduan nilang apat. “Ano?“ nagka-sabay pa kami ni Christian. “Noong mga baby pa lang kayo ay naipag-kasundo na namin kayo sa isa’t isa. So that means na fiancé nyo ang isa’t isa. Pilitin nyong magka-kilalang mabuti. Dadaan pa naman muna kayo ng halos dalawang taon sa college. Pag handa na kayo, tsaka kayo magpakasal,” pagtatapos ng nanay ni Christian. “What? Wala na ba talaga akong karapatan…” pagsisimula ko pro hindi ko alam ang sasabihin ko. Umalis na lang ako ng biglaan sa party na yon. “Aia anak…” sabi ni mommy pero hindi ko na siya pinakinggan.

Nangangalit talaga ako sa mga magulang namin ni Christian. Wala na ba akong karapatang mamili ng lalaking mamahalin ko? Pumara ako ng taxi at nagpa-hatid ako sa bahay namin. Pagka-dating ko ay diretso agad ako sa kuwarto ko at doon ay pinagtatadyakan ko ang mga silya at mga gamit na naka-haya sa sahig. “Ano ba sila?” sabi ko. “Palagi na lang silang ganyan!!! Wala na ba talaga akong karapatang mamili ng mamahalin ko? Pati ba naman kung sino ang pakakasalan ko, sila pa rin ang mag-iisip para sa akin? Hindi na ako bata! GRRRR!!!! AY, NAKAKAINIS TALAGA!!!!“ sabi ko sabay bagsak sa kama ko. Isang oras din ang lumipas at ko ang katok ng nanay ko sa pinto ng kuwarto ko.

“Anak, buksan mo ang pinto,” sabi ni mommy dahil naka-lock ang pinto ko. Bumangon ako at binuksan ang pinto ng kuwarto ko. “Anak, mag-usap naman tayo,” sabi ni mommy. “Ano pa ba ang pag-uusapan natin ma. E, di ba maliwanag na tinatanggalan nyo na ako ng karapatan dito? Noong bata ako, kayo ang nadedesisyon kung ano ang susuotan ko. Kung ano ang pangalan ko. Tapos kayo din ang nag-isip kung saan ako papasok. Noong nag-high school ako, pinilit nyo akong pumasok sa science school na yun. Ng nag-college ako, kayo din ang nag-isip! OK lang sana sa akin yun, eh kaso, pati ba naman kung sino ang papakasalan ko, kayo din ang pipili!” nangangalit kong sabi. “Aia, pangako iyon at ang pangako...“ sabi ng nanay ko. “Dapat tuparin?! Matutupad nyo nga ang pangako nyo pero masaya ba ako? Mas mahalaga pa ba sa inyo ang tuparin yang pangako nyo kesa sa maging masaya ako?” sabi ko. “Aia, mabuting tao si Christian. Alam kong mapapaligaya ka nya.” Sabi ulit ni mommy. “Pano mo nalaman e hindi mo naman siya masyadong kilala,” sabi ko. “Anak, nakikiusap ako sa iyo. Subukan mo lang siyang kilalanin. Kung wala kang mararamdaman na kahit konting pagmamahal para sa kanya, hindi ko na tutuparin ang pangako ko sa tita Cass mo, OK na ba yun?“ sabi ni mommy. “Sige. Pero, hindi ko maipapangako sa iyo na magkakamabutihan kami ni Christian,“ sabi ko.

Kinabukasan sa school ay buong araw akong nakakatanggap ng mga text messages sa isang misteryosong estudyante sa aming school. Makulit ito at kinahapunan… “Nyaks! Check op na ako!” sabi ko. “Yaman na yaman, naka-prepaid ka lang!” sabi ng boses sa likuran ko. Tumingin ako sa likod. Si Christian pala ito. “Anong mayaman? Tignan mo nga cel ko!” sabi ko at pinakita ko sa kanya ang cel ko. “e anong tawag mo sa cel ko?” sabi niya at pinakita nya sa akin ang cel nya. “E sa ayaw ko mag-plan eh,” sabi ko. “Osha, eto, prepaid card, para sa’yo,” sabi ni Christian sabay abot sa akin ng isang prepaid card na nagkaka-halagang 300 pesos. “Sandali, anlaki nito, hindi ko pwedeng tanggapin ito,” sabi ko. “Tatanggapin mo yan kasi, yan ang regalo ko para sa’yo dahil fiancé na kita,” sabi ni Christian. “Pero…” wala akong masabi. Talaga bang pumapayag itong lalaking ito na ipag-kasundo kami ng mga magulang namin? “Hay naku. Sabay ka na lang sa akin. Pauwi na rin ako,“ sabi niya. „Bakit naman ako sasabay sa iyo?“ tanong ko. “Una, ako yung kanina pa nagte-text sa iyo at pangalawa, fiance mo na ako,“ sabi niya at hinila niya ako sa kamay.

Ng makarating na kami sa car park ay lumapit siya sa isang kotse at binuksan ang pintuan nito. “Oh, loves sakay na,” sabi niya at tinuro niya ang silya katabi ng driver’s seat. “Loves ka diya – “ pero naputol ang sinasabi ko ng itulak ako ni Christian paloob ng kotse sabay sabing “Sakay na kasi!”

“Ano bang problema mo? Kanina pa ko nasasaktan sa iyo ah!“ sabi ko. “Pambihira, ang taray-taray mo naman sakin. Fiancé mo na ko! “Sabi ni Christian. “Fiancé lang kita dahil pinagka-sundo tayo ng mga magulang natin!!!” sabi ko. “Nainit na naman ang ulo mo, sige ka, dadami wrinkles mo nyan!” sabi ni Christian. “Pakialam mo ba kung dumami wrinkles ko!“sabi ko. “Aba, syempre gusto ko magansa ang mapapangasawa ko, yung tipong maipagmamalaki ko,“ sabi ni Christian. “Hoy! For your information, napag-usapan na namin ng nanay ko ang tungkol dyan. Kapag lumipas na ang two years at hindi ako na-inlove sa iyo, off na ang kasal,“ sabi ko. “Di dapat pala ma-inlove ka sakin,” sabi ni Christian. “Bakit? Gusto bo bang may pinagkaka-sundo sa iyo na hindi mo naman mahal? We’re in the 21st century pero makaluma pa rin sa tingin ko ang mga magulang natin. Panahon pa ni Rizal nauso ang pinagkaka-sundo ang mga anak,” sabi ko. “That way kasi, hindi na ako mahihirapang manligaw,” sabi ni Chrisitan. “At sa tingin mo ba ay papayag ako na pakasal sa iyo? Hoy, ano ko, kunsinong cheap na babae na lang dyan?!” sabi ko. “Alam mo bang madami sa school natin ang nagkaka-crush sakin?” tanong ni Christian. “Paki ko, hindi ako tulad nila, noh!” sabi ko. “Masuwerte ka nga at naka-tali ka na sa akin samantalang yung ibang babae, nag-hahabol sa akin. Nakakakilabot pa nga yung iba na nililigawan ako,” sabi ni Christian. “Kundi nga dahil sa’yo ok sana ko. Kaso naka-tali na ko sa iyo kaya hindi na ko maka-hanap ng iba, aakalain na ng marami na boyfriend kita,” sabi kong naiinis pa. “Hindi mo naman ako boyfriend eh, ilang beses ko bang sasabihin sa iyo na fiancé mo ako,” sabi ni Christian. “Ewan ko sa iyo basta alam kong hindi ako ever mai-inlove sa iyo,” sabi ko. “Talaga lang, ha,” sabi ni Christian. “Talaga,” sagot ko naman.

“Teka nga, saan ba kita ihahatid bago pa mag-apoy dito sa init ng ulo mo,” sabi ni Christian. “Dun sa studio sa tapat ng Einar’s,” sabi ko. “Ano namang gagawin mo dun?” tanong nya. “Bakit ba nakikialam ka!“ sabi ko. “Fiance kita kaya kelangan kong malaman kung saan ka pupunta. Baka mapahamak ka,“ sabi ni Christian. “Ewan ko sa iyo, kung anong pumasok sa isip mo at pumapayag ka na ipagka-sundo tayo. Ayaw mo bang makasama ang mahal mo?“ tanong ko. “Andito na po tayo, miss bugnutin,“ sabi ni Christian at tinigil na niya ang kotse. “Sige, thank you,” sabi ko at isinara ko ang pinto ng kotse. Nasa labas ng studio ang mga ka-banda ko at iniintay ako. “By, luvs!” sabi ni Christian at pinaandar na niya ang kotse. “Sino ba yun?” tanong ni Jhunjie, isa sa mga ka-banda ko. “Fiancé ko,” inis kong sagot. “ANO!!!“ sabi nilang lahat.

“Sandali nga, hindi maabot ng IQ ko eh. Paanong nagka-fiance ka, e kahapon lang ay naiinis ka pa sa mga naglalambingan na mag-boyfriend tapos magpapakita ka na lang ngayon na may kasamang lalaki. At hindi lang basta lalaki, fiance mo!“ sabi ni James, isa sa mga ka-banda ko. “Ganito kasi yun...“ sabi ko at sinimulan ko na ang pagpapaliwanag ng mahabang istorya kung paano kami ipinagka-sundo ng mga magulang namin. “Maryosep! Eh, mas maka-luma pa yata ang mga magulang niyong dalawa kesa sa lola ko, eh!“ sabi ni Archie, ka-banda ko. “At pumayag ka namang gaga ka,“ sabi ni Jhunjie. “Hindi noh! At wala akong planong mag-pakasal sa katulad niya,“ sabi ko. “Siguraduhin mo lang kasi baka mamaya, siya pala ang mamahalin mo,“ sabi ni James na iiling-iling pa.

Lumipas ang isang linggo at papalapit na ang school dance namin sa valentines day. At hanggang ngayon, wala pa rin akong ka-date. Isang araw ay naka-tanggap ako ng madaming chocolates. At may hinala na ako kung kanino galing ito. At tama ako dahil kinahapunan ay nalaman kong galing kay Christian ito. Pauwi na ako noon at may tumawag sa aking pangalan. “Aia, wait naman!” sabi ng boses sa likuran ko. Tumingin ako sa likuran ko at nakita ko kung kaninong boses ito. Kay Christian. “Ikaw na naman!” sabi kong naiinis. “Kailangang masanay ka na sa mukha ko kasi pag naikasal na tayo…” sabi ni Christian ngunit tinakluban ko ang kanyang bibig. “Shhh… ang ingay mo. Dun tayo mag-usap sa walang makakrinig sa atin,“ sabi ko dahil napag-titinginan na kami ng tao.

Doon kami pumunta sa car park kung nasaan ang kanyang kotse. “Pambihira ka naman! Ang ingay-ingay mo! Alam mo bang pag-kumalat na ipinagka-sundo tayo ng mga magulang natin ay pag chi-chismisan tayong dalawa? Alam mo ba kung gaano ka-chismoso ang mga tao dito?” sabi kong naiinis. “Alam ko. Kung di naman sila chismoso e hindi kakalat kung gaano ako kaguwapo sa school na ito, eh,” sabi ko. “Ang kapal mo. Kung may sasabihin ka sa akin ay huwag na dito dahil baka may makakita pa sa atin,“ sabi ko. “Oo nga, sabi ko nga. Sige, sakay ka na,” sabi niya at ipinag-bukas niya ako ng pinto.

“Bakit ba ayaw mong may makaalam na fiancé kita?” sabi ni Christian. “Tandaan mo, fiancé lang kita dahil ipinagka-sundo tayo ng mga magulang natin. Kaya kung maari lang ay walang makakaalam. Ano na lang ang iisipin nila, na masyado namang maka-luma ang magulang natin? Ano na lang ang sasabihin nila sa akin? Na nilalandi kita? Na talagang nakiusap ako sa magulang ko na ipagka-sundo ako sa iyo? Tulad nga nga sinabi mo, ikaw ang campus crush sa school at kapag isang araw at malaman na lamang ng mga tao na may fiance ka na, magtataka silang lahat lalo na’t isang di kagandahang babae pa ang naging fiance mo,“ sabi ko. “Hindi naman totoo yang mga sinasabi mo eh. Hindi mo naman ako nilalandi, ah,“ sabi ni Christian. “Alam natin ang totoo, pero sila, hindi nila maiintindihan yun,“ sabi ko.

Itinigil ni Christian ang kotse sa tapat ng isang restaurant. Bumaba siya at pinag-bukas ako ng pintuan. Ng nasa loob na kami ng restaurant ay tinanong ko siya. “Ano bang sasabihin mo sa akin?” tanong ko. “Alam mo bang galing sa akin yung chocolates?” sabi niya. “Oh? Para saan naman iyon?” tanong ko ulit. “Kasi, alam mo, wala pa akong date sa school dance natin,” sabi niya. “Aba, nakakamangha. Parang nung isang lingo lang ay nagyayabang ka pa na babae pa ang nanliligaw sa iyo tapos ngayong, sasabihin mo sa aking wala mai-date sa school dance?” sabi ko. “Hindi, siyempre nung sinabing may school dance tayo ay una-unahan na ang mga babae sa akin pero, ni-reject ko silang lahat,” sabi ni Christian. “At bakit naman bigla yatang nang-reject ng babae ang dakilang chickboy?” tanong ko. “Eh, kasi, gusto ko, ikaw ang ka-date ko,” sabi ni Christian. “At bakit naman? Para malaman na ng lahat ng tao na ipinagka-sundo tayo ng mga magulang natin? “ sabi ko. “Hindi. Gusto ko lang. Tutal naman, ipinagka-sundo nga tayo kaya para na rin tayong mag-boyfriend nito. Tsaka ayoko na ang maka-date ko ay yung alam kong gusto ko. Alam mo kasi yung mga ganun, mahigpit kung makakapit pag nasayaw,“ sabi ni Christian. “Ah, ganon? Dahil lang doon kay agusto mo akong maging date. Eh, kung ayaw ko?” sabi ko. “Sige na naman, please. Nagmamaka-awa ako sa iyo,” sabi ni Chrisitian. “Ohsa, sige. Payag na ko dyan. Basta wag ka lang lalampas ng linya, ha,“ sabi ko. “Yesss! Thank you!“ sabi niya sabay halik sa pisngi ko na ikinagulat ko.

Hindi ko maipaliwanag kung ano ang nararamdaman ko kay Christian. Kapag nangungulit siya, naiinis ako. Pero konting patawa lang niya lumalamig na ang ulo ko. Wala akong dull moment kapag kasama ko siya. Hindi ito pag-ibig. Ipinangako ko sa sarili ko na hindi ako iibig sa kanya dahil sa ipinagka-sundo lang kami ng mga magulang namin. Hindi ko talaga alam kung ano ang itatawag dito. Pag-ibig na nga kaya ito?

Dumating ang araw ng school dance at lahat halos ng babae ay hindi magkanda-ugaga sa pagaayos ng kanilang sarili. Kinagabigan, nasa entrance pa lang ako ng hall ay may tumawag na sa pangalan ko. “Aia,“ sabi nito. Tumingin ako sa direksiyong pinanggalingan ng boses at nalaman kong ito ay galing kay Christian. Lumapit sa akin si Christian at bigla na lang akong hinalikan nito sa pisngi. “Ano ka ba!” bulong ko. “Shhh.. alam mo, ang ganda mo ngayon,” sabi ni Christian. “Thanks,” sabi ko naman at bigla tuloy akong nailang sa itsura ko habang pumasok na kaming dalawa sa hall.

Ilang oras lang ang lumipas at diniliman na ang ilaw sa hall. Sayawan na. Siyempre, mababagal lang ang tugtog. “Tara sayaw tayo,” sabi ni Christian at ibinigay niya sa akin ang kamay niya. Inilagay niya ang dalawa kong kamay paikot sa leeg niya at inilagay niya ang dalawa niyang kamay sa aking bewang. Dahan-dahan kaming sumayaw kasabay sa mabagal na tiyempo ng kanta. Habang tumatagal ay lalong nahigpit at pagkaka-yakap sa akin ni Christian. Ano kaya ang ibig-sabihin nito? Pero hindi na iyon mahalaga para sa akin dahil ng mga oras na iyon ay naka-sigurado na ako sa nararamdaman ko para kay Christian. Mahal ko na nga ang lalaking ipinagka-sundo para pakasalan ako ng mga magulang namin. Natapos ang gabing iyon na masaya ako.

Pero bigla na lang nag-bago ang lahat ng pumasok ako ng Lunes. “Well, well. Tignan ninyo kung sinong narito. Ang date ng campus crush noong school dance,” sabi ni Dorothy, isang mag-aaral sa school namin na balitang-baliang may gusto kay Christian. “Mas maganda ka naman sa kanya, Dorothy,” sabi ng isa niyang kasamahan. “Buti alam mo. Kaya, girl sabihin mo na sa akin ang sikreto mo. Anong klase bang gayuma ang ginamit mo at nagustuhan ka ni Christian samantalang ako, na di hamak namang mas maganda sa iyo ay tinanggihan ni Christian. Ibang klase ka sigurong manlandi noh? Sabihin mo nga sa akin, saan mo siya dinala pagkatapos ng school dance? Sa motel? Sa bahay nila? O baka naman makapal din ang mukha mo at sa bahay mo siya dinala?” sabi ni Dorothy at nag-tawanan ang mga kasama niya. “Wala akong ginagawang masama sa iyo, Dorothy kaya pwede ba, iwanan mo akong mag-isa,” sabi ko. “Aba’t wala ka palang ginagawang masama sa akin! Inagaw mo si Christian sa akin, yun ang ginawa mo. At kung ayaw mong mapasama ka pa, lalayuan mo na siya!” sabi ni Dorothy. Hindi ko alam ang sasabihin ko at nanatili ako sa lugar ko na parang estatwa at umalis na si Dorothy at ang kanyang mga kaibigan.

Dapat ko nga nga sigurong layuan si Christian. Di ba’t sa simula naman ay talagang ayaw ko sa kaya? Tanga lang talaga ang puso ko at na-inlove ako kay Christian. At napag-desisyunan kong Lumayo na lang kay Christian. Pero eto pa rin siya na habol ng habol. Naisip ko tuloy, tanga ba talaga ang lalaking ito? Hindi ba niya napapansing ayoko nang mapalapit pa sa kanya?

“Aia, sandali lang,“ sabi niya habang hinawakan niya ang aking braso. “Ano ka ba? Bakit mo ako iniiwasan?“ tanong niya. “Basta,“ sabi ko. “Dahil ba kay Dorothy?” tanong ulit ni Christian. “Ha?” sabi ko. “Alam kong kinausap ka ni Dorothy pagka-tapos ng school dance. Ano bang sinabi niya sa iyo?” sabi ni Christian. “Wala ka nang pakialam dun,” sabi ko at tumalikod na ako. “May pakialam ako,“ sabi ni Christian. “At bakit? Idadahilan mo na naman sa akin na may pakialam ka dahil fiance kita? Pwede ba, wag kang sumunod sa magulang mo. Mag-isip ka ng sarili mo,” sabi ko at nag-lakad na akong palayo.

“Pero sa tuwing sinusubukan kong mag-isip para sa sarili ko, ikaw palagi ang naiisip ko,” sabi ni Christian. “Ha?” napatanga ako sa sinabi niya? Ano bang ibig nyang palabasin? “Manhid ka ba?” sabi ni Christian. “Bakit?” sabi ko. “Kasi, hindi mo maramdaman ang nararamdaman ko para sa iyo,” sabi niya. “At ano naman ang nararamdaman mo para sa akin?” sabi ko. “May pakialam ako kung ano ang sinabi sa iyo ni Dorathy dahil kung an man ang sinabi niya sa iyo ay iyon ang dahilan kung bakit nilalayuan mo ako ngayon,” sabi ni Christian. “At habang lumalayo ka sa akin, lalo lang akong nasasaktan,” pagpapatuloy niya. “At bakit ka naman masasaktan?” tanong ko. “E, kasi mahal kita at ayokong mawala ka sa tabi ko. Wala itong impluwensiya ng aking mga magulang. Buong puso ko ang nag-desisyon nito. Kahit anong gawin ko, hindi ko maiwasang mahalin ko,” sabi ni Christian at niyakap niya ako. “Kung isyu para sa iyo ang pinagka-sundo tayo ng mga magulang natin, wala iyon para sa akin. Basta dito ka na lang sa tabi ko. Gusto kong ikaw ang makasama ko habambuhay,” sabi niya. “I’m sorry, Christian,” sabi ko at kumalag ako mula sa pagkaka-yakap niya at tumakbong palayo. Sa totoo lang, nasasaktan din ako… kasi, mahal ko na rin siya.

Kinabukasan ay may program sa eskuwelahan namin. Awarding ng mga athletes na sumali sa inter-school at muntik ko ng makalimutan na playaer nga pala si Christian ng basketball. Noong awarding na ay naitanghal si Christian na MVP at pinag-salita siya sa stage. “Actually, wala akong naka-handang speech, eh. Pero nagpapasalamat ako sa mga team mates ko, kay coach Basil, yehey! At sa lahat ng sumuporta sa basketball team namin. Uhmmm…itong award na ito, gusto ko sanang i-dedicate sa taong nag-inspire sa akin these past few months. Aia, alam ko na nandito ka ngayon sa quad. Aia, please, kung ano mang nagawa ko sa iyo, patawarin mo na ako. Kung ano man ang nagawa ko, yun sy nagawa ko dahil minahal kita,” sabi ni Christian at lumuhod siya. “Aia, please, I love you, patawarin mo na ako,” pagpapatuloy niya. “Tanga! Tumayo ka nga diyan. Pag tinuloy mo pa iyan, baka lalo akong ma-inlove sa iyo!” sabi ko. “Aia!” sabi niya at agad siyang bumaba ng stage at niyakap ako ng mahigpit kasabay ng malakas na palakpakan ng mga tao.

“Uy, thank you for coming,” sabi ko. “Ikaw pa, malakas ka sakin, eh,” sabi ni Jhunjie. “Sana malakas din sa iyo inaanak mo. Wag mong tataguan ito at ako ha-hunting sa iyo,” sabi ko. “Hindi ko talaga tataguan si Amanda, ok? Sige, aalis na ko, may pupuntahan pa kami ni Therese,” sabi ni Jhunjie. “Bye, Aia. Congrats ulit sa iyong mag-asawa. Ano nga pala ulit name ng anak niyo?” tanong ng kaibigan kong si Cherry. “Amanda Caris,” sabi ko. “Ay, ang ganda. Sige, alis na ko, ha, congratulatians,” sabi ni Cherry. “Sige, thank you for coming,” sabi ko. “Oh, baka napapgod ka na kay Akemi. Gusto mo ako ng mag-buhat sa kanya?” tanong sa akin ng asawa ko. Si Christian. “Hindi na. Hindi pa naman ako gaanong pagod, eh,” sabi ko.

Kundi nga naman kami naipagka-sundo ni Christian ay hindi kami magkaka-kilala. Salamat na rin pala at naisip iyon ng mga magulang namin dahil kung hindi, hindi ko siguro makikilala ang lalaking ito. Eh, buti na lang pala kasi siya na pala ang mamahalin ko ng habang-buhay. Minsan pala, kailangan din nating mag-tiwala sa desisyon ng mga magulang natin dahil para din naman ito sa ikabubuti natin. Hindi lang sa social life kundi pwede rin palang sa love life.

Ulan

2005-11-18T16:53:00.000-08:00

“Eto na! Ulaaan…” kasabay ng pag-awit ko ng mga unang linya ng chorus ng kantang ulan ay ang malakas na pag-buhos ng ulan na tila nakikibagay sa pakiramdam ng mga tao na nandoon sa open field sa Fort Bonifacio ang kaninang mahina at panaka-nakang ambon ay bigla na lamang lumakas katulad ng inaasahan ng marami. “Isigaw ’nyo ulit! Ulaaan..“ paghihikayat ko sa mga tao at itinutok ko ang mike sa direksiyon nila at lahat ay nag-awitan habang patuloy pa rin ang malakas na pag-buhos ng ulan na pati ako na nasa harapan nila ay naliligo na rin sa ulan. Natapos na ang kanta ngunit hindi pa rin tumitigil ang malakas na ulan. Tila nage-enjoy pa ’ata sa pagpapaligo sa aming lahat. “Alam ‘nyo. May natutunan ako ngayon. Dapat pala pag open ang venue hindi ko dapat kinakanta ang Ulan kasi, mababasa ang audience, mapipilitan din akong magpa-basa. Hindi, biro lang,” sabi ko. “Oh, etong last song namin. Wala lang, ahhh... favorite namin tong lahat. Angelo, ibagsak mo tol!” dadagdag ko at tinugtog ni Angelo ang intro ng gitara at nagsimula na rin akong kumanta. Pag-dating sa mabilis na chorus ay hindi ko na mapigilan ang magtampisaw sa stage na patuloy pa ring nababasa ng ulan.
Pagkatapos kong magpatuyo at makapag-palit ng damit ay sumunod na ang interview ng banda namin sa backstage. Siyempre, promote-promote ng album tapos… “Who would you like to perform or collaborate with you if you were given a chance?” tanong ng VJ. “Ah! Let’s start with Rap-rap,” sabi ni Angelo. “Ah, ako, gusto ko ang maka-collaborate ko kung mapag-bibigyan lang naman ha, si Rico Granada ng Rizal Underground, dream lang naman,” sagot ko sabay awit na naman ng mga ka-banda ko ang awit na palagi nilang pinang-loloko sa akin tuwing nababanggit ang pangalang Rico Granada. “Rico, Rico sa puso ko…” awit nilang lahat habang tiningnan ko na sila ng masama at nagsi-tigil na sila. Alam nilang mabubulilyaso ang interview kapag tiningnan ko na sila ng masama.
Ng dahil kasi sa bandang Rizal Underground ay nabuo ang aming banda. Nagkakilala kaming apat sa yahoo groups ng bandang ito. Nag-palitan ng mensahe tungkol sa aming sarili, nagka-tuwaang gumawa ng banda at sa kaarawan ni Ed ng Rizal Underground ay nag-simula na rin ang career naming apat. Mula noon ay nakilala na kami bilang Wiretap na binigyan na ng palayaw ng mga VJ, DJ, at iba pa na, “The younger version of Rizal Underground” tapos, yun na yun. Mabait naman sa amin at sa akin ang Rizal Underground pati na rin syempre si Rico.
Matapos ng concert ay diretso na agad ako sa dorm namin sa may Project 4 kasama ang ilan kong mga kaibigan na nag-tiyagang manuod ng concert. “Oy! Gabi na! Lights out na, ha! 8:00 pasok bukas, baka abutin tayo ng 12:00 sa pag-tulog. Ang mga alarm clock, ha, i-set! Bukas na kayo mag-kuwentuhan tungkol sa concert!” sabi ng ‘ate’ namin sa dorm.
Kinabukasan ay kaming mag-kakaibigan ang nangingilid ang luha. Hindi dahil sa nalulungkot kami o sobrang tuwa namin kundi pinipigil namin ang antok namin. Mag-a-alas dose na kasi kami ng makarating sa dorm tapos ay mag-a-ala una na ng makatulog kami ng dahil nga sa hangover namin mula sa concert. Ng break, habang nagre-reklamo na naman ako tungkol sa itsura ko, “Hala, laki na talaga eye bag ko! Pano yun e, may gig kami mamaya sa Capones?” sabi ko habang nananalamin. “Lumang reklamo,” tugon ng mga kaibigan ko. Palagi na lang akong conscious sa itsura ko kapag may gig kami. Pero bakit? Dahil may inaasahan akong tao na baka sakali ay nasa gig na iyon? Naputol ang pag-rereklamo ko ng may isang freshman na kilala ko lamang sa mukha ang lumapit sa akin, ”Miss, ikaw yung vocalist ng Wiretap di ba? May nagpapa-bigay po nito, sige po,” sabi nito at nag-lakad palayo. “Huy, sandali! Sinong – “ pero tumakbo na ang freshman. Isang boquet ng flowers ito at may card na nagsasabing: Ang galing mo kahapon sa concert. I’ll be watching you at Capones tonight. From your number one fan. Wala itong pangalan. Buong araw na iyon ay tampulan ako ng tukso ng mga tao. Kumalat ang tungkol sa bulaklak na simbilis pa ng hangin at kung kani-kaninong pangalan ang nabanggit na maaring mag-padala sa akin ng bulaklak at sabihin sa akin na sya ang aking number one fan.
Gusto kong malaman syempre kung sino iyon. Kinagabihan, pag-sundo sa akin ng mga ka-banda ko ay panay ang panunukso sa akin ng mga kasama ko tungkol sa bulaklak. “May secret admirer ka na pala ha! Pakilala mo sya sa amin pag nalaman mo na kung sino yun ha! Mga kuya mo kami, hindi ba?“ sabi nila sa akin. “hindi kaya si,“ sabi ni Angelo at sabay-sabay na naman silang kumanta ng... “Rico, Rico sa puso ko, damdamin ko’y hindi na mag-babago...“ “Tange! Pano namang si Kuya Rico yun eh, hello, paano naman nya ako hahangaan e, marami naman dyan na mas magaling sa akin,“ sabi ko. “Lam mo, yan ang problema sa iyo, wala kang elib sa sarili, eh! Baka naman hindi hangaan kundi magustuhan!“ Tukso ni Angelo habang hinahanda na nila ang mga gitara nila at lumabas naman si Mike para itanong sa crew kung OK na ang drums.
Lumabas na kami sa stage at nagulat kami na punong-puno ang Capones at siksikan pa nga ang mga tao sa likuran. “Good evening po!” bati ko sa kanila. “Oy, ang dami nyo, ah! Paalala lang po ha, lalo na sa mga nasa likuran. Ingatan nyo mga katabi nyo ha! Titignan-tignan nyo ha lalo na’t siksikan pa tayo dyan ha!” sabi ko. Palagi ko na lamang sinasabi ito. Kanino ko nga ba ito unang narinig? At sinimulan na namin ang show. Three songs na ang natutugtog namin ng may note na ipinasa sa akin ang isang crew at binasa ko ito, siyempre. “Oy, acknowledgements po tayo. Andito pala si Rico at Edward ng Rizal Underground, si Yael ng Sponge Cola, Marc at Jorel ng Kjwan, Myro ng Stonefree, Ruben, Jay, Mike, at Jhunjie ng Cueshé, Champ at Omnie ng Hale, Junjie, Bolichie at James ng Velcro at syempre, si Rap-rap, Mike, Angelo at Lester ng Wyrtapp. Yun na yun eh!” sabi ko matapos kong mabasa ang note na ibinigay sa akin. Isa kaya sa kanila ang sagot sa tanong ko?
Sa backstage pagkatapos ng gig ay nandoon si Edward. “Ei, Rap-rap. Ala ka talagang kupas. Galing-galing!“ sabi nito sabay tapik sa balikat ko. “Sandali nga pala gusto ka daw makausap ni Rics, eh,“ sabi nito. Bakit daw, Kuya Ed?“ tanong ko. “Ewan ko ba. Para namang hindi mo kilala si Rics. Alam mo naman yun, unpredictable,“ sagot nito. “Oh, eto na pala si Rics e!” sabi ni Ed at Umalis na sya sabay appear kay Rico.
“Hi, Rap-rap ang galing mo, ah!” bati ni Rico sa akin. “Hindi naman! May sasabihin ka daw sa akin?” tanong ko. “Ah. Nabalitaan ko may nag-bigay daw sa iyo ng boquet kanina?” sabi nito. “Pati ba naman ikaw!” sabi ko. “He he. Gusto mo bang malaman kung sino yon?” tanong ni Rics. “Siyempre naman!” sagot ko. Lumapit pa sya sa akin at nagka-lapit ang mga mukha namin. “Sandaliii!” sigaw ko. “Shh… Ito talaga, exagge ka naman masyado! May ibubulong lang ako sa iyo,” sabi ni Rics at lumapit siya sa akin. “Ako yun,” at tumayo na ulit siya ng tuwid. “At may itatanong sana ako sa iyo,” sabi nito at pinili nitong huwag pansinin ang gulat sa mukha ko. “Uhm… We’ve been friends for a while na and… ahh... I’m starting to...“ huminga sya ng malalim at... “Pwede ba kitang ligawan?“ sabi nya at nakita kong namumula sya. “Pero…” sabi ko. “Hindi, basta liligawan kita. Give me a chance, please,” sabi nya at hinawakan nya ang kamay ko. “Rics…” wala na akong ibang masabi kundi iyon… “Sige na, bye. I love you,“ sabi ni Rico at umalis na sya.
“Ano! Si Rico ang nag-bigay sa iyo ng bulaklak!” gulat na sabi ni Kuya Mike. “Sinabi ko na nga ba at may patutunguhan ang pagiging extra friendly sa iyo ni Kuya Rico, eh!” sabi ni Angelo na wari’y nanalo sya ng lotto. “Sandali, ano pang sinabi sa iyo ni Rico?” tanong ni Lester na naka-ngisi ring tulad nina Angelo. “Ano. Ahh…sabi nya, ano… yung… uhm…” hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanila ang sinabi ni Rico. “Ano!!!“ Sabi nilang lahat. “Liligawan daw nya ako!“ sigaw ko. At nag-sigawan sila. Parang yung sigaw ng mga fans ng La Salle ng natalo nito ang Ateneo sa final game sa UAAP. Parang yung sigaw ng fans nina Mark Herras at Jennylyn Mercado. “YESSS!!! Sinabi ko na nga ba at may gusto sa iyo si Rico! Sa lagkit ng tingin nun sa iyo pag nandyan ka sa harap nya! Pano ba yan, Mike. Yung 100 ko,” sabi ni Angelo. “Anong 100?” tanong ko. “Nag-pustahan kami ni Mike kung may gusto sa iyo si Rico o wala. E, tama ako, kaya may pera ako!” sagot ni Angelo. “Aba, ang mga lintik! Pinag-pustahan pa pala kami ni Rico!” sabi ko. “Sori, pinsan. I try to side with you na walang gusto sa iyo si Rico pero malay ko ba na meron nga pala, sabi ni Kuya Mike habang nag-aabot ng pera kay Angelo. “E, kung pag-uuntugin ko kaya kayong tatlo?” sabi ko. “oy, hindi ako kasama dyan, silang dalawa lang,“ sabi ni Lester.

Kinabukasan, ng labasan na sa school ay may nakita kaming malaking grupo na naka-paligid sa kung anong hindi namin makita dahil sa dami ng tao. “Anong meron?” tanong ko sa kaibigan ko. “Aba’y malay!” tugon nito. Tama namang merong dumaang babae na wari’y tuwang-tuwa. “Miss, anong meron?” tanong ko dito. “Si Rico Granada, nasa school! Binigyan pa nga nya ako ng autograph, eh!” sabi nito. “Watda!” sabi ko at pumunta ako sa pulutong ng mga tao. Napa-siksik ako at nakarating sa gitna. Andun nga si Rico at di-magkamayaw ang mga fans sa pagpapapirma sa kanya. “Rico!?” Sigaw ko at napag-tinginan ako ng mga tao. Tumingin din sa akin si Rico. Ngumiti ito at Nilapitan ako.
“Hi, Rap-rap! Kamustang school?” bati nito sa akin at nakita kong nag-bubulungan ang mga tao. “Anong ginagawa mo dito?” tanong ko. “Para sunduin kita. Tena, naka-park ang car sa admin,” sabi ni Rico, sabay akbay sa akin. “Ano ka ba? Baka mapag-kamalan tayong mag-boyfriend tayo!” sabi ko. “E, di buhatin ko na lang yang bag mo,” sabi nya sabay hablot ng bag ko at tumakbo sya. “Rico, wait!” sabi ko at hinabol ko sya hanggang admin.
Pag-dating ko sa may admin ay nandoon ang kotse nya at naka-tayo si Rico sa tabi nito. “Sakay na, Rap-rap!” sabi ni Rico at binuksan nito ang pinto ng passenger seat kung saan nandoon ang bag ko. “Thanks,” sabi ko at sumakay na kami. “Dun lang ako sa dorm namin. Susunduin ako nina Kuya Mike mamaya, may practice ang band,” sabi ko. “Kei, saan ang dorm mo?” tanong ni Rico. “Sa Project Four lang,” sabi ko.
“Saan ka ba talaga naka-tira?” tanong ni Rico. “Cavite ako actually. Dito na ako sa Manila nag-aral. Yung mga ka-banda ko Maynila talaga mga yun ako lang galing sa probinsya,” sabi ko. “Matagal na rin kaming hindi nag-ka-Cavite, ah,” sabi ni Rico. “Ay, oo. Last year pa yung sa Island Cove nyo di ba? Bakasyon ko nun, eh. Kaso may gig kami nun sa Saint Augustine tapos hindi na kami naka-habol kasi andaming tao, hindi agad kami naka-alis,” sabi ko. “Lam mo, meron ako lahat ng album nyo,” sabi ni Rico. “Ako, pasensya na, pero hindi ko kumpleto album nyo, eh. Tagal nyo na kasi. Eh medyo malayo din sa tinitirahan namin ang mga malls noon tsaka, hindi pa ako masyadong mahilig sa music noon. Mahilig man, sa mga senting music,“ sabi ko. “Hinde, OK lang yun. Eh, bakit ka naman nag-banda?“ sabi ni Rico. “Nabasa mo ba sa website namin yung tungkol sa ’mail-order vocalist’?” tanong ko. “Siguro, hindi ko na matandaan, e,” sagot ni Rico. “Noon kasing high school ako, dun ako nag-high school sa university na pinag-tuturuan ng mom ko. Minsan kasi, noong may acquaintance party sa college department ng mom ko, may tutugtog dapat na banda. Eh, nagka-problema noon. Hindi daw makaka-punta yung vocalist nila kay after school, dinampot ako galing sa high school tapos pinaki-usapan ako ng mga officers ng student org nila na kung pwede ay ako na lang daw ang pumalit,” sabi ko. “Ba’t naman ikaw ang ipinalit?” tanong ni Rico. “eh, ang nanay ko pala ay ipinag-dutdutan ako na mahilig daw akong kumanta. Kaya ayun, pumayag na ako. Tapos, that night, without practice, isinalang na ako sa band. Yun daw, according to my mom mula sa mga feedback from the audience ang aking shining moment. First time ko daw na hindi pumiyok. Gumagaling daw ako kapag kinakabahan ako. Tapos, everytime na may magpe-perform na banda tapos wala silang vocalist, ako na ang isinasalang. Kaya naging mail-order vocalist, isang text lang, darating ako,” pagtatapos ko. “Andito na tayo,” sabi ni Rico. “Hindi ko namalayan ah! Sige, thanks ha! Babay,” sabi ko at bumaba na ako ng kotse at kumaway kaway habang ito ay papalayo.
“Huuuy!” may sumundot pa sa tagiliran ko. “AHHH!!!” sigaw ko. Si Angelo lang pala. “Akala ko kung sinong lamang-lupa na, ikaw lang pala, echos ka!“ sabi ko. “Lamang-lupa ka dyan! Pero ako, alam ko kung sino ang kasabay mo. Kung sino ang nag-hatid sa iyo. Si...“ sabi ni Angelo at may song and dance routine na naman silang tatlo...“Rico, Rico sa puso mo, damdamin mo’y hindi na mag-babago. Huwag sanang mag-alala kuya, ang pinsan mo’y umiibig nang damuho…” sabi nilang tatlo at hindi lang ako ang inaawitan nila kundi pati ang Kuya Mike ko. “Akala ko ba ay may practice tayo?“ tanong ko. “Oo, magpe-perform daw tayo sa M TV Pilipinas,” sabi ni Lester. “Alam ‘nyo, malakas ang pakiramdam ko na mai-papanalo natin ito,“ sabi ko. “Talagang mai-papanalo natin ito, ngayong inspired pa ang ating lead vocalist,“ sabi ni Angelo. “To talaga!!!” sabi ko. “Umamin ka na kasi, pinsan. May gusto ka rin kay Rico, hinde ba?” sabi ni Kuya Mike. “Ano… Kasi…” hindi agad ako maka-sagot. Totoo, may gusto rin ako kay Rico. “Umamin ka na!!!” sabi ni Angelo at kiniliti na naman ako nito sa tagiliran. “OO!!! Oo, may gusto din ako kay Rico, masaya ka na?” sabi ko. “UUUYYYY!!!!”
Ilang buwan pa ang lumipas at patuloy lang sa panliligaw si Rico sa akin. Sinagot ko na rin siya matapos ng mahaba niyang pag-iintay. Ang sabi pa niya sa akin ay siya na daw ang pinaka-masayang lalaki noong sinagot ko siya. Dahil sa kanya ay lalo pa daw akong gumaling at madami akong nai-sulat na kanta. Lalong naging close ang bandang Wyrtapp at Rizal Underground dahil sa aming dalawa.

It was like a dream come true. Sino ba naman ang mag-aakalang magiging kami ng dati kong hinahangaan lang. Ang aking greatest musical influence na dating sinasabayan ko lamang sa tuwing tutugtugin ang kanta nila sa radyo. Parang itinadhana na kaming dalawa. “Rap-rap, hindi bawal ang mangarap. Hindi rin kita pinag-babawalang mangarap ng isang bagay na halos imposible. Dahil naniniwala ako na ang pangarap mo ay maabot mo kapag pinag-sikapan mo ito at kung ito ay para talaga sa iyo,” nakalimutan ko na kung sino ang nag-sabi sa akin niyan pero naniniwala ako sa kanya. Kung hindi ko ipinag-patuloy ang pagba-banda ay maaring hindi kami nagka-kilala ni Rico. Si Rico na nga kaya ang itinadhana para sa akin?
Masaya na sana ang lahat ngunit isang gabi ang nakapag-pabago ng lahat. Isang gabi na lasing na lasing si Rico ay sa bahay ko sya pinatulog. Baka mabangga pa sya pag nag-maneho siya. Oo, may bahay na akong naipa-tayo sa Project Four pa rin mula sa perang aking kinikita sa pag-kanta. At natulog na nga kaming magka-tabi. Sa kalagitnaan ng gabi ay may narinig akong binubulong siya. “Rita… Rita…” sinong Rita?
Ginising ko siya. “Gumising ka nga diyan, Rico!” sabi kong galit na galit. “Bakit, umaga na ba?” tanong niya habang bumabangon. “Sino si Rita? Sumagot ka! Babae mo si Rita noh? Sinabi ko na nga ba at ganyan ka!” sabi ko. “Rap-rap, mali ka. Hindi ko babae si Rita. Siya ay…” sabi ni Rico.. “Pwede ba! I’ve heard enough to know the truth! Hindi na ako makikinig sa sasabihin mo! Umalis ka na lang! Mula ngayon, break na tayo!“ sabi ko. “Bahala ka kung yan ang gusto mo!” sabi ni Rico at Umalis na siya. Lumabas ako ng terrace at nakita ko siyang sumakay sa sasakyan niya at Umalis.

Buong gabing iyon ay hindi ako mapa-lagay. Paano kung maaksidente si Rico? Lasing pa naman iyon. Bakit kasi hindi muna ako nakinig sa kanya? Humiga na ako sa kama ngunit hindi ako makatulog. Tinignan ko ang relo at mag-a-ala una na pala. Ano na kaya ang nangyayari kay Rico? Naisip ko na naman siya. At tumulo na ang luha ko. “Rico…” taghoy ko. “I’m sorry, Rico…. Sorry…” sabi ko habang patuloy pa rin akong Umiiyak…
“Ano? Bakit kayo nag-break ni Rico?” tanong sa akin ni Angelo ngunit hindi nila ako maka-usap ng matino. Lahat na yata ng pangungulit nila ay ginawa na nila ngunit wala itong epekto sa akin. Para akong timang na palaging naka-tulala sa hangin. Sa mga gig, madami ang nakapupuna na kulang na rin ako sa energy. Wala na daw yung dating buhay na inilalagay ko sa mga awitin na kinakanta ko. Wala na rin ang ngiting alam nila. Halatang may nag-bago sa akin.
Isang araw ay naka-salubong ko si Ed na may kasamang babae. “Hi, Rap-rap,” bati nito sa akin. “Hi, kuya Ed,” bati ko. “Ay, Rap-rap, eto nga pala si Rita,” pakilala nya sa akin sa babaeng kasama niya. Dahil dito ay may nabuong galit sa aking dibdib. “Half sister sya ni Rico. Close na close silang dalawa sa itsa’t-isa. Matagal na rin silang hindi nag-kikita. Sa America na kasi naka-tira si Rita,” dugtong ni Ed. “Ano? Ate ‘sya ni Rico?” sabi ko. “Oo, bakit wala ba siyang nababanggit sa iyo?” tanong ni Ed. “Wala, eh,” sabi ko. “Ganyan tyalaga ang kapatid ko, hindi pa rin nag-babgo. Nakalimutan lang siguro ’nya,“ sabi ni Rita. Ngunit nag-iisip ako ng ibang bagay. May naipakita na sa akin dati na picture si Rico ng isang babae na ate daw nya. “Ay, oo. May nabanggit sya sa akin,” sabi ko habang nangingilid ang luha ko. “Kuya, una na ako, ha. Bye,” sabi ko sabay takbo.Iyak ako ng iyak noong gabing iyon. Dapat talaga ay pinakinggan ko si Rico. Ako talaga ang mali.
Isang lingo ng gabi ay nag-sleep over sa bahay ko ang mga ka-banda ko. Nag-bukas sila nga radio ng mag-a-alas nuwebe na . “Bakit kayo nag-bukas ng radyo? Gabi na, ah,” tanong ko. “Alternative Nights ngayon, noh! Guest sina idol, Rizal Underground. Paano yan, wla munang matutulog, ha. Makikinig tayo hanggang twelve,” sabi ni Angelo na alangan ang tingin sa akin dahil baka tumutol ako. “Sige, OK lang,” sabi ko na ikinagulat nila.
Masaya talaga ang Alternative Nights. Ang gulo nina Ed, tawanan ng tawanan pero bihira kong marinig ang boses ni Rico. Tapos ay may nag-tanong kung ano ang story behind their new single ‘Sorry Na’. “Ah, yun. Si Rico ang makakasagot nyan kasi, sya ang sumulat nyan,” sabi ni Ed. “Yung ‘Sorry Na’ sinulat ko, mabilis lang. It’s a song na siyempre, humihingi ng sorry kasi may pagkukulang sya dun sa girl tapos gusto niyang magkabalikan ulit sila,” sabi ni Rico. Anong ibig sabihin nya dun? “Oo, uhm… it really happened. Di na lang namin sasabihin kung kanino pero talagang nangyari yun. Actually, hindi pa nga nya makalimutan yung girl, eh,“ sabi ni Ed. Tumulo na lang ang luha ko dahil nararamdaman kong si Rico ang tinutukoy nya. Niyakap ako ng mga ka-banda ko at sinabing, “Rap-rap, kahit na magulo kami at palagi ka na lang naming niloloko, andito kami. Alam namin na mahal na mahal mo si Rico at hindi mo siya makalimutan andito lang kami.“
Ng sumunod na linggo ay kami naman ng banda ko ang guest. Magulo din kami at pinilit ko na maki-gulo sa mga ka-banda ko at pinilit ko ring ngumiti. Pinilit kong ibalik ang dating energy na nasa pag-kanta ko at bawat tanong at request ng mga listeners ay ako ang sumasagot. May nag-tanong din kung ano ang story behind our new song ‘Sayang Naman’ at ako ang sumagot nito. “Ahh. Sunulat ko iyon na may naisip ako na kunwari, may isang couple na nag-away tapos akala ng girl niloko sya nga guy pero mali lang pala ang akala nya pero iniwan na sya ng guy, break na sila, pero hindi pa talaga nya nakaklimutan yung guy at gusto nya na balikan yng guy pero parang wala ng pag-asa,” sabi ko. Ilang minuto pa ay may nag-text sa cellphone ko. Si Rico. Matagal na rin syang hindi nagte-text sa akin. Pareho lang pala tayo. Nagsisisi din ako na madali akong nagalit sa iyo. I’m really sorry. May pagkakamali rin ako sa iyo. Mahal pa rin kita. Andito ngayon ako sa kabilang kalsada. Ang sabi ng text. “Excuse me, lalabas muna ako,” sabi ko at dali-dali akong lumabas ng booth.
Lumabas ako ng building ng radio station. Umuulan sa labas pero hindi ko ito pinansin. Nananabik na akong muling makita si Rico. Andun nga sa kabilang kalsada si Rico at kumakaway sya sa akin kahit na basang-basa rin siya. Tumawid sya ng kalsada at sinalubong ko siya. Nag-yakap kaming dalawa ng matagal. “Rico, I’m so sorry at hindi kita pinakinggan. Ang laki ng kasalanan ko sa iyo,” sabi ko. “Shh… wala na iyon sa akin. Basta mayakap lang ulit kita ay wala ng ibang mahalaga sa akin,” sabi ni Rico. Nagka-tinginan kaming dalawa at dahan-dahan ay nag-tagpo ang aming mga labi. Matagal na ring hindi ko naranasan ito. “Sandali, hindi pa nga pala tapos ang Alternative Nights!” sabi ko ng magka-hiwalay kami. “Tena,” sabi ni Rico at hinila nya ang kamay ko at sabay kamng pumasok ng building. Ito na ang pinaka-masayang araw sa buhay ko. Dahil itong araw na ito, nalaman ko na rin kung sino ang itinadhana para sa akin at alam kong si Rico nga ito…

Ulan

2005-11-18T16:44:00.000-08:00

(NOTE: This Story is inspired by Rico Blanco kaya Rico na rin ang ginamit ko kasi nga, crush ko po kaya si Rico...Granada...malapit kase sa Granados...heeheh..pasensya na po kay Rico kung mejo napag-tripan ko sya...)

“Eto na! Ulaaan…” kasabay ng pag-awit ko ng mga unang linya ng chorus ng kantang ulan ay ang malakas na pag-buhos ng ulan na tila nakikibagay sa pakiramdam ng mga tao na nandoon sa open field sa Fort Bonifacio ang kaninang mahina at panaka-nakang ambon ay bigla na lamang lumakas katulad ng inaasahan ng marami. “Isigaw ’nyo ulit! Ulaaan..“ paghihikayat ko sa mga tao at itinutok ko ang mike sa direksiyon nila at lahat ay nag-awitan habang patuloy pa rin ang malakas na pag-buhos ng ulan na pati ako na nasa harapan nila ay naliligo na rin sa ulan. Natapos na ang kanta ngunit hindi pa rin tumitigil ang malakas na ulan. Tila nage-enjoy pa ’ata sa pagpapaligo sa aming lahat. “Alam ‘nyo. May natutunan ako ngayon. Dapat pala pag open ang venue hindi ko dapat kinakanta ang Ulan kasi, mababasa ang audience, mapipilitan din akong magpa-basa. Hindi, biro lang,” sabi ko. “Oh, etong last song namin. Wala lang, ahhh... favorite namin tong lahat. Angelo, ibagsak mo tol!” dadagdag ko at tinugtog ni Angelo ang intro ng gitara at nagsimula na rin akong kumanta. Pag-dating sa mabilis na chorus ay hindi ko na mapigilan ang magtampisaw sa stage na patuloy pa ring nababasa ng ulan.
Pagkatapos kong magpatuyo at makapag-palit ng damit ay sumunod na ang interview ng banda namin sa backstage. Siyempre, promote-promote ng album tapos… “Who would you like to perform or collaborate with you if you were given a chance?” tanong ng VJ. “Ah! Let’s start with Rap-rap,” sabi ni Angelo. “Ah, ako, gusto ko ang maka-collaborate ko kung mapag-bibigyan lang naman ha, si Rico Granada ng Rizal Underground, dream lang naman,” sagot ko sabay awit na naman ng mga ka-banda ko ang awit na palagi nilang pinang-loloko sa akin tuwing nababanggit ang pangalang Rico Granada. “Rico, Rico sa puso ko…” awit nilang lahat habang tiningnan ko na sila ng masama at nagsi-tigil na sila. Alam nilang mabubulilyaso ang interview kapag tiningnan ko na sila ng masama.
Ng dahil kasi sa bandang Rizal Underground ay nabuo ang aming banda. Nagkakilala kaming apat sa yahoo groups ng bandang ito. Nag-palitan ng mensahe tungkol sa aming sarili, nagka-tuwaang gumawa ng banda at sa kaarawan ni Ed ng Rizal Underground ay nag-simula na rin ang career naming apat. Mula noon ay nakilala na kami bilang Wiretap na binigyan na ng palayaw ng mga VJ, DJ, at iba pa na, “The younger version of Rizal Underground” tapos, yun na yun. Mabait naman sa amin at sa akin ang Rizal Underground pati na rin syempre si Rico.
Matapos ng concert ay diretso na agad ako sa dorm namin sa may Project 4 kasama ang ilan kong mga kaibigan na nag-tiyagang manuod ng concert. “Oy! Gabi na! Lights out na, ha! 8:00 pasok bukas, baka abutin tayo ng 12:00 sa pag-tulog. Ang mga alarm clock, ha, i-set! Bukas na kayo mag-kuwentuhan tungkol sa concert!” sabi ng ‘ate’ namin sa dorm.
Kinabukasan ay kaming mag-kakaibigan ang nangingilid ang luha. Hindi dahil sa nalulungkot kami o sobrang tuwa namin kundi pinipigil namin ang antok namin. Mag-a-alas dose na kasi kami ng makarating sa dorm tapos ay mag-a-ala una na ng makatulog kami ng dahil nga sa hangover namin mula sa concert. Ng break, habang nagre-reklamo na naman ako tungkol sa itsura ko, “Hala, laki na talaga eye bag ko! Pano yun e, may gig kami mamaya sa Capones?” sabi ko habang nananalamin. “Lumang reklamo,” tugon ng mga kaibigan ko. Palagi na lang akong conscious sa itsura ko kapag may gig kami. Pero bakit? Dahil may inaasahan akong tao na baka sakali ay nasa gig na iyon? Naputol ang pag-rereklamo ko ng may isang freshman na kilala ko lamang sa mukha ang lumapit sa akin, ”Miss, ikaw yung vocalist ng Wiretap di ba? May nagpapa-bigay po nito, sige po,” sabi nito at nag-lakad palayo. “Huy, sandali! Sinong – “ pero tumakbo na ang freshman. Isang boquet ng flowers ito at may card na nagsasabing: Ang galing mo kahapon sa concert. I’ll be watching you at Capones tonight. From your number one fan. Wala itong pangalan. Buong araw na iyon ay tampulan ako ng tukso ng mga tao. Kumalat ang tungkol sa bulaklak na simbilis pa ng hangin at kung kani-kaninong pangalan ang nabanggit na maaring mag-padala sa akin ng bulaklak at sabihin sa akin na sya ang aking number one fan.
Gusto kong malaman syempre kung sino iyon. Kinagabihan, pag-sundo sa akin ng mga ka-banda ko ay panay ang panunukso sa akin ng mga kasama ko tungkol sa bulaklak. “May secret admirer ka na pala ha! Pakilala mo sya sa amin pag nalaman mo na kung sino yun ha! Mga kuya mo kami, hindi ba?“ sabi nila sa akin. “hindi kaya si,“ sabi ni Angelo at sabay-sabay na naman silang kumanta ng... “Rico, Rico sa puso ko, damdamin ko’y hindi na mag-babago...“ “Tange! Pano namang si Kuya Rico yun eh, hello, paano naman nya ako hahangaan e, marami naman dyan na mas magaling sa akin,“ sabi ko. “Lam mo, yan ang problema sa iyo, wala kang elib sa sarili, eh! Baka naman hindi hangaan kundi magustuhan!“ Tukso ni Angelo habang hinahanda na nila ang mga gitara nila at lumabas naman si Mike para itanong sa crew kung OK na ang drums.
Lumabas na kami sa stage at nagulat kami na punong-puno ang Capones at siksikan pa nga ang mga tao sa likuran. “Good evening po!” bati ko sa kanila. “Oy, ang dami nyo, ah! Paalala lang po ha, lalo na sa mga nasa likuran. Ingatan nyo mga katabi nyo ha! Titignan-tignan nyo ha lalo na’t siksikan pa tayo dyan ha!” sabi ko. Palagi ko na lamang sinasabi ito. Kanino ko nga ba ito unang narinig? At sinimulan na namin ang show. Three songs na ang natutugtog namin ng may note na ipinasa sa akin ang isang crew at binasa ko ito, siyempre. “Oy, acknowledgements po tayo. Andito pala si Rico at Edward ng Rizal Underground, si Yael ng Sponge Cola, Marc at Jorel ng Kjwan, Myro ng Stonefree, Ruben, Jay, Mike, at Jhunjie ng Cueshé, Champ at Omnie ng Hale, Junjie, Bolichie at James ng Velcro at syempre, si Rap-rap, Mike, Angelo at Lester ng Wyrtapp. Yun na yun eh!” sabi ko matapos kong mabasa ang note na ibinigay sa akin. Isa kaya sa kanila ang sagot sa tanong ko?
Sa backstage pagkatapos ng gig ay nandoon si Edward. “Ei, Rap-rap. Ala ka talagang kupas. Galing-galing!“ sabi nito sabay tapik sa balikat ko. “Sandali nga pala gusto ka daw makausap ni Rics, eh,“ sabi nito. Bakit daw, Kuya Ed?“ tanong ko. “Ewan ko ba. Para namang hindi mo kilala si Rics. Alam mo naman yun, unpredictable,“ sagot nito. “Oh, eto na pala si Rics e!” sabi ni Ed at Umalis na sya sabay appear kay Rico.
“Hi, Rap-rap ang galing mo, ah!” bati ni Rico sa akin. “Hindi naman! May sasabihin ka daw sa akin?” tanong ko. “Ah. Nabalitaan ko may nag-bigay daw sa iyo ng boquet kanina?” sabi nito. “Pati ba naman ikaw!” sabi ko. “He he. Gusto mo bang malaman kung sino yon?” tanong ni Rics. “Siyempre naman!” sagot ko. Lumapit pa sya sa akin at nagka-lapit ang mga mukha namin. “Sandaliii!” sigaw ko. “Shh… Ito talaga, exagge ka naman masyado! May ibubulong lang ako sa iyo,” sabi ni Rics at lumapit siya sa akin. “Ako yun,” at tumayo na ulit siya ng tuwid. “At may itatanong sana ako sa iyo,” sabi nito at pinili nitong huwag pansinin ang gulat sa mukha ko. “Uhm… We’ve been friends for a while na and… ahh... I’m starting to...“ huminga sya ng malalim at... “Pwede ba kitang ligawan?“ sabi nya at nakita kong namumula sya. “Pero…” sabi ko. “Hindi, basta liligawan kita. Give me a chance, please,” sabi nya at hinawakan nya ang kamay ko. “Rics…” wala na akong ibang masabi kundi iyon… “Sige na, bye. I love you,“ sabi ni Rico at umalis na sya.
“Ano! Si Rico ang nag-bigay sa iyo ng bulaklak!” gulat na sabi ni Kuya Mike. “Sinabi ko na nga ba at may patutunguhan ang pagiging extra friendly sa iyo ni Kuya Rico, eh!” sabi ni Angelo na wari’y nanalo sya ng lotto. “Sandali, ano pang sinabi sa iyo ni Rico?” tanong ni Lester na naka-ngisi ring tulad nina Angelo. “Ano. Ahh…sabi nya, ano… yung… uhm…” hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanila ang sinabi ni Rico. “Ano!!!“ Sabi nilang lahat. “Liligawan daw nya ako!“ sigaw ko. At nag-sigawan sila. Parang yung sigaw ng mga fans ng La Salle ng natalo nito ang Ateneo sa final game sa UAAP. Parang yung sigaw ng fans nina Mark Herras at Jennylyn Mercado. “YESSS!!! Sinabi ko na nga ba at may gusto sa iyo si Rico! Sa lagkit ng tingin nun sa iyo pag nandyan ka sa harap nya! Pano ba yan, Mike. Yung 100 ko,” sabi ni Angelo. “Anong 100?” tanong ko. “Nag-pustahan kami ni Mike kung may gusto sa iyo si Rico o wala. E, tama ako, kaya may pera ako!” sagot ni Angelo. “Aba, ang mga lintik! Pinag-pustahan pa pala kami ni Rico!” sabi ko. “Sori, pinsan. I try to side with you na walang gusto sa iyo si Rico pero malay ko ba na meron nga pala, sabi ni Kuya Mike habang nag-aabot ng pera kay Angelo. “E, kung pag-uuntugin ko kaya kayong tatlo?” sabi ko. “oy, hindi ako kasama dyan, silang dalawa lang,“ sabi ni Lester.

Kinabukasan, ng labasan na sa school ay may nakita kaming malaking grupo na naka-paligid sa kung anong hindi namin makita dahil sa dami ng tao. “Anong meron?” tanong ko sa kaibigan ko. “Aba’y malay!” tugon nito. Tama namang merong dumaang babae na wari’y tuwang-tuwa. “Miss, anong meron?” tanong ko dito. “Si Rico Granada, nasa school! Binigyan pa nga nya ako ng autograph, eh!” sabi nito. “Watda!” sabi ko at pumunta ako sa pulutong ng mga tao. Napa-siksik ako at nakarating sa gitna. Andun nga si Rico at di-magkamayaw ang mga fans sa pagpapapirma sa kanya. “Rico!?” Sigaw ko at napag-tinginan ako ng mga tao. Tumingin din sa akin si Rico. Ngumiti ito at Nilapitan ako.
“Hi, Rap-rap! Kamustang school?” bati nito sa akin at nakita kong nag-bubulungan ang mga tao. “Anong ginagawa mo dito?” tanong ko. “Para sunduin kita. Tena, naka-park ang car sa admin,” sabi ni Rico, sabay akbay sa akin. “Ano ka ba? Baka mapag-kamalan tayong mag-boyfriend tayo!” sabi ko. “E, di buhatin ko na lang yang bag mo,” sabi nya sabay hablot ng bag ko at tumakbo sya. “Rico, wait!” sabi ko at hinabol ko sya hanggang admin.
Pag-dating ko sa may admin ay nandoon ang kotse nya at naka-tayo si Rico sa tabi nito. “Sakay na, Rap-rap!” sabi ni Rico at binuksan nito ang pinto ng passenger seat kung saan nandoon ang bag ko. “Thanks,” sabi ko at sumakay na kami. “Dun lang ako sa dorm namin. Susunduin ako nina Kuya Mike mamaya, may practice ang band,” sabi ko. “Kei, saan ang dorm mo?” tanong ni Rico. “Sa Project Four lang,” sabi ko.
“Saan ka ba talaga naka-tira?” tanong ni Rico. “Cavite ako actually. Dito na ako sa Manila nag-aral. Yung mga ka-banda ko Maynila talaga mga yun ako lang galing sa probinsya,” sabi ko. “Matagal na rin kaming hindi nag-ka-Cavite, ah,” sabi ni Rico. “Ay, oo. Last year pa yung sa Island Cove nyo di ba? Bakasyon ko nun, eh. Kaso may gig kami nun sa Saint Augustine tapos hindi na kami naka-habol kasi andaming tao, hindi agad kami naka-alis,” sabi ko. “Lam mo, meron ako lahat ng album nyo,” sabi ni Rico. “Ako, pasensya na, pero hindi ko kumpleto album nyo, eh. Tagal nyo na kasi. Eh medyo malayo din sa tinitirahan namin ang mga malls noon tsaka, hindi pa ako masyadong mahilig sa music noon. Mahilig man, sa mga senting music,“ sabi ko. “Hinde, OK lang yun. Eh, bakit ka naman nag-banda?“ sabi ni Rico. “Nabasa mo ba sa website namin yung tungkol sa ’mail-order vocalist’?” tanong ko. “Siguro, hindi ko na matandaan, e,” sagot ni Rico. “Noon kasing high school ako, dun ako nag-high school sa university na pinag-tuturuan ng mom ko. Minsan kasi, noong may acquaintance party sa college department ng mom ko, may tutugtog dapat na banda. Eh, nagka-problema noon. Hindi daw makaka-punta yung vocalist nila kay after school, dinampot ako galing sa high school tapos pinaki-usapan ako ng mga officers ng student org nila na kung pwede ay ako na lang daw ang pumalit,” sabi ko. “Ba’t naman ikaw ang ipinalit?” tanong ni Rico. “eh, ang nanay ko pala ay ipinag-dutdutan ako na mahilig daw akong kumanta. Kaya ayun, pumayag na ako. Tapos, that night, without practice, isinalang na ako sa band. Yun daw, according to my mom mula sa mga feedback from the audience ang aking shining moment. First time ko daw na hindi pumiyok. Gumagaling daw ako kapag kinakabahan ako. Tapos, everytime na may magpe-perform na banda tapos wala silang vocalist, ako na ang isinasalang. Kaya naging mail-order vocalist, isang text lang, darating ako,” pagtatapos ko. “Andito na tayo,” sabi ni Rico. “Hindi ko namalayan ah! Sige, thanks ha! Babay,” sabi ko at bumaba na ako ng kotse at kumaway kaway habang ito ay papalayo.
“Huuuy!” may sumundot pa sa tagiliran ko. “AHHH!!!” sigaw ko. Si Angelo lang pala. “Akala ko kung sinong lamang-lupa na, ikaw lang pala, echos ka!“ sabi ko. “Lamang-lupa ka dyan! Pero ako, alam ko kung sino ang kasabay mo. Kung sino ang nag-hatid sa iyo. Si...“ sabi ni Angelo at may song and dance routine na naman silang tatlo...“Rico, Rico sa puso mo, damdamin mo’y hindi na mag-babago. Huwag sanang mag-alala kuya, ang pinsan mo’y umiibig nang damuho…” sabi nilang tatlo at hindi lang ako ang inaawitan nila kundi pati ang Kuya Mike ko. “Akala ko ba ay may practice tayo?“ tanong ko. “Oo, magpe-perform daw tayo sa M TV Pilipinas,” sabi ni Lester. “Alam ‘nyo, malakas ang pakiramdam ko na mai-papanalo natin ito,“ sabi ko. “Talagang mai-papanalo natin ito, ngayong inspired pa ang ating lead vocalist,“ sabi ni Angelo. “To talaga!!!” sabi ko. “Umamin ka na kasi, pinsan. May gusto ka rin kay Rico, hinde ba?” sabi ni Kuya Mike. “Ano… Kasi…” hindi agad ako maka-sagot. Totoo, may gusto rin ako kay Rico. “Umamin ka na!!!” sabi ni Angelo at kiniliti na naman ako nito sa tagiliran. “OO!!! Oo, may gusto din ako kay Rico, masaya ka na?” sabi ko. “UUUYYYY!!!!”
Ilang buwan pa ang lumipas at patuloy lang sa panliligaw si Rico sa akin. Sinagot ko na rin siya matapos ng mahaba niyang pag-iintay. Ang sabi pa niya sa akin ay siya na daw ang pinaka-masayang lalaki noong sinagot ko siya. Dahil sa kanya ay lalo pa daw akong gumaling at madami akong nai-sulat na kanta. Lalong naging close ang bandang Wyrtapp at Rizal Underground dahil sa aming dalawa.

It was like a dream come true. Sino ba naman ang mag-aakalang magiging kami ng dati kong hinahangaan lang. Ang aking greatest musical influence na dating sinasabayan ko lamang sa tuwing tutugtugin ang kanta nila sa radyo. Parang itinadhana na kaming dalawa. “Rap-rap, hindi bawal ang mangarap. Hindi rin kita pinag-babawalang mangarap ng isang bagay na halos imposible. Dahil naniniwala ako na ang pangarap mo ay maabot mo kapag pinag-sikapan mo ito at kung ito ay para talaga sa iyo,” nakalimutan ko na kung sino ang nag-sabi sa akin niyan pero naniniwala ako sa kanya. Kung hindi ko ipinag-patuloy ang pagba-banda ay maaring hindi kami nagka-kilala ni Rico. Si Rico na nga kaya ang itinadhana para sa akin?
Masaya na sana ang lahat ngunit isang gabi ang nakapag-pabago ng lahat. Isang gabi na lasing na lasing si Rico ay sa bahay ko sya pinatulog. Baka mabangga pa sya pag nag-maneho siya. Oo, may bahay na akong naipa-tayo sa Project Four pa rin mula sa perang aking kinikita sa pag-kanta. At natulog na nga kaming magka-tabi. Sa kalagitnaan ng gabi ay may narinig akong binubulong siya. “Rita… Rita…” sinong Rita?
Ginising ko siya. “Gumising ka nga diyan, Rico!” sabi kong galit na galit. “Bakit, umaga na ba?” tanong niya habang bumabangon. “Sino si Rita? Sumagot ka! Babae mo si Rita noh? Sinabi ko na nga ba at ganyan ka!” sabi ko. “Rap-rap, mali ka. Hindi ko babae si Rita. Siya ay…” sabi ni Rico.. “Pwede ba! I’ve heard enough to know the truth! Hindi na ako makikinig sa sasabihin mo! Umalis ka na lang! Mula ngayon, break na tayo!“ sabi ko. “Bahala ka kung yan ang gusto mo!” sabi ni Rico at Umalis na siya. Lumabas ako ng terrace at nakita ko siyang sumakay sa sasakyan niya at Umalis.

Buong gabing iyon ay hindi ako mapa-lagay. Paano kung maaksidente si Rico? Lasing pa naman iyon. Bakit kasi hindi muna ako nakinig sa kanya? Humiga na ako sa kama ngunit hindi ako makatulog. Tinignan ko ang relo at mag-a-ala una na pala. Ano na kaya ang nangyayari kay Rico? Naisip ko na naman siya. At tumulo na ang luha ko. “Rico…” taghoy ko. “I’m sorry, Rico…. Sorry…” sabi ko habang patuloy pa rin akong Umiiyak…
“Ano? Bakit kayo nag-break ni Rico?” tanong sa akin ni Angelo ngunit hindi nila ako maka-usap ng matino. Lahat na yata ng pangungulit nila ay ginawa na nila ngunit wala itong epekto sa akin. Para akong timang na palaging naka-tulala sa hangin. Sa mga gig, madami ang nakapupuna na kulang na rin ako sa energy. Wala na daw yung dating buhay na inilalagay ko sa mga awitin na kinakanta ko. Wala na rin ang ngiting alam nila. Halatang may nag-bago sa akin.
Isang araw ay naka-salubong ko si Ed na may kasamang babae. “Hi, Rap-rap,” bati nito sa akin. “Hi, kuya Ed,” bati ko. “Ay, Rap-rap, eto nga pala si Rita,” pakilala nya sa akin sa babaeng kasama niya. Dahil dito ay may nabuong galit sa aking dibdib. “Half sister sya ni Rico. Close na close silang dalawa sa itsa’t-isa. Matagal na rin silang hindi nag-kikita. Sa America na kasi naka-tira si Rita,” dugtong ni Ed. “Ano? Ate ‘sya ni Rico?” sabi ko. “Oo, bakit wala ba siyang nababanggit sa iyo?” tanong ni Ed. “Wala, eh,” sabi ko. “Ganyan tyalaga ang kapatid ko, hindi pa rin nag-babgo. Nakalimutan lang siguro ’nya,“ sabi ni Rita. Ngunit nag-iisip ako ng ibang bagay. May naipakita na sa akin dati na picture si Rico ng isang babae na ate daw nya. “Ay, oo. May nabanggit sya sa akin,” sabi ko habang nangingilid ang luha ko. “Kuya, una na ako, ha. Bye,” sabi ko sabay takbo.Iyak ako ng iyak noong gabing iyon. Dapat talaga ay pinakinggan ko si Rico. Ako talaga ang mali.
Isang lingo ng gabi ay nag-sleep over sa bahay ko ang mga ka-banda ko. Nag-bukas sila nga radio ng mag-a-alas nuwebe na . “Bakit kayo nag-bukas ng radyo? Gabi na, ah,” tanong ko. “Alternative Nights ngayon, noh! Guest sina idol, Rizal Underground. Paano yan, wla munang matutulog, ha. Makikinig tayo hanggang twelve,” sabi ni Angelo na alangan ang tingin sa akin dahil baka tumutol ako. “Sige, OK lang,” sabi ko na ikinagulat nila.
Masaya talaga ang Alternative Nights. Ang gulo nina Ed, tawanan ng tawanan pero bihira kong marinig ang boses ni Rico. Tapos ay may nag-tanong kung ano ang story behind their new single ‘Sorry Na’. “Ah, yun. Si Rico ang makakasagot nyan kasi, sya ang sumulat nyan,” sabi ni Ed. “Yung ‘Sorry Na’ sinulat ko, mabilis lang. It’s a song na siyempre, humihingi ng sorry kasi may pagkukulang sya dun sa girl tapos gusto niyang magkabalikan ulit sila,” sabi ni Rico. Anong ibig sabihin nya dun? “Oo, uhm… it really happened. Di na lang namin sasabihin kung kanino pero talagang nangyari yun. Actually, hindi pa nga nya makalimutan yung girl, eh,“ sabi ni Ed. Tumulo na lang ang luha ko dahil nararamdaman kong si Rico ang tinutukoy nya. Niyakap ako ng mga ka-banda ko at sinabing, “Rap-rap, kahit na magulo kami at palagi ka na lang naming niloloko, andito kami. Alam namin na mahal na mahal mo si Rico at hindi mo siya makalimutan andito lang kami.“
Ng sumunod na linggo ay kami naman ng banda ko ang guest. Magulo din kami at pinilit ko na maki-gulo sa mga ka-banda ko at pinilit ko ring ngumiti. Pinilit kong ibalik ang dating energy na nasa pag-kanta ko at bawat tanong at request ng mga listeners ay ako ang sumasagot. May nag-tanong din kung ano ang story behind our new song ‘Sayang Naman’ at ako ang sumagot nito. “Ahh. Sunulat ko iyon na may naisip ako na kunwari, may isang couple na nag-away tapos akala ng girl niloko sya nga guy pero mali lang pala ang akala nya pero iniwan na sya ng guy, break na sila, pero hindi pa talaga nya nakaklimutan yung guy at gusto nya na balikan yng guy pero parang wala ng pag-asa,” sabi ko. Ilang minuto pa ay may nag-text sa cellphone ko. Si Rico. Matagal na rin syang hindi nagte-text sa akin. Pareho lang pala tayo. Nagsisisi din ako na madali akong nagalit sa iyo. I’m really sorry. May pagkakamali rin ako sa iyo. Mahal pa rin kita. Andito ngayon ako sa kabilang kalsada. Ang sabi ng text. “Excuse me, lalabas muna ako,” sabi ko at dali-dali akong lumabas ng booth.
Lumabas ako ng building ng radio station. Umuulan sa labas pero hindi ko ito pinansin. Nananabik na akong muling makita si Rico. Andun nga sa kabilang kalsada si Rico at kumakaway sya sa akin kahit na basang-basa rin siya. Tumawid sya ng kalsada at sinalubong ko siya. Nag-yakap kaming dalawa ng matagal. “Rico, I’m so sorry at hindi kita pinakinggan. Ang laki ng kasalanan ko sa iyo,” sabi ko. “Shh… wala na iyon sa akin. Basta mayakap lang ulit kita ay wala ng ibang mahalaga sa akin,” sabi ni Rico. Nagka-tinginan kaming dalawa at dahan-dahan ay nag-tagpo ang aming mga labi. Matagal na ring hindi ko naranasan ito. “Sandali, hindi pa nga pala tapos ang Alternative Nights!” sabi ko ng magka-hiwalay kami. “Tena,” sabi ni Rico at hinila nya ang kamay ko at sabay kamng pumasok ng building. Ito na ang pinaka-masayang araw sa buhay ko. Dahil itong araw na ito, nalaman ko na rin kung sino ang itinadhana para sa akin at alam kong si Rico nga ito…

-Roma Airia P. Garcia

P.S. still typing Ulan part Two. wait nyo na lang post ko na lang ung mga natira sa computer namin

Someonr Named Roma

2005-11-18T16:37:00.000-08:00

Marahil kung napuntahahn nyo na noon ang blog na ito ay palagi ninyong nakikita ang pangalang R.A. Garcia sa mga post na kwento o kaya naman ay nabasa nyo na ang love story nya na Joyride. Pero, sino nga ba si Roma? Pwes, ito na ang kasagutan sa tanong na sino nga ba si Roma. Pinasagutan ko itong mga simpleng katanungan na ito sa kanya para mas lalo pa natin siyang makilala…

Full name: Roma Airia Pacho-Garcia
Nickname: R.A., RowMah, Roms, Rap-rap, Rap
Birthday: February 26,1992
Hometown: I was born ang lived for a few months in Q.C. but now, taga Indang, Cavite na ako
Zodiac Sign: Pisces, astrologically, Monkey, Chinese astrology
School: Cavite State University- Science High School
Year/Course: Second Year High School
Favorites:
Food: Pasta at basta masarap ;p
Movie: Harry Potter Series coz I’m a Harry Potter addict, Adams Family Values, okey kahit luma na ng konti, A Walk to Remember, totally tear-jerking, Romeo and Juliet starring Leonardo DiCaprio, the last movie that made me cry…
Books: Harry Potter Series by J.K. Rowling and Goosebumps by R.L. Stine also, Classic Singapore Ghost Stories by Damien Sin
Hobbies: Syempre, writing stories, singing, watching TV, listening to the radio, playing the guitar and dadreaming?
Music: Alternative, rock, pop, sentimental, inspiring…basta kaya ng tenga ko pinakikinggan ko.
Singer: wala na kong favorite singer pero dati si Mandy Moore. Siguro si Kelly Clarkson na lang tsaka si Kitchie Nadal…
Band: madami eh…ok lang? Sige… RIVERMAYA!!!! Never yang mawala sa list ko, Parokya ni edgar, bamboo, orange and lemons, cueshe, mojofly, imago, sugarfree, eraserheads, itchyworms, kiko machine, sandwich, mayonnaise, join the club, kjwan, pupil, stonefree, and the list goes on and on…
Song: madami din eh, ok lang? 214 and Imbescilesque(ultimate all time favs) and all songs by Rivermaya, Para Sa’yo and Maniwala ka Sana by Parokya ni Edgar, Hallelujah and Masaya by Bamboo, Hanggang Kailan and Pinoy Ako by Orange and Lemons, stay and ulan by cueshe, Sa Uulitin and Tumatakbo by Mojofly, Akap and Anino by Imago, hari Nga Sablay and TUlog Na bu Sugarfree, huling El Bimbo and Alapaap by Eraserheads, Akin ka na Lang by Itchyworms, Barkada Trip by Kiko Machine, Masilungan and Two Trick Pony by Sandwich, Jopay and Bakit Part Two by Mayonnaise, Lunes by Join the Club, Jeepney and Gemini by Spongecola, Nasan Ka by Pupil at marami pang iba…sinabi ko na kasing marami, ang kulet.

Random Questions:
Where do you get your inspirations for your stories?
Mainly, they are from personal experiences, grudges and the like. But I can do stories just for money ;p! hehe. I can also write stories while just listening to an album…minsan pa nga yung story na binase ko sa isang kanta, yung title na mismo ng kanta ang title ko dun.

When did you start writing stories?

I began writing stories when I was about six years old. I was challenged by my mother to write one and I never knew na madali lang palang gumawa ng ganon not until I tried. Some of my works have been published in Junior Inquirer when I was eight years old but then I stopped writing stories. I just write poems about stuff like school projects and the stories I may have written at that time was only for role playing activities in class. Noon, mga pambata lang na stories ang sinusulat ko. Tapos, I began wriing love stories last year lang dahil parang gusto kong ibalik yung dati na nagsusulat ako. I have written na more than twenty love stories na siguro which I carefully keep in a notebook or a clear file.

What can you say about people recopying stories ang giving the credit to themselves?

Minsan iniisip ko na baka co-incidence lang na magka-tulad ng concept yung story or may portions ng stories na katulad na katulad ng gawa ng isa pang author pero hinde rin. Bakit naman sila ganun di ba? May sarili silang talent at kung may talent talaga sila sa pag-sulat ay bakit hindi sila gumawa ng kuwentong matatawag tala nilang kanila? Sana ma-realize nila na nahirapan ang author sa pag-gawa at hindi lang naman pinupulot ang ideas kung saan-saan. Remember, “you can copy and let the whole world read the story but never ever take the credit from the author.”

Any dreams or ambitions for yourself?

I have always wanted to be a writer like my favorite author, J.K. Rowling. Pero, may isa pa akong dream. Nakakhiya man, I also want to be a vocalist of my own band alam kong ok lang ang boses ko. ;p tsaka sana matupad ang wish ko na ang stories ko na walang pagod kong pinangalagaan at pinaka-tagu-tago ay maging book someday.

Where can the people contact you?

Meron akong dalawng friendster account, tatlong e-mail ad, at isang cellphone number.

Ang email ad ko ay:
romaairia@yahoo.com
airawu101@yahoo.com
imbescilesque@yahoo.com

ang cellphone ko naman ay:
09173669733
but don’t send pranks to me. At wag kayong makipag-textmate sa akin dahil hndi ko kayo papatulan

Oh, ayan, ha. Sana makilala nyo si Roma sa tulong nyan. At palaging tatandaan ang sinabi ni Roma na, “you can copy and let the whole world read the story but never ever take the credit from the author.” Yan muna habang nagta-type pa si Roma ng mga old stories nya at i-post na lang nya dito sa Mahiwagang blog. Hava a nice day J

-Moderator

Tungkol Sa Mahiwagang Blog...

2005-11-09T02:48:00.000-08:00

Siguro naman ay malinaw na sa ating lahat na ang blog na ito ay naglalaman ng mga kuwento kesyu kalokohan pa ito o tungkol sa pag-ibig...

alam na rin naman siguro natin lahat na ang address nitong blog na ito ay http://www.mahiwagangblog.blogspot.com/ xempre, hindi ka naman makakapunta dito kung hindi mo alam pwera na lang kung nagbrowse ka lang o nag-search pero kahit na...

anyway about sa love stories nasabotahe kasi si Roma ng technician nila ng computer at na-delete ang lahat ng files nya kaya hindi nya mai-post dito ang mga love stories nya tulad ng naipangako namin sa inyo...

Para mas madali para sa kanya at mas masaya, gawin nating interactive... i-email na lang natin sa kanya yung gusto nating story o kaya sa friendster nya at ito ay... romaairia@yahoo.com at airawu101@yahoo.com...kung di nyo naman alam ang friendster nya, pwede nyo ring idaan sa friendster ng Year Two SHS at ang e-mail ay... imbescilesque@yahoo.com ...anyweiz, eto mga title...

The Biggest Fan(part 1 and 2) - yun si international superstar together with his fan...
Wherever You Are... - ang babaeng pinagka-isahan ng isang barkada
Ang Jowa Ko (part 1 and 2)- ang peborit (daw) ng nakararami ang kuwento ni Van na nabading at Emma
School Bully - ang kuwento ni AC the school bully at Thea
Krus - ang kuwento ni Charlotte na gustong mag-madre at James
My Sister - kuwento ng isang lalaking nainlove sa kanyang long lost sister
Quadrangle- kuwentong alam ng lahat...ang kay "jennylyn" at "mark"
Joyride - nai-post na yata so no need na
Advice Girl- kuwento ng babaeng mahilig lumutas ng luv problem ng iba pero hinde malutas ang kanyang problem until "he" came to her life
If Tomorrow never Comes - Kuwento ni Alfie na matagal ng may Sakit at ni Nikki
if Tomorrow Never Comes (Tagalog Version)- dito ay himalang bading pala si Alfie, ay sus!
Forever Yours (If Tomorrow Never Comes Part Two)- ang pagpapatuloy sa paghahanap ng bagong luv ni Nikki matapos mawala si Alfie
Forever Yours (Tagalog Version)- dito ay nagpakita muli si Alfie at kasama ang kanyang PAPA!
Tears in Heaven- ayaw na ni Roma na i-type ito dahil maxadong mahaba pero ito ang kuwento ni Katie at Brian na mula sa pagiging txtm8s ay nagka-developan
The Last Dance- mahaba din... kuwento ni Vivian at JV mula sa pagiging mag-teacher ay napunta sa isang tragic love story...

Eto nga pala yung mga bago...
Ulan (part 1 and 2)-kuwento ni Rap na matagal ng humahanga kay Rico na naging one true love nya...
Maling Akala- nakakatuwa eto... sbasta naging bading din yung lalaki...
Alab Nga Puso - kuwewnto ng paghihirap ng isang banda sa contest na Muziklanban (WARNING: mejo out sa normal na Muziklaban to kasi naging reality show ito sa storuy, tutal naman daw ay uso reality show ngayon sabi ni ROwMah)
241, She's So Fine - Base sa kantang 241(NILILINAW KO, 241! at hindi 214!!! hindi kayo nagkakamali ng nabasa) na napag-tripan pa ang rivermaya so mejo hindi rin maganda...
Am I Real?- kuwento ni Aia at Christian na ipinagka-sundo ng magulang nila...

yan na yun, ang dami!!! i-email nyo na lang sa kanya!!!

Si Gid-yon At Ang Higanteng Ilong

2005-10-26T22:39:00.000-07:00

Si Gid-Yon at ang Higanteng Ilong

(Mahiwagang Bawl)

Noong unang panahon, bale, nauna sya, mga 20 years ago, ganun. Noong unang panahon, may dalawang magkababatang nagngangalang Gid at Yon. Malapit sa isa't isa si Gid at Yon mula pa lamang sa kanilang pagkabata.

Ngunit tutol ang mga magulang ni Yon sa pagkakaibigang ito dahil sa taglay na itsura ni Gid. Malaki ang labi ni Gid na tulad ng kay Diego, ang pambansang bading ng Pilipinas.

Naging mas malapit pa sa isa't isa si Gid at Yon ng tumungtong sila sa gulang na puwede na silang magpakasal. Hindi nag-laon, nagka-ibigan ang dalawa. Madalas pag-tawanan ang dalawa sa tuwing silang dalawa ay magka-sama.

Hindi sang-ayon ang super-duper higpit na mga magulang ni Yon sa relasyon ng dalawa dahil habang tumatagal, lalong lumolobo ang labi ni Gid. Pilit nilalayo ang anak nila kay Gid. Sabi pa nga ng tatay ni Yon, "Anak, maawa ka naman sa magiging anak 'nyo, baka malaki din ang bunganga nun," Pero nag-matigas si Yon at sinabing, "Dad, come on, ayaw nyo nun, Lara Croft, tomb raider!"

Hindi nagpa-awat ang dalawa at lumayas sila sa kani-kanilang mga tahanan. Nagpaka-layo layo sila at nag-tago sa isang liblib na gaybar. Doon ay tinustos nila ang pang-araw araw nilang pangangailangan sa pagiging agogo dancer ni Yon at pagiging macho dancer ni Gid. Gabi-gabi ay si Yon ang 'star of the night' at si Gid ay umaani ng pinaka-malakas na tili mula sa mga baklang nandoon.

Galit na galit ang mga magulang ni Gid at Yon sa pag-alis ng dalawa. Higit na nagalit ang tatay ni Yon at nag-lagay ito ng sumpa sa magiging anak ng dalawa dahil lingid sa kaalaman ng nakararami, isang mambabarang ang tatay ni Yon. "Dahil sa naging pasaway kayong dalawa, isinusumpa ko na ang magiging anak 'nyo. Ang unang magiging anak 'nyo ay ipapanganak na malaki ang ilong!" ito ang sumpa ng ama ni Yon. Ang ina naman ni Gid na isang witch ay nag-lagay din ng sumpa sa bata. "Ang unang anak 'nyo na lalaki ay magiging bakla, bading!" Kaawa-awang bata, pero ayos lang yun.

Di nag-tagal at nag-pakasal na rin sina Gid at Yon. Nagkaroon ng isang malaking pagdiriwang sa gaybar at dinayo ito ng madaming bakla at ng kanilang mga papa. Dumating ang first night nila Gid at Yon at sobrang nahirapan si Yon pag naghahalikan sila ni Gid. Masyadong malaki ang labi nito at hindi siya makahinga.

Di nag-laon at nabuntis si Yon. Sa kanyang pag-bubuntis ay nararamdaman niyang parang may ipo-ipo sa loob ng kanyang tiyan. Parang nahahtak papunta sa tiyan niya ang mga laman loob niya. Ng manganak si Yon ay nag-taka ang buong bayan ng nawala na lang bigla ang kumadrona. Lingid sa kaalaman ng lahat, nasinghot ito ng bata na pinangalanan ng mag-asawa na Gid-yon. Ng ipa-tingin nila sa doktor si Gid-yon ay bigla ring nawala ang doktor. Nasinghot din siya ni Gidyon. Dahil dito, ang dapat talagang title ng epikong ito ay "The Attack of the Killer Nose."

ng tumanda-tanda si Gid-yon ay kinakitaan na sya ng mga senyales ng pagiging bading. Bukod dito ay naging tampulan din siya ng tukso ng kanyang mga kasamahan dahil sa palaging may malaking sipit na naka-ipit sa ilong ni Gid-yon. Tinanong niya ang nanay niya kung bakit pero ang isinagot lamang ni Yon sa kanyang anak ay, "Anak, that's what you call 'in', Yan ang uso ngayon. Oh, di ba, sosyal?" at nakuntento naman si Gid-yon sa sagot ng kanyang ina.

Ng magka-trabaho si Gid-yon ay nag-ipon sya ng pera para iparetoke ang kanyang ilong. Hindi nag-tagal at naka-ipon siya. Ngunit ng ooperahan nasiya ng doktor ay hindi tumatalab ang scalpel sa ilong nya. Naputol pa nga ito. Kahit barena ang gamitin ng dokyor ay ayaw patinag ng ilong ni Gid-yon dahil may naka-paligid ditong mahika. Tinaggal ng doktor ang sipit sa ilong nya sa pag-aakalang ito ang dahilan sa angking tibay ng ilong ni Gid-yon. Ngunit nagkamali sya. Lahat sila - ang doktor, ang mga nurse, pati na rin ang janitor na napa-daan lang, pati na rin ang mga kagamitan ay nahigop lahat ng mala-blak hole na ilong ni Gid-yon.

Doon ay napag-tanto ni Gid-yon kung bakit palagi syang may sipit sa ilong. Ito ay para wala ng ibang mabiktima ang kanyang vacuum nose. Naalala nya na noong kapapanganak pa lamang nya ay may nawalang dalawang tao. Ang kumadronang nagpa-anak sa nanay nya at ang doktor na tumingin sa kanya. Siguro ay naginghot din nya ang dalawang ito. Umuwi si Gid-yon na naiyak.

Mag-hapon at mag-damag siyang umiyak hanggang mag-sawa siya at tumahan na ng kusa. Pag-bukas ng mga mata niya ay nakita niya sa harapan niya ang isang fairy na si Super-duper Chuvaloo Ecklavoo GAYNA! Sinabi ni Gayna sa kanya, "Oy, sister don't cry nah. I'll geant you one wish ok?" Sumagot si Gid-yon, "Sister, I just want to make liit-liit of my nose coz its so large, look oh." Ngumiti si Gayna at iwinasiwas ang kanyang magic hair curler. *POOF* Lalong lumaki ang ilong ni Gid-yon. "Sorry siz, dispalinghado ng konti magic hair curler ko, eh. Ibalik ko na lang sa dati," at winasiwas ulit ni Gayna ang magic hair curler nya ngunit lalo lang lumaki ang ilong ni Gid-yon.

Dahil dito ay umiyak si Gid-yon at dahan-dahang nalaglag ang sipit sa ilong nya. At sa pag-singhap niya at pag-singhot ng sipon ay natangay si Gayna sa loob ng ilong nya. "Gayna? Gayna? Where are you?" tanong ni Gid-yon. "Walanghiya kang bakla ka! Sininghot mo ko!" sabi ni Gayna mula sa loob ng ilong in Gid-yon.

The End

by: The Leader of The T.P.G.

Panaghoy Kay Kuwan

2005-10-26T08:59:00.000-07:00

Episode 1: Ang Mahiwagang Text Message

Nag-simula ang istorya natin sa paaralan kung saan nag-tuturo si Ano. Isa siyang graduating student at para siya ay maka-graduate ay kinakailangan na mag-turo muna siya.

Sobra ang pag-mamahal na nadarama ni Ano kay Kuwan. Sa sobrang pag-mamahal niya ay para na siyang nasisiraan kay Kuwan. Isang araw noong examination week sa paaralang pinag-tuturuan niya ay lumabas muna siya at naupo sa isang bench na bilad sa sikat ng araw. Lumabas siya upang i-text si Kuwan dahil mukhang may namumuo nang problema sa kanilang dalawa.

Matagal siyang nag-hintay para sa reply ni Kuwan…Matagal. Inugatan na siya habang buo pa rin ang pag-asa niyang mag-rereply si Kuwan. Dati naman ay nag-rereply si Kuwan. Isang text lang ni Ano kay Kuwan ay agad itong sumasagot.

Nilapitan siya ng dalawa sa mga estudyante niya upang itanong kung ano ang problema niya ngunit sa puntong ito ay galit nag alit na si Ano dahil hindi pa rin nag-rereply si Kuwan. “Lumayas kayo!!!” ang marahas niyang sabi sa dalawang ito. Agad na sumunod ang dalawa sa takot na masaktan sila. Tinaningan ni Ano si Kuwan ng hanggang kinabukasan. Dahil sa sobrang galit ni Ano ay napatalon siya. May sa-palaka pala siya!!!

Umalis na si Ano sa kanyang kinauupuan. Pag-alis niya ay nakasalubong niya si Blank. Bigla niyang na-miss ang mental dahil niyakap niya ang kanyang sarili. Sinabi niya ang lahat ng sama ng loob niya kay Blank. “Alam mo, andito lang ako. Ako na lang ang i-text mo. Tigilan mo na iyang si Kuwan,” ang sabi ni Blank sabay akbay kay Ano. Napasabunot si Ano sa kanyang sarili dahil masisiraan na talaga siya ‘pag hindi nag-reply sa mga text niya si Kuwan. “AYOKO SA IYO!!!” ang sabi ni An okay Blank sabay talon. Mag-aamok na kaya si Ano?!?!?

Episode writer: Roma Airia Garcia

Kwento Ni Roma

2005-10-25T23:54:00.000-07:00

Joyride

Peetyure

2005-10-25T19:07:00.000-07:00

ang mga bagong sperheroes ng bayan!!! si Tikoy Man (Center), Hen Lin Gang (Top), Lomi (Upper Left), Siopao (Upper Right), Hopia (Lower Left), Dimsum with the Siomai Gang (Lower Left). Slamat ke Eden para sa napaka-gandang drawing. i luvs you, troops. at ang malaking solo ay si TIKOY MAN!!!

Acknowledgement: STM:AP

2005-10-25T19:03:00.000-07:00

Isa na naman pong nobela ang natapos namin. May nadagdag man sa aming grupo, sana po ay huwag po kayong mag-sawa sa pag-subaybay sa aming mga nobela. Sa simula ng aming pagsusulat at nahirapan kami ng husto. Wala kami noong masyadong pagkakataon na makapag-sulat pero, sa awa ng Diyos, ay natapos namin ang kauna-unahan naming nobela, ang Panaghoy Kay Kuwan.

Sa aming pag-sulat, may mga taong nag-silbing inspirasyon para sa amin. Muli, lingid man sa kanilang kaalaman, sila ang naging inspirasyon namin upang mabuo ang mga karakter ng nobelang ito. Salamat po sa mga I-A (2004-2005), II-B (2004-2005), III-A (2004-2005), IV-B (2004-2005). Pati na rin kina, Ma’am Ruby at Ma’am Asuncion. Pati na rin nga pala, bago pa namin makalimutan, kay John Brian na patuloy pa rin sa pag-gulo, pag-bulabog at pag-lito sa isipan ng isa sa amin. Kailan mo ba siya titigilan, huh? Salamat din nga pala kay God. Salamat at hindi pa kami naki-kick out sa mga kaeklatang ginagawa namin. At sa aming mga pamilya, para sa lahat ng suportang ibinibigay ‘nyo sa amin, lingid man sa inyo ang pag-sulat namin ng nobelang ito.

Muli po, kami ay nagpapasalamat sa inyo sa pagsisilbing inspirasyon namin sa pagsulat ng nobelang ito. Kita-kita tayo, Tikoy Man, Drawing Man at Pangkuin Man sa susunod. At kay Forever Higa Man, bumangon ka na. Huwag ka nang tatamad-tamad. Sige ka, baka tumaba ka ‘nyan! Muli po, maraming salamat at sana po, kung may susunod pa rito ay subaybayan ‘nyo pa rin po ito. Salamat po. We will always keep you in our hearts and in our prayers.

ASTEEG!!!

- R.A. Garcia, E.C. Rozul,
J.A. Cruzate and
K.F. Marero

Si Tikoy Man: Ang Pagwawala (Ep.8)

2005-10-25T18:55:00.000-07:00

Ika-Walong Kabanata: Nang Si Tikoy Man Ay Ma-Lupig

Matagal pa bago and bakasyon sa Tokyo Tokyo ay alam na ng marami na maki-kick out na si Tikoy Man. Aging general knowledge na para sa kanila ito. Hindi ito naging lingid sa kaalaman ni Siopao at ng Hen Lin Gang. Minsan pa nga ay nasasabi ni Siopao na, “below sea level ang IQ at grades” ni Tikoy Man. Pero ano nga ba ang tunay na dahilan ng pagkaka-sipa kay Tikoy Man?

Lingid sa kaalaman ng nakararami ang tunay na storya kung bakit na-sipa si Tikoy Man. Hindi lang pala ang mga “below sea level” na grades nya ang dahilan dahil meron pa palang iba. Nitong bakasyon ni Siopao ay mabot sa pandinig niya at ng mga miyembro ng Hen Lin Gang ang isa pang dahilan sa pagkaka-sipa kay Tikoy Man…

May naganap palang hidwaan sa pagitan ni Tikoy Man at si Sie Kikkoman, ang namumuno sa paaralang Tokyo Tokyo. Ito daw ang nangyari: Isang araw ay nag-uusap si Tikoy Man at ang Siomai Gang. Syempre, hindi mawawala ang mga jokes at si Tikoy Man ay nag-joke (hindi na namin sasabihin pa ang joke para maprotektahan ang aming mga sarili) tungkol kay Sir Kikkoman. Siguro ang tingin niya dito ay nakaka-tawa pero para kay Sir Kikkoman. Hindi alam ng Siomai Gang ay matagal na palang nasa likuran nila si Sir Kikkoman at narinig niya ang lahat ng sinabi ni Tikoy Man tungkol sa kanya. Ito ay labis na ikinagalit ni Sir Kikkoman at nasampal niya si Tikoy Man sa sobrang galit. Dahil sa tindi ng impact ng kanyang sampal ay nag-liparan ang mga taghiyawat ni Tikoy Man. Totoo, dahil ng nakita ni Siopao at ng dalawang miyembro ng Hen Lin Gang si Tikoy Man ay nag-lahong parang bula ang kanyang mga taghiyawat, at sa sobrang gulat ni Siopao ay muntik pa niyang malaglalgan ng baso sa ulo si Tikoy Man ng sulyapin sila nito.

Iyon pala ang isa pang dahilan kung bakit na-sipa si Tikoy Man. Siguro ay pina-sipa siya ni Sir Kikkoman dahil sa kabastusan nito sa kanya. Wala nga namang magtataka dahil ang mga grades ni Tikoy Man na “below sea level” ay hindi na umabot sa kinakailangang marka upang makapag-patuloy siya ng pag-aaral sa Tokyo Tokyo. Dahil dito, naka-gawa si Siopao ng isang kanta na tinutugtog niya sa kanyang gitara:
“Happy, happy, happy kick out,
Sa iyo ang seventy-eight,
Sa ‘kin ang ninety-two,
Happy, happy, happy kick out,
Di bale, tanggal naman taghiyawat mo.

Happy, happy, happy jombag,
Sa iyo ang sampal,
Sa ‘kin ang report card ko,
Happy, happy, happy, jombag,
Sana ay hindi ka na mabirahan.”

Kasabay nga pag-papaalam ni Tikoy Man sa Tokyo Tokyo ay ang pag-papaalam nina Siopao, ang Hen Lin Gang, ang Siomai Gang, si Lomi, si Dimsum, si Hopia at ang iba pang mga karakter ng kuwentong ito. Paano pa ang isang nobela kung mawawla ang bida nito? Kaya sa inyong lahat, paalam at salamat.

The End

Episode Writer: R.A. Garcia

Si TIkoy Man: Ang Pagwawala (Ep.7)

2005-10-25T18:50:00.000-07:00

Ika-Pitong Kabanata: Ang Pagka-luka Ni Siopao

Dumating na ang pinaka-hihintay na sandali ng mga estudyante sa Tokyo Tokyo, ang eskuwelahan nina Siopao. Sa wakas, ay bakasyon na rin sila. Natapos na ang proseso ng pag-tanggap sa ma bagong estudyante sa Tokyo Tokyo kasabay ng bakasyon.

Iba-iba ang pinagkaka-abalahan ng ating mga bida nang sumapit na ang bakasyon. Si Tikoy Man ay nag-ala watchdog na susunod-sunod kay Hopia sa tirahan nito sa Bay Leaf. Habang sinusundan niya ito ay nag-hahasik din siya ng lagim sa Bay Leaf.

Si Siopao naman ay napahamak sahil pa rin sa kagustuhan niyang mag-hanap ng text mate. Tinigilan na niya kasi ang pangungulet niya kay Tikoy Man at nagha-hunting muli siya ng bagong text mate. Pero, ang kanyang nahanap ay hindi pala textmate ang habol sa kanya kundi ang gawin siyang GF! Susmaryosep! Simula noon, ay maluka-luka na si Siopao sa tuwing nagte-text sa kanya si Forever Higa Man o FHM. Lahat kasi ng messages nito ay may “iAvio,” “luv u,” at “uuummmuuuaaahhh,” na kasama. Hindi daw kasi siya sanay. Sino nga naman ang hindi maluluka kung isang araw ay sabihin na lang sa iyo ng text mate mo na gusto ka niyang ligawan?

Lalo pang naluka si Siopao ng tignan niya ang love at horoscope compatibility nilang dalawa ni Forever Higa Man. Sa love ay ninety eight percent sila at sa horoscope naman ay soul mates daw silang dalawa ni Forever Higa Man. Siguro ay nagkamali lang sila, ang inisip naman ni Siopao kaa ginawa niya ang FLAMES at HOPE sa kanilang dalawa ni Forever Higa Man. Lalo siyang nabaliw nang ang lumabas sa FLAMES ay marriage at sa HOPE ay oo.

Sino nga naman ang hindi masisiraan ng bait kung compatible kayo ng yagitz mong manliligaw na ayaw na ayaw mo talaga. Na siya ang magiging last choice mo na manligaw sa iyo. Paano na si Siopao kung masiraan nga siya ng bait? Shete! Itawag ninyo na siya ng ambulansya bago pa siya tuluyang maimpluwensiyahan ni Forever Higa Man!!!

Episode Writer: R.A. Garcia

Si Tikoy Man: Ang Pagwawala (Ep.6)

2005-10-25T18:47:00.000-07:00

Ika-Anim Na Kabanata: Aawayin Kita

Examination week na sa Tokyo Tokyo, ang school na pinapasukan ng ating mga bida. Sa unang araw ay nag-iinternet sina Shoke, Siopao at isa sa mga miyembro ng Hen Lin Gang. Sa internet shop ay namataan sila doon ni Kung Fu at muli na naman silang hinarass nito. Nakipag-away dito si Shoke, at kinabukasan ay nai-kalat na sa istasyon nila ang away. Dito nasira ang pagka-kaibigan nina Siopao at Shoke. Ang sabi pa nga ni Siopao, “Hindi ko kailangan ang shoklang taratitat na iyan!”

Nang pangalawang araw ay naisipan ng Hen Lin Gang na mang-invade sa teritoryo ng Siomai Gang. Tutal naman ay busy ang mga ito at magandang aralan ang teritoryo ng Siomai Gang. Hindi nga naman sila Pinalayas ng Siomai Gang sa teritoryo nila, eh! Habang nilalabas ni Siopao ang sama ng loob niya sa dalawang miyembro ng Hen Lin Gang ay bigla na lang siyang napatigil. Paano kasi ay may ginagawa na namang kalokohan sina Tikoy Man at Dimsum.

May inaaway sila. Alam ‘nyo ba kung ano ang inaaway nila? Ang mga puno na nakapaligid sa manumentong kinauupuan nina Siopao ang inaaway nila. Hinahampas nila ang mga ito ng patpat. “Pasaway ‘kang puno ka! Wag ka nang mag-lalaglag ng dahon! Nahihirapan kaming mag-linis! Draw your swords ang fight like a man!” sabi nila sa puno. Napatawa si Siopao dahil kahit kalian ay hindi nag-linis si Tikoy Man ng mga dahong nilalaglag ng punong inaaway niya. Siya (si Siopao), at ang istasyon niya ang nag-lilinis! Maya-maya pa ay hinabol ng patpat ni Dimsum si Tikoy Man na patawa-tawa pa habang tumatakbo.

Napag-mataan din ang dakila at pinag-pipitagan at sinasamba at ipinag-mamalaki ng eskuwelahang Tokyo Tokyo na loner na mapag-isa na soloista na si Drawing Man na tumutugtog ng gitara sa istasyon nila. Palagay nina Siopao ay ang hinaharana nito ay ang teacher nila ng isang kantang sinulat nito, “Ma’am, sige na naman. Palitan mo na ng nine ang, lahat ng sever ko. Para ang seventy eight ay maging ninety eight…” Iyon lang at ang masasabi ko lang sa mga pangyayari sa eskuwelahang Tokyo Tokyo ay (sabay-sabay nating sabihin), MABOBO!!!

Episode Writer: R.A. Garcia

Si TIkoy Man: Ang Pagwawala (Ep.5)

2005-10-25T18:44:00.000-07:00

Ika-Limang Kabanata: Ang Scheme

Kilala ‘nyo ba si Kung Fu? Siya ang classmate ni Tikoy Man na close sa istasyon ni Siopao. Pinag-tatanggol niya si Siopao sa mga kaklase nito kapag may nagagalit sa kanya.

Ngayon, ay alam na ni Siopao na maki-kick out na si Tikoy Man sa school na pinapasukan nila. Sobra kasi ang patamaran ni Tikoy Man at Masipag lang ito sa panliligaw kay Hopia. Hindi ‘nya maiwasang isiping sayang di naman ang dalawang taong ipinasok ‘nya sa Tokyo Tokyo. Pera dun ‘yun! Ilang load din ‘yun!

Isang araw ay nag-punta si Siopao sa building nina Tikoy Man dahil mag-papasa na si Shoke ng project. Lumabas si Kung Fu at kinausap si Siopao. Binuo nila ang scheme ni Kung Fu na tatawagin siya ni Siopao at ie-excuse kay Lomi na kasalukuyang nasa isatasyon nina Kung Fu. At pumasok ng muli si Kung Fu sa istasyon nila.

Sumilip si Siopao at napag-tinginan ‘sya ng Siomai Gang. In-excuse ‘nya si Kung Fu mula kay Lomi. “Pa-excuse po muna kay kuya Kung Fu,” ang sabi ni Siopao. Hindi napigilan ni Tikoy Man ang mapatawa. “Kuya Kung Fu, baka ate Kung Fu!” ang sabi ‘nya kay Siopao. Lumabas si Kung Fu at sinabihan si Siopao ng salamat. Pag-talikod ni Kung Fu ay sinabuyan siya ni Siopao sa likod nito ng disappearing ink at lalo pang tumawa si Tikoy Man.

Kinahapunan, ay bumalik sa school sina Siopao at Shoke dahil sinasamahan ni Siopao si Shoke na gumawa ng project kasama ang grupo nito. Half-day lang kasi sila at ang natira na lamang ay ang ika-apat at Ikatlong istasyon, pati na rin si Tikoy Man. Napag-mataan nina Siopao st Shoke na magka-sama sina Feng Shui at Tikoy Man na tumutugtog ng gitara.

Parang wala silang pakialam sa mundo dahil pati si Hopia ay hindi man lang napansin ni Tikoy Man dahil busy ‘sya sa pagkaka-hilata niya sa harapan ng Ikatlong istasyon. Iba naman ang pinagkaka-abalahan ni Pangkuin Man na abala sa pag-lalaro ng Table Tennis at init na init sa klima at pataas-taas pa ng polo dahil nga sa sobrang init ng panahon.

Episode Writer: R.A. Garcia

Si Tikoy Man: Ang Pagwawala (Ep.4)

2005-10-25T18:41:00.000-07:00

Ika-Apat Na Kabanata: Pigilan 'Nyo Ko!

B
alikan natin ang mga pangyayari kay Tikoy Man. Napag-mataan namin si Tikoy Man na palaboy-laboy sa eatery. Nandoon din si Siopao at ang Hen Lin Gang. Matagal na palaboy-laboy si Tikoy Man nang Biglang dumating ang Siomai Gang at si Dimsum.

As usual, si Tikoy Man at Dimsum ang close together. Nagtagal pa sila dun sa eatery at sina Siopao at ang Hen Lin Gang ay nag-tagal din. Pag-tingin ni Siopao kay Tikoy Man ay napa-tawa siya. Naka-talikod si Tikoy Man kay Siopao at naka-salong puwit ito. As in hawak ng dalawang kamay niya pang puwet niya na para bang mahuhulog ito.

Pagka-tapos bumili ng mga Siomai ng pagkain ay umalis na sila. Pag-daan ni Tikoy Man sa tapat ni Siopao ay Biglang nilipad ang palda ni Siopao. Malakas pala ang bunghalit ng hangin ni Tikoy Man!

Ng sumunod na araw ay inutusan ng teacher nila si Tikoy Man, Dimsum at ang Siomai Gang na kunin ang drums sa kuwartong kinalalagyan nito. Nakita nina Siopao at ng Hen Lin Gang si Tikoy Man ng papunta sila sa eatert na buhat-buhat ng Siomai Gang. May naka-hawak sa kanyang mga kamay at paa. Napa-tingin pa siya kina Siopao pag-daan nila. Muli na namang napa-tawa si Siopao sa pagkaka-lambitin ni Tikoy Man sa mga kamay ng Siomai Gang.

Nag-aamok lang kaya ito bago sila dumaan at pinipigilan lang siya ng Siomai Gang kaya nakita siya sa ganoong posisyon? O, sinasaniban din siyang tulad ni Dimsum? Ano nga kaya!!! Basta, ang masasabi ko lang sa kanya ay (sabay-sabay nating sabihin), MABOBO!!!

Episode Writer: R.A. Garcia

Si Tikoy Man: Ang Pagwawala (Ep. 3)

2005-10-25T18:37:00.000-07:00

Ikatlong Kabanata : Ang Pag-aamok Ni Dimsum

Naaalala ‘nyo pa ba si Dimsum? Siya ang best friend ni Tikoy Man. Ang pang-una sa pag-aamok! Habang sinusulat ko ang ikalawang kabanata, bigla na lamang na nag-amok si Dimsum. Ang hawak niyang dalawang bote ng Coke ay bigla na lamang niyang pinag-hahampas sa isa sa miyembro ng Siomai Gang. Nag-habulan na sila hanggang sa labas ng kanilang building.

Bigla na lamang siyang napatigil. Palagay ng Siomai, nasaniban lang ng isang nag-aamok na espiritu si Dimsum. Nagpulong-pulong ang kanyang mga kaibigan upang masolusyonan ang nangyari kay Dimsum. Biglang sumigaw si Tikoy Man, “Sa ngalan ng Tikoy, umalis ka sa kanyang katawan!” Bigla na lamang nag-laway si Dimsum. Nagutom ‘ata sa tikoy na isinigaw ni Tikoy Man. Sino nga naman ang hindi magugutom sa tikoy? Si Tikoy Man nga, nag-paiwan pa sa Imus para lamang bumili ng Tikoy, ‘di ba?

Wala nang maisip na ibang paraan ang Siomai. Tinext ng isa sa kanila ang nanay ni Dimsum upang mag-bigay alam sa nangyari. Pero ang sabi lang ng nanay ni Dimsum, “Mamaya gagaling din ‘yan. Nag-aamok lang siguro ‘yan.” Kaawa-awang Dimsum, sinong tutulong sa kanya upang Umalis ang espiritu sa katawan niya? Tulungan ‘nyo siya!!!

Episode Writer: E.C. Rozul

Si Tikoy Man: Ang Pagwawala (Ep.2)

2005-10-25T18:35:00.000-07:00

Ikalawang Kabanata: Text Mate, Sandali Lang

Sabi ko nga sa inyo, text mate ni Siopao si Tikoy Man. Malamang dahil dito, lalo silang magkakalapit. Ito siguro ang magiging daan nina Tikoy Man at Siopao na magka-sundo, at baka balang-araw sila’y magka-mabutihan. Pero kalian pa nila mare-realize ‘yan? ‘Pag puti nang uwak? ‘Pag luhod na ang mga tala? Hindi na siguro. Hindi na! ‘Di na ako aasa pa. Mayroon na si Tikoy Man, si Hopia. Paano na si Siopao? Panakip-butas na lang ba talaga ‘sya?

Noong isang lingo, naikuwento sa amin ni Siopao na tine-text pa rin pala siya ni Tikoy Man! Noong umpisa, nagsasabihan sila ng favorites nila, ayaw nila, etc. Naitanong rin sa kanya ni Tikoy Man kune kalian ang birthday ni Siopao. Ang tagal rin nilang nagte-text sa isa’t- isa. Pero ilang sandali pa, nag-paalam na si Tikoy Man. Sabi sa kanya ni Tikoy Man, “Para namang hindi kita kilala. Kilala kita pero hindi ko sasabihin sa iyo! Sandali lang, ligo lang ako…” Napatawa si Siopao. Diyos ko! Pati ba ‘yun sinasabi pa niya at pinag-papaalam? Nasaan na ang sabon? Ang shampoo? Nasaan na lahat ng iyon? Baka naman na kay Siopao ang tabo nila? Ah, basta! Masasabi ko lang kay Tikoy Man (sabay-sabay nating sabihin), MABOBO!!!

Episode Writer: E.C. Rozul

Si Tikoy Man: Ang Pagwawala (Ep.1)

2005-10-25T18:31:00.000-07:00

Unang Kabanata: Ang Pagpapakilala

Nakilala namin si Tikoy Man nang mag-umpisang lokohin ito kay Lomi. Maraming nag-sasabi, BF niya itong si Tikoy Man. Meron pa siyang iba! Sina Ampao (1 istasyon), at Feng Shui (3 istasyon). Pero Lingid sa kaalaman ni Lomi, mayroon siyang isang sikretong taga-hanga. Si Siopao. Galit na galit si Siopao sa tuwing niloloko si Lomi sa kanyang mga BF. Selosang masyado itong si Siopao kaya ayaw niyang may makaagaw kay Lomi. Sa kanya lamang ito. Sa kanya lamang!

Dahil sa sobrang pag-aamok ni Siopao, napag-buntunan niya ng galit si Ampao. Unti-unti niyang pinilipit ang kanyang dila (dila ni Ampao), kaya ito ang naging resulta. Naloko na rin si Siopao kay Tikoy Man. Ito’y dahil sa sobrang galit niya rito. Sabi nga nina Hen Lin, “The more you hate, the more you love!” Pero para kay Siopao, “The more you hate, the more you laugh.” Tinatawanan niya si Tikoy Man sa tuwing ito’y madadapa. Pero alam ‘nyo ba, kakaiba din itong si Siopao. Meron na nga siyang Lomi at Tikoy Man, nakuha ‘nya pa ang pinaka-matandang BF ni Lomi, si Feng Shui. Ito’y labis na ikinagalit ni Tsingkit. Pero napag-isip isip niya na nandiyan naman si Buchi. Ang kanyang tanging true love.

Pero sa tuwing dumadaan si Siopao sa istasyon ni Tikoy Man, palagi na lang siyang niloloka nina Siomai, ang barkada nito. Lalung-lalo na si Dimsum. Si Dimsum ay matalik na kaibigan ni Tikoy Man.

Napag-alaman namin na itong si Siopao ay nag-hahanap ng text mate. Nag-tanong si Siopao kay Pisbol. Wala siyang makita kaya si Tikoy Man na lang ang ibinigay niya, na lalong naging sanhi ng pagkakalapit ng dalawa.

Ngunit mayroon nang nililigawan si Tikoy Man. Siya ay si Hopia. Dahil sa panliligaw nito kay Hopia, labis ang ikinatuwqa nina Chowking. Sila ang barkada ni Hopia. Sa sobrang katagalan ng pag-sagot ni Hopia, unti-unti nang napapalapit si Tikoy Man kina Chowking. Nang malaman ito ni Shoke, sinabi na niya kaagad kay Siopao. Si Shoke ay isa sa mga kaibigan ni Siopao. Wala na daw pakialam si Siopao kay Tikoy Man. Pero, tingin ninyo? Ano nga kaya ang tunay na nararamdaman ni Siopao kay Tikoy Man? Abangan ang susunod na pangyayari sa susunod na kabanata.

Episode Writer: E.C. Rozul

Si Tikoy Man: Ang Pagwawala

2005-10-25T18:29:00.000-07:00

Prolouge

Mahigit labingtatlong taon na ang nakakaraan, nang may isang bulalakaw ang bumagsak mula sa kalawakan. Sa gitna ng usok at kadiliman, dahan-dahang nagsibangon ang mga kakaibang nilalang. Lahat ay may kani-kaniyang naiibang kaTANGIan.

Nagmula sa nagunaw na planetang Harra Patta ang mga naiibang nilalang na ito. Kasabay ng kanilang pag-bangon ay napasa-kanila ang kani-kanilang katawang tao at sila ay nagkahiwa-hiwalay.

Sila ay sina Tikoy Man, ang tanging natitira sa angkan ng Tikoy-tikoy. Si Hopia, ang prinsesa ng tribong Munggo. Si Dimsum, ang magiting na sundalo ng angkang Molo. Si Siopao, ang tagapag-mana at prinsesa ng angkang Asado. Si Lomi, ang dakilang tagapag-payo ng hari sa tribong Rakki Mi. Ang Hen Lin, ang mga amazona mula sa tribo ng Esh Em Foowd Kurt. Ang Siomai, ang mga barbarian ng tribong Toyomansi. Ang Chowking, ang mga tagapag-tanggol ng angkang Khingby. Si Shoke, ang itinakwil na miyembro ng akang Mashkurado. Si Pisbol, ang katiwala ng tagapag-payo sa tribong, Bora Bora. Si Ampao, ang itinakwil na anak ng hari ng kahariang Bigasan. Si Feng Shui, ang prinsepe ng kahariang Klish Acuino. Si Tsingkit, ang itinadhanang ipakasal kay Feng Shui ng hari ng kanyang angkang Dirat Dirat. Si Buchi, ang sundalo na nagmula sa angkan ni Ampao na tunay na iniibig ni Tsingkit. Si Drawing Man, ang elder ng angkang Guhit Guhit. Si Pangkuin Man, ang tanyag na musikero mula sa angkang Rapittn. Si Kung Fu, ang pinatalsik na sundalo mula sa angkang Mashkurado. At si Forever Higa Man, ang umiibig kay Siopao at pilit na nilalayuan ni Siopao mula sa kahariang Katre Kama.

Lahat sila, iba-iba. Ngunit itinadhanang sila’y muling magtagpo. At sa kanilang pagtatagpo, marami silang kalokohang magagawa at mga kaeklatang haharapin…

Acknowledgement: Panaghoy Kay Kuwan

2005-10-25T18:26:00.000-07:00

Sa pag-sulat naming dalawa ng nobelang ito ay maraming tao ang tumulong sa amin. Hindi man nila alam, tinulungan nila kami. Salamat kay Sir Regan, Sir Jojo, Sir Glenn at Anabelle, na nag-silbing inspirasyon namin sa kuwentong ito. Kay Eden, Faye at Diane na masugid na sumu-subaybay sa kuwento nina Ano at Kuwan, pati na rin kay Kuya A.J. Gusto rin naming pasalamatan sina Tikoy Man, Drawing Man, at Pangkuin Man. Kayo ang mga cartoon character ng buhay namin. Salamat din sa I-A (2004-2005)para sa suporta and keeping this as a secret at sa CvSU Science High School sa pag-tanggap sa amin. Higit sa lahat, kay Lord para sa mga pagkakataon na ibinigay mo sa aming dalawa na manmanan sina Ano, Alin at Blank. Sana po ay bigyan niyo pa po kami ng bagong pagkakataon na gumawa pa ng isa pang nobelang tulad din nito. Salamat din sa aming pamilya na patuloy ang suporta sa amin, lingid man sa kanila ang pag-gawa namin ng nobelang ito. Lubos ang aming pasasalamat sa inyong lahat at sana ay ipag-patuloy ninyo ang pag-suporta sa aming mga nobela kung papalarin na may susunod pa dito. We will always keep you in our hearts and in our prayers.

-Roma Airia Garcia at
Justine Antonniette Cruzate

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.17)

2005-10-25T18:24:00.000-07:00

Episode 17: This Is The End!!!

Nangyari na ang kinatatakutan namin. Nilisan na ni Ano ang paaralang kanyang pinag-tuturuan. Ang gurong dating nag-tuturo sa subject ni Ano ay nag-balik nang muli. At hindi maiwasan ng kanyang mga estudyante ang malungkot.

Napatunayan nila na mabait naman pala si Ano. Hindi naman pala totoo na mag-aamok siya dahil sa pagbe-break nila ni Kuwan. Hindi naman pala totoo na may gusto talaga si Blank kay Ano dahil seryoso ito sa kanyang pag-aaral. Hundi naman pala totoo na ssgawin ni Alin si Kuwan dahil may sarili na iton GF.

Ang totoo ay talagang mahal na mahal ni Ano si Kuwan. Oo. Nag-karoon na n pitak sa aming mga puso ang kuwento nilang dalawa laong-lalo na sa mga masugid na taga-subaybay nitong nobelang ito.

Paalam, Ano. Paalam, Alin. Paalam, Blank. Paalam, Kuwan. Paalam na rin sa istoryang nagpa-antig sa aming mga damdamin. Paalam, Panaghoy Kay Kuwan. Ang wish lang namin para kay Ano ay makahanap siya ng babaeng mas hihigit pa kay Kuwan. Ang babaeng tnay na mag-mamahal sa kanya. Pagtatapos lamang ito ng isang nobela pero patuloy pa rin ang buhay ng ating mga tauhan. Muli, paalam at salamat sa inyong lahat…

The End

Episode writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kau Kuwan (Ep.16)

2005-10-25T18:22:00.000-07:00

Episode 16: Ang Estudyanteng Nag-Amok Part Two

Lumisan na si Alin at Blank sa eskwelahang kanilang pinag-tuturuan. Tanging si Ano na lamang ang naitira dahil kailangan pa niyang turuan ng Athletics ang mga naiwang estudyante ni Blank.

Hindi nasiyahan dito ang estudyanteng nag-amok sa harapan ni Blank. Hindi pa kasi nito naila-labas ang lahat ng galit nito kay Blank. At mukhang naka-hanap na siya ng bagong outlet na pwede niyang pag-labasan ng kanyang galit…si ANO!!!

Nagta-trial sila ng discus throw noon at si Ano ang taga-sukat ng distansya kung gaano kalayo ang mararating ng discus. Mukha nga yatang may tina-tagong galit ang estudyanteng ito dahil patabingi nitong nai-bato ang discus at dire-diretso ito papunta kay ANO!!!

Mabuti na lamang at mabilis na nailagan ni Ano ang discus kung hindi niya siguro ito nailagan ay siguro ay nag-lalakad na si Ano na may saklay dahil sa sobrang lakas ng bato ng estudyante. Nag-aamok na siya!!!!!!!!

Mawawala pa kaya ang walit ng estudyante ni Blank? Bakit si Ano na lang ang natitira sa grupo nila? Malaman pa kaya kung sino si Kuwan?!?!?!? Abangan sa susunod na kabanata ng buhay ni Ano at Kuwan sa…
Panaghoy Kay Kuwan!!!

Episode writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.15)

2005-10-25T18:21:00.000-07:00

Episode 15: Ang Pag-Laboy Ni Alin

Sa isang misa ay namataan si Alin. Siya ay pagala-gala na parang palaboy sa daan. Namataan din ang kapatid ni Kuwan na si Ewan. May kasama siyang lalaki na kamukha ni Ano. Pareho din pala sila ng taste sa pag-pili nga lalaki. Lolokahin din kaya ni Ewan ang lalaking ito tulad ng ginawa ni Kuwan kay Ano? Sa likod ng choir, sila ay nag-tatago, parang may ginagawang kaba-balaghan na nagyayari sa likod. Dila ay nagde-dat. Kaya naman pagala-gala si Alin eh, walang maupuan. At naka-ngisi pa siya!!!

Kaya naman pala gusto niyang kasama ang isang babae na si ______. Mukhang may balak kay _______. Pinag-titinginan sila at pinag-uusapan ng mga estudyante ni Ano. Siguro, ito ay bunga sa mga pinag-sasabi ni Ano tungkol sa pag-agaw kay Kuwan. Pero, baka pinag-paplanuhan nila ang pag-sugod kay Alin at isumbong nila ang pangangaliwa ni Alin.

Aba, at pinag-mamahili pa ni Alin na magka-tabi sila ni _______ sa mga nasa unahan nila. Kinilig naman ang mga estudyante ni Ano pero hindi maitatago ang pag-eensayo nila at pag-hihirap nila upang sugurin ang sinumang mang-agaw kay Kuwan. Pasimple-simple oa sila sa pag-sugod kay Alin. Buti na lang at may control sila sa kanilang mga sarili. Aba! At parangh tsuma-tsansing pa si Alin kay_______!

Episode writer: Justine Antonniette Cruzate

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.14)

2005-10-25T18:19:00.000-07:00

Episode 14: Ang Estudyanteng Nag-Amok

Final demo na ni Blank. Naka-silip sa may pintuan si Ano habang pina-panood ang kanyang kaibigang nagtuturo. Once again, si Alin ang photographer.

Na-bisaya yata si Blank sa pagtuturo. Siguro ay dakla ito ng sobrang kaba. Biruin mo namang ang guitar ay ginawa niyang getar at ang keyboard ay ginawa niyang keboard.

Ang hindi alam ng mga observers niya ay may dayaang nangyayri sa demo-teaching na itoooooh! Nai-provide na ni Ano ang answers kaya naman wala nang problema sa mga kasagutan.

Kaso, nagkaroon ng problema. Ang iba ay nakalimutan niyang tawagin at nag-hurumentado ang mga estudyante niya. Ang isa ay talaga namang nag-aapoy sa galit. Pinunit niya ang kasagutan sa harapan ni Blank at sinipa-supa nito ang lahat ng makit. Nag-aamok na siya!!!!

Ano kaya ang mangyayari kay Blank ngayong galit na galit ang kanyang estudyante!!!! Abangan sa susunod na kabanata ng…
Panaghoy Kay Kuwan!!!

Episode writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.13)

2005-10-25T18:17:00.000-07:00

Episode 13: The Big Switch

Magka-samang dumating sina Ano at Blank sa classroom ng isang section. Mag-papaalam na yata sila. Parang nga. Magfa-final demo na si Blank at bini-briefing niya ang students niya about his final demo.

Nanonood lang si Ano sa isang sulok habang ngina-ngabngab niya ang kuko niya. Pa inat-inat pa at nag-kakamot ng likuran niya. Tatawa-taw pa siya sa pag-sayaw ni Blank sa harapan ng klase. Mangiyak-ngiyak na rin si Ano na parang sa kanya nag-papaalam si Blank. Gulong-gulo siya sa pinag-uusapan nilang dalawa ni Blank. Pataklob-taklob pa ang bunganga habang nakikinig siya sa mga sinasabi ni Blank. Muli na naman niyang naisip si Kuwan habang sinu-supsop ni Ano ang kanyang hintuturo.

Nag-take over na siya sa lesson at tinanong ang klase, “OK, ano ang last lesson natin?” Ang lesson ay tungkol sa drugs. Umalis nang muli si Blank. Marahil ay nag-selos ito dahil suot ni Ano ang bracelet na may pangalan ni Kuwan.

Habang dini-discuss ang tungkol sa drugs ay nai-kuwento niya ang tungkol sa isang tiwaling mamamayan. Kulang na lang ay sabihin niyang, “Ako iyon!!!” Pagka-tapos ng klase ay kinausap niya ang body guards ni Alin na Sina, Paano, Sino at Saan.

Episode writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.12)

2005-10-25T18:15:00.000-07:00

Episode 12: Alin's Moment

Katulad nga ng Sinabi ko, nalalapit na ang pagtatapos ng practice teaching nina Ano. Ito ang nangyari sa mga babaeng kasamahan ni Ano na nauna nang mag-final demo kaysa kina Ano, Alin, at Blank.

Isa sa kanila ang nakatakdang mag-final demo sa ika-2:00 ng hapon. May dala itong camera upang makuhanan ang moment na ito sa kanyang buhay. Wala siyang taga-kuha ng picture kaya ang isang teacher ay nag-magandang loob at tumawag ng isa nitong kasamahan upang kumuha ng litrato para sa kanya.

At alam ninyo kung sino ang tinawag niya? Si ALIN!!! Tuwang-tuwang tinanggap ni Alin ang camera at umupo sa tabi ng mga observers. Kumukuha siya ng mga litrato at kapag hindi naman siya kumukuha ng litrato ay hina-halihod niya ito sa kanyang pisngi. Feeling ba niya ay ang camera ay si Kuwan?

Maya-maya pa ay naka-tulog na ang observer pagkatapos itong hatiran nina Alin ng mga kasama nito ng miryendang pancit. Hindi ito pinansin ni Alin at tuloy pa rin siya a pag-kaskas ng camera sa pisngi niya na wari’y gustong tanggalin ang kanyang dead skin cells.

Samantalang tarantang-taranta naman si Ano sa pag-hahanap ng diskette niya sa paculty room. Mawawalan na sana siya ng pag-asa ngunit dumating ang estudyante niya at ibinalik sa kanya ang diskette niyang nawawala. “Thank you, ______! Thank you!” sigaw niya dito habang palabas ito ng faculty room. Tuwang-tuwa ito na naibalik sa kanya ang diskette na parang gusto niyang tumalon.

Episode writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.11)

2005-10-25T18:13:00.000-07:00

Episode 11: Kapamilya

Ngayon ay palagi nang sinasamahan ni Blank si Ano. Palagi silang magka-sabay na sumasakay ng tricycle at pumupuntang bayan. Siguro nga nasisiraan na ng loob si Ano at mukhang broken-hearted siya dahil minsan na magka-sukob sila ng isang babaeng kasamahan niya ay hiniram niya ang isang malungkot na love story ng estudyante niya at naka-talungko niyang binasa ito.

Minsan ay magka-sabay sila ni Blank na sasakay ng tricycle kung saan dalawa sa estudyante ni Ano (yung isa, estudyante din ni Blank) ay naka-sakay. Nakikipag-kulitan pa ang mga estudyante at gustong sumakay sila sa tricycle. Sasakay na sana si Ano, ngunit pinigilan siya ni Blank. “Hanggang gate lang tayo!” ang sabi ni Blank kay Ano.

Ngunit, hindi natin maiiwasang mapansin ang bracelet ni Ano na may mga letrang K-U-W-A-N. Suot na ulit niya!!! Hindi kaya nagka-balikan na sila ni Kuwan? Nag-tagumpay na kaya ang plano niyang agawin si Kuwan mula kay Alin? Friends na lang ba sila ni Blank? Malapit nang matapos ang practice teaching ni Ano. Malalaman na kaya kung sino talaga ang misteryosang si Kuwan?!?!?!?!?

Episode writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.10)

2005-10-25T18:12:00.000-07:00

Episode 10: Ang Pagde-Date

Sabado noon. Para sa marami, ito ay isang bakasyon. Para kay Alin, ito ay ang araw na magkikita sila ng GF niya. Sa Jollibee sila nagkita. Maalaga pala si Alin dahil siya pa ang umorder sa counter.

Naka-ngiti si Alin na bumalik sa table nila ng GF niya. Ngunit, sino ang kasama nila sa table? Anong klaseng kalokohan ito?!?!?!?!? Kasama nila sa table si KUWAN!!!!! At naka-ngiti pa si Kuwan!!!! Hindi kaya mag-selos dito si Ano?!?!?!?!?

Mukha ngang nag-selos si Ano dahil binuhay na naman niya ang mga plano niya upang tugisin si Kuwan!!! Muli na naman niyang sinimulan ang mga training sessin tuwing PE time. Ngayon ay tinuturua na niya ang kanyang mga estudyante kung paano humawak ng armalite na gagamitin niya sa pag-aamok!!! Napag-mataan si Ano na dala-dala ang mahabang armas na talaga namang nakakatakot tignan.

Iniisip kaya niyang kaya itong gamitin ng kanyang mga estudyante?!?!? Sa tingin kaya niya ay maaatim ng mga estudyante niya ang humawak ng ganitong “deadly weapon”? Nasisiraan na nga siguro ang ating bida. Ultimo mga armas na pang-sundalo ay ipapagamit niya sa mga estudyante niya. Sineseryoso na nga yata niya ang pakana niyang “Student Army.” Kailangan na natin siyang pigilan bago pa siya makapag-amok!!!!

Episode writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.9)

2005-10-25T18:11:00.001-07:00

Episode 9: Ang Pag-Suyo

Sinimulan nang tawagan ni Ano si Kuwan pero no reply ito. Nauubusan na siya ng load.

Biglaang dumating si Bakit na may dalang bouquet of flowers. Tumabi siya kay Ano. Ang hinala ni Ano ay ibibigay niya yung flowers sa BF niya. Nagsisimula na siyang mag-amok.

Ang putok na naka-tago sa kili-kili niya ay sinusubukan na niyang hugutin at iputok sa kanya. Ayaw niyang tanggalin ang kanyang kamay sa kanyang kili-kili hanggang di umaalis si Bakit.

Bakit kamo? Nag-aamok na siya!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Bigla na siyang nag-disappear at baka nag-transform na siya into ANOK!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Nag-transform na siya into ANOK at nag-amok sa kanyang sobrang pag-aamok ay nasunog ang mga tao (dalawa sila) sa likod niya bago siya muling nag-disappear…………………….

Episode writer: Justine Antonniette Cruzate

Panghoy Kay Kuwan (Ep.8)

2005-10-25T18:09:00.000-07:00

Episode 8: Aagawin Ko SI Kuwan!!!

Tumabi si Ano kay Alin dahil alam niya na tinatago ni Alin si Kuwan. Biglangumalis si Alin dahil alam niyang aagawin ni Ano si Kuwan. Dumating na si Alin na may dalang pellet gun upang takutin si Ano ngunit hindi natakot di Ano.

Pinalayas sila ng kanilang mga estudyante dahil di nila alam ang nakasulat na “no arms allowed.” Ang akala nila ay ang mga walang kamay lang ang hindi pwedeng pumasok. Nandito rin ang mga boudyguards ni Ama na may mga patusok sa ulo upang walang lamok na lumapit at maging signal kay Ama. Naka-camouflage lang si Ano para kuhanin si Kuwan kay Alin pero may mga body guards si Alin. Sila ay Sina, Paano, Sino at Saan.

Nag-punta si Ano sa likuran dahil nasisiraan na siya ng loob sa pag-agaw kay Kuwan. Naki-tsika siya sa mga members ng lyre band para matiyemouhan niya ang mga ito para makuha ang kanilang mga lyre at ipukpok sa ulo ni Alin. Nag-aamok na siya!!! Di lang niya itopinapahalata. May iba na namang BF si Ano at pareho silang nag-dadalamhati sa pagbe-break up nina Kuwan at Ano.

Di kaya ginagawa lang ito ni Ano upang makalimutan niya si Kuwan? Sa panonood niya ng sayaw na tinikling ay napapangiti at napapasayaw din siya. Pagka-tapos nito, bigla ulit siyang napa-isip kay Kuwan.

Episode writer: Justine Antonniette Cruzate

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.7)

2005-10-25T18:08:00.000-07:00

Episode 7: Paano na si Kuwan?

Hinihintay ni Ano si Kuwan habang giniginaw. Tinanggal na ni Ano ang bracelet niya na may pangalan ni Kuwan. Balita ng lahat ay break na silang dalawa ni Kuwan. Napag-mataan si Alin na dala-dala ang mga damit ni Kuwan. Nag-hahanap na si Ano ng kapalit ni Kuwan dahil umupo ito malapit sa maraming babae sa isang program. Umiiyak si Ano sa pagkawala ni Kuwan.

Parang tuod si Ano dahil sa pagngingilay-ngilay kaw Kuwan. Habang nangangamot ng itim na medyas (dati puti, umitim sa mahabang panahon ng pag-hihintay kay Kuwan) ay nakikinig siya sa magandang kanta ng babaeng gusto niyang ipalit kay Kuwan.

Mukhang nai-inlab na siya dito dahil naka-ngiti siya dito at pakyut ng pakyut. Habang giniginaw pa siya ay tuwang-tuwa pa rin siyang panoorin si Siya. Habang siya ay naghe-head bang sa love song.

Malayo ang tingin ni Ano na wari’y hinahanap si Siya. May babaeng nagka-interes kay Ano at kinantahan niya ito na “Sa Iyo Lamang” isang kantang wari’y pang-simbahan. Napa-iyak si Ano dahil sa kantang pang-simbahan na ito. Wari’y Matagal na siyang hindi nakakapag-simba. Bigla siyang lumapit sa mga babae. Ito ang masama. Biglang dumating ang BF ni Ano at tinabihan siya. Hindi sila nagpapa-halata dahil baka mahuli sila ni Alin. Nag-hi siya sa camera ni Grecor, at bigla siyang nag-disapparate. POP!!!

Episode writer: Justine Antonniette Cruzate

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.6)

2005-10-25T18:06:00.000-07:00

Episode 6: Let's Get Ready To Rumble!!!

Sa wakas ay handa na si Ano. Plantsadona-plantsado na ang kanyang mga plano upang dakpin si Kuwan. Satisfied siya sa kanyang mga ginagawa.

Sa awa ng Diyos ay buhay pa ang lahat ng mga estudyante niya. Masaya ang mga ito dahil natapos na rin ang maka-hingal baka nilang training session. Halata ang hirap na kanilang dinaranas dahil marami sa kanila ang naka-simangot tuwing PE.

Araw-araw na nililinis ni Ano ang kanyang armalite at nag-sasanay siya kung paano ibato ang bomba. Hindi na siya ang dating Ano. Iba na siya. Hindi na siya ang Ano na nakikitang tine-text si Kuwan tuwing tanghali. Aiya na ang Ano na malapit nang mag-transform into ANOK!!!

Nakahanda na ang lahat. Ang bomba ay palagi niyang itinatago sa kanyang balikat. Ang armalite na pwede nang maging salamin sa sobrang linis ay nakatago sa kanyang bulsa.

Ang kanyang “Student Army” ay sanay na sanay na. Handa silang sumugod isang utos lang ni Ano. Handa na silang sumugod oras na makita ni Ano na mag-kasama sina Alin at Kuwan. Susugod lamang sila sa oras na itaas ni Ano ang kamay niya at sumigaw ng FPJ!!!

Episode writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.5)

2005-10-25T18:05:00.000-07:00

Episode 5: Mag-Training Session Tayo

Determinado si Ano na isakatuparan ang kanyang mga plano na pag-layuin sina Alin at Kuwan. Idinawit pa niya pati ang mga estudyante sa maitim na balak niyang ito. Naging mga sundalo ang kanyang mga estudyante.

Ang dati’y subject na para sa recreation at para turuan ang mga estudyante ng iba’t-ibang laro ay nabahiran ng kasamahan. Ang PE na dati’y paborito ng mga estudyante ay nabahiran na ng dahas. Ito ang oras na sinasanay ni Ano ang kanyang mga estudyante.

Mistulang sundalo ang mga ito. Sinasanay sa iba’t-ibang uri ng pakikipag-tunggali at pakikipag-laban under the supervision of Ano. Ang mga bolang dati ay ginagamit sa pag-lalaro ay nagging mga punching bag, target, at si Kuwan.

Para silang mga survivor ng isang matinding giyera. Naliligo sa sariling pawis at mistulang nagde-death march ang mga estudyante niya habang pilit na kinakaladkad ang kanilang sarili pabalik sa kanilang classroom.

Wala na sa kanyang sarili si Ano. Ang nais lamang niya talaga ay ang madakip si Kuwan at parusahan ito sa ginawa nito sa kanya. Nais niyang mag-wala. Nais niyang mag-amok sa abot ng kanyang makakaya!!!

Episode writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kay Kuwan (Ep. 4)

2005-10-25T18:04:00.000-07:00

Episode 4: Kayo Ang Army Ko!!!

Galit na galit si Ano sa kanyang nakita. Kaya pala hindi nagre-reply si Kuwan at Ano ay kasama nito si Alin. Hindi lang niya alam na habang nag-hahabol siya kay Kuwan ay may ibang nasasaktan.

Ito ay si Blank. Determinado pa rin siyang makuha ang atensiyon ni Ano at gawin itong textmate. Palagian niya itong sinasamahan at inaakbayan. Pilit nitong gustong kuhanin ang number ni Ano.

Ngayon ay nag-paplano na si Ano na dakpin si Kuwan. Alam niyang hindi niya kaya ito ng mag-isa kaya hinihingi niya ang tulong ng kanyang mga estudyante at tinawag niya itong kanyang “Student Army.”

Ang inaakala nating isang simpleng klase ay isa palang diskusyon ng kanyang mga plano upang dakpin si Kuwan. At ito ang sample ng mga sinasabi niya sa mga estudyante niya:

“Kapag nakita ninyo si Kuwan ay talaga namang mapapatapik kayo sa inyong table dahil ang kanyang malaking bilog na relo ay talaga namang nakakatawag-pansin. Agaw-atensiyon talaga iyon. Ngayon, kapag nakita ninyo siya ay itaas ninyo ang inyong kamay at sumigaw kayo ng FPJ! Dakpin ninyo siya at kunin ninyo muna ang relo niya dahil bigay ko iyon bago natin isakatuparan ang ating plano. Naiintindihan ninyo? OK! Quiz bukas sa mga planong ating di-niscuss sa araw na ito. Dismiss!”

Episode Writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kay Kuwan (Ep.3)

2005-10-25T18:03:00.000-07:00

Episode 3: Bakit Kayo Mag-Kasama?!?!?

Ikatlong araw na ng pag-hihintay ni Ano sa reply ni Kuwan. King hindi lang siguro mahal ang bili ni Ano sa cell phone niya ay naitapon na niya ito sa fish pond.

Hanggang ngayon ay dala-dala pa rin ni Ano ang bomba niya at ang kanyang armalite. Hindi pa rin nag-rereply si Kuwan at halatang pigil na pigil si Ano na mag-amok dahil para siyang pusang hindi mapa-anak.

Habang nag-babantay ng exam ng kanyang mga estudyante ay pasulyap-sulyap siya sa labas. Hindi na talaga darating si Kuwan.

Huling araw na ito ng exams kaya pati ang mga kasamahan ni Ano ay nag-mamadali rin. Ngunit, ng sumulyap si Ano ay nakita niya na kasama ni Alin si Kuwan at naka-ngiti pa ito.

Parang batang inagawan ng kendi si Ano. Humaba ang nguso niya na parang isang batang ayaw ibili ng robot ng kanyang tatay. Kung wala lang siguro siya sa eskwelahan. Kung wala lang mga estudyanteng madadamay. Kung wala lang ang principal. Kung hindi lang nasa kabilang building pa si Alin at Kuwan, ay talagang hindi na siya mag-pipigil at mag-aamok na siya!!!!!

Episode writer: Roma Airia Garcia

Panaghoy Kay Kuwan (Ep. 2)

2005-10-25T18:01:00.000-07:00

Episode 2: Aral O Amok?!?!?

Kinabukasan, pumasok si Ano na nag-hihimutok dahil hindi pa rin nag-rereply si Kuwan sa mga messages niya. Hindi siya makuntento sa pag-hihimutok lamang kaya ang kanyang mga estudyante ang napag-buntunan niya ng galit.

Napatunayan kung gaanong galit ang nadarama ni Ano dahil bago mag-exam ang kanyang mga estudyante ay kinakailangang mag-linis muna ang mga ito. Pasigaw niyang itinuro sa mga ito kung saan sila mag-lilinis.

Tahimik na sumunod ang mga estudyante niya sa takot na masaktan sila dahil batid nila na galit na galit si Ano. Pasigaw silang pinabalik ni Ano sa kanilang kuwarto at pinag-aral para makapag-handa sa kanilang exam.

Hindi nila alam na kaya palaging naka-pamulsa si Ano at palagi niyang hawak ang kanyang kanang balikat ay dahil may tinatago siyang armalite sa bulsa at isang bomba sa balikat. Handa niya itong gamitin oras na makita niya si Kuwan na kasama si Alin.

Alam ng mga estudyante ni Ano na galit na galit siya kaya labag man sa kanilang kalooban ay sumusunod sila dito. Palagi pa sa kanilang sinasabi ni Ano ang mga salitang, “Mag-aaral kayo, o mag-aamok ako?” Ang hindi nila alam ay nag-rerebolusyon na ang damdamin ni Ano at kating-kati na siyang makapag-amok!

Episode writer: Roma Airia Garcia