A Dog Chased Our Whole Section

You've been brought here by a link from a blog from a blog from a blog from a blog. So... do you think you've found what youre lookin for in this blog? Seems like the right place for it, right?! lets see...

*
**
***
****
*****
******
*******
********
*********
**********
*********
********
*******
******
*****
****
***
**
*
**
***
****
*****
******
*******
********
*********
********
*******
******
*****
****
***
**
*
**
***
****
*****
******
*******
********
*********
**********
*********
********
*******
******
*****
****
***
**
*
WALA!!! try nyo kaya dito...

http://www.rockinroma.blogspot.com/

Joyride

Matagal na kaming mag-boyfriend ni Allan. Mahal na mahal namin ang isa’t-isa. Mabait siyang boyfriend. Pag may sakit ako, siya ang nag-aalaga sa akin. Pag may problema ako na parang hindi ko na kakayanin, andyan siya na pwede kong iyakan at handa siyang tumulong sa akin, “Kapag sumuko ka, ay susuko na rin ako dahil hindi ko kayang nagkakaganyan ang babaeng mahal ko,” ang sasabihin niya sa akin sa puntong hindi ko na kaya ang problema ko. Mahal na mahal ko si Allan at kahit na palaging ako na lamang ang pumapalpak sa aming dalawa ay ginagawa ko ang lahat para maipadama sa kanya na mahal ko siya.

Masaya at walang problema ang aming relasyon. Yun ay bago dumating si Loraine. Dati siyang classmate ni Allan at close daw sila talaga nung high school sila. Walang problema sa akin iyon, pero isang araw ay may nalaman akong… ewan ko ba! Sabihin na nating hindi ko dapat malaman, “Alam mo kasi, Ashley, wag mong mamasamain, pero crush na crush ko talaga ‘yang si Allan, nung high school pa… Hanggang ngayon.” Ang lakas ng loob niya! Sabihin ba sa mismong girlfriend pa ng lalaki na gusto niya ang boyfriend nito!

At napansin ko na lamang na nagkakalapit na ng husto sina Allan at Loraine. Hindi ko maiwasang mag-selos, pero nagtiwala pa rin ako kay Allan na hindi niya ako lolokohin. Pero isang araw ay narinig kong nag-uusap sina Loraine at Allan. “Alam mo kasi, Allan, matagal na kitang gusto, e. I-I love you,” ang sabi ni Loraine kay Allan. Pagka-tapos noon ay Kinausap ko si Loraine. “Pwede bang tigilan mo na kami ni Allan?” sabi ko. “Pero gusto ko siya. Mahal ko siya!” ang tugon ni Loraine. At sa puntong ito ay tumayo na ako. “Hindi mo ba ako naiintindihan?” lumalakas na ang boses ko. “Loraine, he’s not yours! Read my lips. He’s my boyfriend,” at sa puntong ito ay dumating si Allan. “Ashley, ano bang ginagawa mo? Tara na, umuwi na tayo,” ang sabi sa akin ni Alllan.

“Alam mo kasi, ‘yang magaling mong classmate, gusting-gusto ka! ‘Pag hindi pa niya tayo tinigilan ay susugurin ko siya!” Ang sabi ko kay Allan. “Hay naku. Sumakay ka na nga lang sa motor!” ang sabi ni Allan. “Aminin mo na kasi sa Akin. Gusto mo rin siya diba?” tanong ko kay Allan. “Hindi nga. Alam mo namang mahal na mahal kita at hindi kita kayang iwanan.” Aapakan na sana niya ang break pero ang sabi niya, “Tanggalin mo nga ang helmet ko. Pinapawisan ako,” ang sabi sa akin ni Allan. Nag-alinlangan ako ng kaunti pero tinanggal ko rin ang helmet niya. “Sabihin mo nga sa akin, mahal mo ba ako?” tanong sa akin ni Allan. “Ano ba iyang mga pinag-sasabi mo? Siyempre, mahal na mahal kita,” tugon ko. “E, isuot mo iyang helmet ko at yumakap ka sa akin ng mahigpit para hindi ka malaglag,” sabi sa akin ni Allan. Bago kami lumiko ay sinabi sa akin ni Allan, “Basta tandaan mong mahal na mahal kita,” at nagtuloy-tuloy ang motor namin sa isang building…

“Nasaan ako? Si Allan? Nasaan siya? Anong nangyari sa kanya?” Yun ang una kong nasabi ng nagising ako. Nasa ospital pala ako. Dalawang araw na daw akong walang malay. Pero si Allan? “Patay na po si Mr. Villa. Nabagok ang ulo niya ng nabangga ang motor ninyo sa building,” ang sabi sa akin ng nurse. Unti-unting tumulo ang luha ko. “HINDI! Hindi pa siya patay! Nagbi-biro ka lang, di ba?” pero hindi siya nagbi-biro. Patay na ngang talaga si Allan. Hindi ko ito matanggap. Ang taong pinaka-mamahal ko ay wala na. At ang huli kong nagawa sa kanya ay ang magduda sa kanyang pagmamahal sa akin. Nasira daw ang break ng motor. Kaya pala pinasuot niya sa akin ant helmet niya. Pinili niyang iligtas ang buhay ko kahit na alam niyang mamamatay siya. At ang huli pa niyang sinabi sa akin ay mahal na mahal niya ako. Hindi ko matanggap na nawala sa akin ang taong mahal ko. Bakit ko pa kasi siya pinag-dudahan? Bakit nagalit pa ako sa kanya. Alam kong sa tagal ng aming pag-sasama ay hindi sapat ang lahat ng ginawa ko para maipadama sa kanya ang aking pag-mamahal. Pero siya? Hindi siya nagkulang. Kita mo nga, mas gugustuhin pa niyang siya na lang ang mamatay kaysa sa akin. Siguro ay alam niyang may isang lalaki pa diyan sa paligid na magmamahal sa akin ng gaya ng pag-mamahal niya sa akin…Pero hindi ko makakalimutan si Allan na nagpakita sa akin ng tunay na pag-mamahal…

-Roma Garcia

Tears In Heaven

Everybody thinks Katie was in the height of cool. He parents drove her to school aboard a gleaming white Mercedes Benz and fetch her with a BMW. She uses a cool MMS phone where she receives text messages minute by minute sent to her by her suitors from other school. She is also the leader of the coolest gang of girls in their campus, and most of all, she’s on top of her classes.

Weird though everybody might think why Katie, no matter haw distant she is with the guys in the campus that a lot of them actually considered once or twice to be her suitor. A lot may also think that she does nothing but study and only shows her talents during choir performances or in school programs where they will suddenly need an intermission number.

“Love moves in mysterious ways,
It’s always so surprising,
When love appears over the horizon,
I’ll love you for the rest of my days,
But still it’s mystery
Of how you ever came to me
Which only proves,
Love moves in mysterious ways…”
The last note of the guitar faded as the crowd burst into tumultuous applause. Once again, Katie had earned her audience’s admiration. “Nice one,” Katie’s friend said as slumped back to her seat. “

“Thanks a bunch,” Katie replied looking hopelessly around for her bag. “Where’s my bag?” Katie asked her friends who are still beaming at her.

“Here. Brian just called. I told him you were up at stage singing and told him to call later,” said one of them as she handed Katie her bag.

“What did he say?” Katie asked.

“Said he’s heard you singing and he thinks you’re a great singer and that will I please tell you that he loves you and that he will call later,” the girl who handed Katie her bag replied.

“He told you to tell me he loves me? As if I need reminding. I can hear that from him any old day. It would be more flattering if he hadn’t told me that thing for about eighty-six times before. And here he is. If you will excuse me for a bit, I’ll talk to him. Hello, Brian?” Katie said as her phone rang and she walked away with her phone pressed hard against her ear.

A few minutes later, Katie came back looking downcast as she sat back to her seat. “What’s up, Katie?” one of her friends asked.

“Brian wants to meet me at the town square during the town festival,” Katie replied.

“And?” her friends asked even though they knew what was coming.

“I agreed. I can’t refuse him. He told me he will do all sorts of horrible stuff to himself if I don’t agree. So –, “Katie stared at her friends as though they were the ones she had entrusted he life to, “ – do you think you guys can help me?” Katie asked.

“Wait a minute. You want us to smuggle you out of your place to meet Brian?” one of them asked apprehensively.

“Not smuggle, no!” Katie said looking revolted. “We could pretend that we’re going to Jayson’s or something so that I will be allowed to go,” she added.

“Oh, alright. But if that Brian looks like a troll or something, it’s our energy we’ve wasted getting you out of your place, dear,” one of them said.

The truth was that Katie had never met Brian before. She just texted him one day hoping to have someone who will speak to her sanely but, instead, she’s got another one to add to her collection of numerous suitors. Try as she might to rid him of that thought, any plan that she may think of to make him think that she was no good seems to fail. First, she old him all sorts of things like she is ugly or that she is boyish and all sorts of things she knows will be a turn-off to a guy but she failed. Next, she mentioned some names of guys just to make him think that she is a flirt but that made no effect whatsoever to Brian. Then, she tried doing things like doing things like wrong sends of her plots to destabilize he enemies and yet again, she did not succeed. And when all else fails, she tried accusing him of dating other girls if he does not reply soon enough to her text messages, but all to no effect.

The town festival came and her friends had successfully got her out of her house. They waited foe five minutes but Brian did not call. “Maybe he forgot it’s today. Maybe he’s not allowed to go or something,” one of Katie’s friends suggested. But at that exact moment, Katie’s phone rang. “Hello?” she answered. It was Brian who was asking her what dress she is wearing so that he can spot her among the crowd. “I’m wearing a pink blouse, denim pants and sandals,” Katie told Brian and she hung up. A minute later, a tall, handsome and whit guy appeared at their side and said, “Hi, Katie!” Katie replied, “So you’ll be Brian,” and she smiled as she stood up.

All through the date Brian kept trying to hold Katie’s hand but she always resisted. Finally, the date ended at the bus terminal with Brian promising to see her again. “I love you Katie,” he said waving to her goodbye as the bus sped away. Katie’s face fell at these words.

Katie and Brian went out more frequently which Katie soon realized was a big mistake. Katie went home one afternoon after another date with Brian and sank into her favorite armchair. Their chambermaid appeared and sank into the seat next to it. “So, how did it go?” she asked Katie. She had been helping Katie get out of the house to go on dates with Brian for a long time already.

“It was great, Aunt Marge,” Kate replied smiling. “He was so sweet and he is such a gentleman,” Katie sighed as she rested her head on the chambermaid’s shoulder.

“Great, I really have to get going now,” the chambermaid said as she made to stand up.

“Wait, Aunt Marge, can I ask you something?” Katie said.

“Ok, what is it” Aunt Marge replied sitting down.

“Aunt Marge, how did it feel when you fell in love with your husband? How did you know it was really him?” Katie asked.

“Well, I felt like he was my world, like I will be crazy if he’s been away from me for a long time. I don’t know how it was really him that I will be with forever. All I know was that it was really destiny that we met. Why are you asking me this, Katie?” Aunt Marge replied.

“Oh, Aunt Marge, I think I’m in love with Brian,” Katie sighed. “I’m afraid you can’t fall in love with that guy,” a voice said behind them.

It was Katie’s father. He had been disapproving with Katie falling in love with a common guy and he was totally determined to marry her to a son of a business tycoon so as to expand his business. “Dad!” Katie said as she tried to hug him but he pushed her aside, knocking her to the nearest chair. “Aunt Marge, you may go,” he told the chambermaid and Aunt Marge swept away across the room. “Dad, you’re back!” Katie said as she made to stand up. “Shut up and sit down, you silly girl!” he spat at Katie as he walked towards her chair, bearing down upon her. He placed his hands on both arms of the chair and moved his face closer to Katie’s so that they were just a foot apart. “Very interesting news had reached my ears, young lady,” he said in a voice that was almost a whisper yet it made Katie tremble. “Yes, indeed. I’ve heard that you have been going out with a certain Brian Lee. Tell me, Katie, haven’t you had enough of your rule-breaking to last you a lifetime? Tell me – “He said edging away from her and standing up. “Didn’t I state very clearly to you that you are going to marry Mr. Wong’s son! Guys – “he said snapping his fingers and about three men in black suits appeared. “– I think Katie needs to learn the lesson once again,” he said as the men in black suits took Katie away…

“There you go now, sweetie. Now lie down,” It was Katie’s mother. “Ouch, mom!” Katie wailed as her mother tended to her scars. “When did falling in love ever became a sin?” Katie asked.

“It’s never a sin, Katie. But it seems that your father –“Katie’s mother said.

“My legal father you mean! I don’t know much about the word father,” Katie snapped.

“Now, now. I’m sure that after some time –“Katie’s mother said.

“Twenty-one years have passed and still, he’s never changed! It’s all this mad arranged marriage stuff!” Katie cut in.

“Mr. Wong’s son is fine. He’s kind, he’s – “Katie’s mother replied.

“But I love Brian, mom! Even if twenty or thirty years have passed he will never be like Brian! I will never love him!” Katie replied scathingly. Her mother just smiled at her and said, “I know you’ve got it in you,” and left the room…

“Katie emerged from the office after a long day’s work. There, she found Brian already waiting for her. She smiled and they walked away. After a while, Brian broke the silence. “Katie, I wanted to ask you something,” Brian drew breath and asked, “Will you marry me, Katie?” But he was taken by surprise when Katie started to cry and she shook her head.

“No, Brian, I can’t. My father, he wants me to marry Andrew Wong. I’m so sorry, Brian!” she said. But then, Aunt Marge appeared at their side. “What are you doing here, Aunt Marge? What the –“

Katie’s jaw dropped as Aunt Marge handed her a large suitcase. “Your mother asked me to pack your stuff for you. She said that you have every right to be happy with the one you love. Good luck, both of you,” Aunt Marge said.

“How can we ever thank –“Katie started but Aunt Marge said more urgently, “Go now, before your father winds out you’re missing!” and Katie, together with Brian, hurried away.

They arrived at a small town at the countryside where they settled at an apartment. Brian worked at the local law firm and Katie stayed at home, doing the household chores. Once they’ve got enough money, they went to marry at the town’s court.

“Congratulations!” their neighbors said as they applauded them when they arrived that evening at their apartment. “Thank you all!” they said as they closed the apartment door behind them.

Katie emerged from the bathroom wearing only her bathrobe and Brian was already waiting outside. “You really look beautiful tonight. I love you so much, Katie,” Brian said as he laid Katie down on the bed and began kissing her.

“Brian, I’m scared,” Katie said pushing Brian away.

“What are you scared of?” Brian asked as he continued to kiss her.

“I’m scared of what we’re going to do,” Katie said.

“Don’t worry. I’ll be gentle. I’ll take care of you. I love you,” Brian whispered at Katie’s ear.

“Oh, damn,” Katie whispered as Brian kissed her again and they spent the whole night in romance…

“My daughter went away with that man!” Katie’s father said outraged. “Find them and bring my daughter back! I don’t care how you do it, just bring Katie back!” he shouted as the men in black suits bowed their heads and walked away. “You!” he snapped at one of them. “Arrange the marriage of Mr. Andrew Wong and Katie,” he said. “Yes sir,” the man replied.

Katie and Brian were walking hand in hand by the seashore when a black car stopped in front of them and about five men got out of it and two of them got hold of Brian and another two took hold of Katie, forcing them apart. The fifth one took a gun from inside his suit and pointed it at Brian, who was restraining his captor’s grip. “Stay where you are, this is her father’s order,” he jerked his head towards Katie who has already freed herself and was running towards Brian who had also freed himself.

It all happened with a blast of gunshot. The man holding the gun fired it in alarm to Brian and Katie, sensing it, shouted, “Not him!” and used herself to shield Brian. The bullet hit her in the back and everything seemed to run in slow motion. Katie fell to the ground, gasping for breath as the men wearing black suits rode the car and drove away.

Brian fell on his knees and sat Katie straight up. “Katie?” he said peering into Katie’s face.

“Brian, I’m so sorry this had to happen. At least I’m going to die with you beside me,” Katie smiled as she placed her hand on Brian’s cheek.

Brian took hold of her hand as tears fell from his eyes. “Don’t speak like that, Katie, you’re going to live!” Brian said in between sobs.

“Maybe we’re not meant to be together here on earth. At least we’ll be happy in heaven. I’ll be meeting you there. I love you, Brian,” Katie said and smiled.

“I love you too, Katie. Please don’t leave me, Katie?” Brian said as the hand he was holding fell limply at Katie’s side. “Katie! No, Katie!” Brian shouted desperately as he shook Katie’s dead body hoping to bring it back to life. “I love you so much, Katie. Why? Why do you have to leave me?” Brian shouted as he embraced Katie’s body. “I’ll be seeing you in heaven, then,” Brian said as he held Katie’s body close to him as he cried his eyes out. “I love you, Katie,” he whispered.

-Roma Garcia

Oi

Oi, ang chuver na ng babaeng itich, ha. May binigay sya sa akin na sinulat nyang kanta (ayaw namang kantahin) para daw sa lalaking dumurog ng puso nya (naku parang kilala ko na.. Roma, yung nasa Picture ba ng cel mo?) o, eto na:

Tumulo na naman ang luha ko
Ng nakita syang kasama mo
Hindi na ako natututo
Napag-iiwanan na ng mundo

Paulit-ulit na lang
Bilog na naman ang buwan
Pero bakit ba ganyan
Hindi kita kayang kalimutan

C:
Alam ko namang mahal mo sya
Handa namang magparaya
Pero ng sumama sa kanya
Minsan ba'y naisip na
Alam mo bang mahal kita

Durog na ang puso ko
Nag-iintay pa rin sa'yo
Kailan pa ba darating
Na ika'y maging akin
(C)

Alammo bang tuwing gabi
Sana ika'y nasa tabi
Ngayon ako'y nagsisisi
Bakit hindi ko masabi

Pagod na 'kong nag-iisa
Sana ikaw ay kasama
Ano nang magagawa
ngayong ika'y nasa kanya

Lahat ay ginawa ko
Makuha lang ang puso mo
Kinikilig pa rin ako
Kahit ako'y sinaktan mo

Minsan ba'y naisip na
Alam mo bang mahal kita

Teaser :p

The site has been a bit down for sometime, but...

GUSTO NYO BA MALAMAN SINUSULAT NGAYON NI ROMA AIRIA PACHO GARCIA!?

Oh, eto na

“Uy, Christian. Si Aia, oh,” sabi ng isang di-katangkaran at medyo maitim na binata habang kinalabit nito ang katabi nitong binata sabay turo sa isang dalaga na matangkad, kayumanggi at mahaba ang buhok. Matangkad at maputi ang binatang ito. Habang habol-tingin si Christian sa tinuro ng kanyang kaibigan ay may mga kinikilig na mga batang babae sa katabing bench. Halatang may gusto ang mga ito kay Christian.

“Aia, yung binatang iyon, oh. Naka-tingin na naman sa iyo. Palagay ko may gusto iyon sa iyo,“ sabi ng isang may kaliitang babae na maputi at hanggang balikat ang buhok habang naka-tingin kay Christian na naka-titig kay Aia. Ng nahalata ng binata na naka-titig din sa kanya ang mga kaibigan ng babaeng kanina pa niya tinititigan ay binawi niya ang tingin dito.

“Walang gusto sa akin yang lalaking iyan kung sino man iyon,“ sabi ni Aia at naupo sila sa isang bench.

“Tignan mo yung mga babaeng nasa katabi nilang bench. Kilig na kilig. Crush po ng bayan ang tinutukoy nyo,noh!“ sabi naman ni Aia ng maka-upo na silang magkakaibigan.

“Ikaw na rin naman ang nag-sabi na basta Pinoy, posible. Malay mo naman, eh hindi mo naman kilala pa yang lalaking iyan,” sabi ng isa pang babaeng mapayat, matangkad at lampas balikat lang ang buhok.

“Ewan ko sa inyo. Basta ako, hindi na ako aasa pa. Malay mo naman na kaya naka-titig iyon sa akin ay dahil natatawa siya sa itsura ko o kaya napapangitan siya sa akin,” sabi ni Aia.

“Heloo, eh ang ganda mo kaya. Ikaw kaya ang pinaka-maganda sa ating apat,” sabi ng isa na maputi, mapayat at mahaba ang buhok pero hindi pa rin ito kasing-haba ng kay Aia.

“Ay naku, Tonette. Kung ganyan kayo mag-isip, hindi kayo aasenso, joke. Tara na nga, baka ma-late pa tayo sa subject ni Mrs. Locsin, alam mo naman iyon kung paano makitungo sa mga late,” sabi ni Aia at tumayo na ang apat na babae sa bench at umalis na. Samantala, sa kabilang bench, ay humabol na naman ng tingin si Christian kay Aia.

“Naku, pare. Halatang-halata ka naman, eh. Aminin mo na, ang lakas ng tama mo dyan sa babaeng iyan, eh,” sabi ng binatang nag-turo kanina kay Aia.

“Oo nga, Jun. Alam mo, kung malakas lang talaga ang loob ko, liligawan ko na yang si Aia. Alam mo, ngayon ko lang talaga naranasang maging torpe,“ sabi ni Christian.

“Bakit kasi ayaw mo pang ligawan. Mabait kaya iyan. Approachable pa. Hay naku, pare,”sabi ng isa namang medyo payat na binata at maputi.

“Madali lang Gelo kapag crush mo lang yung babae pero, iba ang dating kapag alam mong in love ka na,eh,“ sabi naman ni Christian.

“Naks naman, in love na ang campus crush!” sabi ni Gelo.

“Get a move on, pare, bago pa siya makuha ng iba. Sige ka, ikaw rin ang magsisisi kapag may boyfriend na siya,” sabi ni Jun.

“Di bale, pare, isang araw, makakakuha rin ako ng lakas ng loob para ligawan si Aia at balang araw, magiging girlfriend ko na rin siya,“ sabi ni Christian.

“Oist, tama na nga yan. Baka ma-late tayo sa last subject natin,” sabi ni Gelo at tumayo na ang tatlo.

Kinahapunan ay nagka-sabay sina Christian at Aia sa jeep na biyaheng bayan. Hindi man lang napansin ni Aia na pasulyap-sulyap si Christian sa kanya dahil masyado itong abala sa pakikipag-usap sa kanyang mga kaibigan. Kakausapin sana ni Christian ang dalaga ngunit wala siyang ibang masabi kundi “Mama, bayad po,” at iniabot niya ang bayad niya na si Aia ang nag-abot nito sa driver. Si Aia din ang nag-abot sa kanya ng kanyang sukli. Hindi man lang nahalata ng dalaga na medyo namula si Christian ng tanggapin nito ang sukli mula sa kanya at nagka-daupang palad sila.

Naka-uwi na si Aia sa kanilang may kalakihang bahay at pagka-pasok nito ay binati nito ang kanyang nanay at nag-miryenda sandali. Pagka-miryenda ay umakyat na ang dalaga at nag-kulong sa kuwarto niya upang mag-kulong para mag-aral. Ilang oras na rin ang nakalilipas ng marinig ng dalaga ang isang katok sa kanyang pintuan. “Pasok, bukas yan,“ sabi ni Aia at binuksan ng kumatok ang pinto. Ito ang nanay ni Aia.

“Oh, ma. Bakit?”

Yup, yup yup! gumagawa na po sya ng nobela nina Aira este Aia at Christian...Adik kasi sya dun sa story nun :P Ngayon daw nasa 59th page or sa start na daw sya ng 9th chapter

214 The Novel

gusto nyo bang malaman ang buong storya nina Aia at Christian? Gusto nyo, magka-novel itech!>\?

wala na kayong choice dahil on the works na ito at halfway through na....yes, 214 the novel na may mga piling tao na ang nakababasa....

ROCK ON \m/

roma:
http://www.rockinroma.blogspot.com/

The Last Dance

Do you believe that there are angels on earth? I do. There are in disguise out there with no wings, yet they possess a golden heart. I never believed that angels exist before. But there’s one girl who made me realize they are real, that they really exist. She, herself is an angel in disguise for me. She’s the girl whom I grew to love.

I first saw her when I was forced by my parents to attend a mass. They also forced me to go to bible studies, in the hopes of changing my bully material. And to cap it all, they transferred me from my expensive private school to a catholic school run by our local church. I was like damn. I knew I deserve it but I thought of what my friends might say if they saw me poring over a bible instead of my usual gaming magazine. I also thought of what they might say if I mix up with the crowd from that catholic school. I mean, I’d rather die than bear the shame.

So, I grudgingly attended a mad and it was downright boring. The homily seems to go on forever and I sat in my chair thinking of the cheats that I might have mastered if I did not attend this mass. And then I saw a girl sitting beside me. She must be as old as I am and she was listening to the priest with rapt attention as if she was drinking every word he is saying. I tried to start a conversation with her. “Hi, miss. Can I ask a question?” I asked.

“Sure, anything,” she replied.

“Why do you attend mass?” I asked again.

“Because I want to,” she answered tonelessly.

“So do you study at the school of this church?” I asked.

“Yes,” she replied and my worst fears are confirmed. Great, I thought. This will be the kind of riffraff I will be forced to mix up with next school year. The mass ended and I heaved a great sigh as I hurried out of the church.

Then, there’s my first bible study. I felt odd carrying the old bible that I once took for granted which once belonged to my grandfather. The class will be held at the church gardens and it was beautiful there. Bit rich, I thought. Then, when I saw my classmates, I was horrified. They looked to me like they were street children or out of school youths. “I’m sorry, I’m late,” said a beautiful girl from behind me. Not bad, I thought. At least I’ll have a pretty classmate for a change. But I was wrong…

“Good morning, class,” she said. She’s our teacher! What are they playing at? But the class was not as bad as I thought it would be. We just have to read out verses from the bible and she will explain it for us. Then, about half an hour later, she asked us to wait for her and she went to get something. A minute later, she returned with a guitar. I like this, we’re going to do some jamming, it’s not too bad after all, I thought. Then, she struck a familiar tune in her guitar and, afraid to be left out, I sang,
“Close your eyes,
Dry your tears,
And when this world’s insincere,
You’ll be safe here,”
But everybody laughed at me. Our teacher, by the name of Vivian, smiled. “Yes, I also like that song, JV. But I’m afraid that’s not the one we’re going to sing,” she said. After that, I never opened my mouth again.

After that class, Vivian asked me to stay behind. “JV, can I have a word?” she said. ‘What are you playing at? This is no drinking session with your friends, JV, this is bible study,” she told me. “What school are you from, anyway?” she asked. I told her the name of my former school. “I’ve heard of you, alright. So, one of the resident bullies of toe most expensive institute in town is no match to his parents. Fascinating how he can get first years down on their knees begging for his mercy but submits to his parents request to transfer him to the catholic school he calls school for the holy. Well, you’ve got it in for me. And I’m telling you, the last time someone’s got it in for me, I got him down on his knees begging me to stop,” Vivian said.

“And who would that be? Some playground bully?” I asked in a mock thoughtful voice.

“Well, have you heard of Julius de Guzman?” She said, a smile playing in her lips.

“What? Is he the famous bully from national high school? Is he the one behind all those gang riots?” I asked trying to sound calm.

“The very same,” she said.

“What will you do to me, then?” I asked as if challenging her.

“Since you’re being hard-headed, I will make it a personal mission to change your ways. Watch out, for I will be dogging your steps,” she said and with that, she left.

True to her words, she followed me almost everywhere I go. Once I got tired of all these, I spoke to her, “Will you please cut it out?” I said.

“No, I told you, I won’t give up on you,” she said.

“You’re so pathetic!” I shouted.

“Well, you’re more pathetic than I am! Who’s been sent to a catholic school because little JV’s parents are too tight on him and wanted him to change his ways!” Vivian shouted back.

It was too much for me. Being called ‘little JV’ is a kind of personal insult for me. I raised my hand to slap her… “JV, what are you doing here?” a voice spoke from behind. I wheeled around and came face to face with my gang from my old school.

“Hi guys,” I said feebly.

“And who will this pretty girl be?” one of my friends, Michael asked.

“Oh, her. She’s –“I said but before I finished my sentence, Vivian cut in.

“I’m his girlfriend,” she said, an evil smile appearing on her face.


“Oh, why didn’t you tell us you’ve got such a pretty replacement for Angela, huh? Where did you meet?” another one, Ace, asked Vivian.

“Oh, we met in bible study. I’m his teacher,” Vivian said and with that, my friends sniggered.

“Bible study! When have you gone holy, JV!” One of them, Paolo, said sniggering.

“Would you like to come with us, JV?” Michael asked.

Before Vivian could even say a word, I said, “No, ummm… I need to talk to Vivian,” and I steered Vivian away.

“When did you become my girlfriend? I asked Vivian furiously. “Never,” she said. I was so furious with her. I’ll show her, I thought. I’ll show this pathetic girl who she’s facing, I told myself. And then, I decided that there’s only one way to show her. I held her face with both hands and drew her closer…closer…and I kissed her on her lips. It seemed o last an eternity. I felt her soft lips shudder and her hands falling limply to her side. I let go of her. At that instance, she ran away from me without a single backwards look.

And one day, I saw her walking down a street with no one else. I decided that it was the time to speak to her and say sorry. I cornered her and she tried to side-step me but I was too fast for her. “What?” she said staring straight into my eyes.

“Look, I’m sorry for the… for the…” I said but I couldn’t bring myself to say ‘the kiss’.

“The kiss, you mean!” she said and her eyes were oddly bright.

“Yeah, the kiss. I never… I couldn’t… Can we just talk?” I asked and she agreed to sit down and talk to me.


“I’m sorry about the kiss. I was just carried away…” I said.

“That was my first one. How I really hoped to have it with the one I love. How I wished to have it with the one I love who will be willing to love me for the remainder of my life,” she said.

“I love you,” I blurted out. This was true. Her willingness to change, my bad ways captured my heart. Her beauty, her intelligence and love for God…

“Do you know why I’m not that trusting towards guys? Do you know why I kept distance to them and never made any close friends with guys?” she asked me. I just shook my head because I couldn’t understand why she’s acting like that. “Because I don’t want them to fall in love with me. I don’t want to fall in love, JV. You see, they might just get hurt, yo know, when I die,” Vivian answered her own question, a downcast look appearing on her face.

“What are you talking about?” I asked.

“Me, I’m just imaginative. I mean, I always imagine things happening to myself. Nothing to worry about. How about you, how can you to mw that you love me, JV?” Vivian asked.

“I can do anything for you, I swear. I never felt anything like this towards a girl before,” I said.

“What if you can’t do anything for me?” Vivian said and with that, she left.

I don’t understand what Vivian meant. What was she trying to say? Surely, she’s not facing an early death? She looks in perfect health for me. How could an energetic and tough girl have danger to her health? And if anything ever endangers her, I’ll be by her side. I’ll do anything for her. I love her. She may think it’s such a fast change of mind but I don’t know, Cupid struck me with his spell and I fell in love with her. And why does she think I can’t do anything for her? She said it herself; I’ve gone to any lengths to have freshmen down on their knees, begging for my mercy. But doing something good would be something else. There are only a few of this stuff I have done. I know I took her for granted before, but that was – you know – before.

Once, I visited Ace in the hospital. It is because of the usual gang riots. I went out to the canteen to buy some food and on my way there, I saw Vivian coming out of a doctor’s clinic and she looked as though she was on the verge of tears. I approached her and said, “Hi, Vivian. What are you doing here?” But I might as well have interrogated a park bench for all the answers I’ve got. Vivian just shook her head and walked away. I glanced at the door and asked a nurse passing by what the doctor specializes on. “She specializes in the cancer of the blood. You know, leukemia,” the nurse said. What would be Vivian’s business with such a doctor, I thought.

Now is the time, I thought. This will be the perfect time for me to ask her to be my girlfriend. All dressed up, I waited for her in the park. I waited for such a long time. I waited until night fell and I’m sure that she will never be allowed to go out by her parents.

I went to their house. It was a large house with a beautiful and well-kept garden. I rang their doorbell may times but no one answered. “Vivian, I know you’re there! I want to talk to you! Please come out!” I shouted again and again, ringing the doorbell all the while. Vivian’s mother came out and shrieked, “Goodness gracious, JV! What’s the racket all about?” she asked.

“I wanted to talk to Vivian,” I replied.

“Wait, I’ll get her,” she said and she disappeared inside the house.

A minute later, Vivian emerged from the house looking paler than ever. “Why didn’t you come?” I asked.

“Didn’t I tell you that I don’t want anyone falling in love with me?” she said.

“But I can’t help it. You know that we can never teach the heart,” I said.

“But, JV, you don’t understand. JV, I’m sick,” Vivian said tears starting to make their way down her cheeks.

“Then I’ll bring you to a doctor, come,” I said but she freed herself from my grip.

“JV, I’ve got leukemia and I’ve already stopped responding to therapies. The doctor told me to live my life to the fullest so I lived it making people feel that God loves them. That God, no matter what will care for them. I never told anyone because I don’t want them to feel awkward around me or something. I don’t wand a reason to hate God, JV,” she said and she ran away, disappearing into the house.

So that’s what she’s been keeping from me. She’s got leukemia and she’s not telling anybody to feel awkward around her. Even if she is not dead yet, it’s already hurting me so much.

The years have passed and Vivian’s turning eighteen. Her parents arranged a grand debut party for her. I, as her boyfriend, yes she has already agreed, am her last dance. The party went on well. Vivian looked as though she was a goddess. She still looked a bit pale but nobody noticed it when she was already wearing her gown.

The dance started and she was passed on by different men. First, her father, then her closest cousin, next, her childhood friend. Finally she was handed to me by her friend. “You look beautiful tonight, Vivian,” I said as I started to waltz her across the dance floor.

“Thank you, JV,” she said as she moved my hands to her waist and she placed her hands on my shoulders and rested her head on my chest as we continued revolving on the spot. “I love you, JV,” she said looking straight to my eyes when the song ended.

“I love you so much, Vivian,” I said and our lips once again met. Ur eyes were closed, and I held her closer to me. My ears were pounding. It was filled with sound made by the crowd’s applause.

“Thank you for attending, JV,” Vivian said when everyone else were gone. “This is the best day of my life,” she continued but she was starting to look paler and she was rubbing her temple.

“What’s wrong?” I asked.

“I’m feeling…dizzy,” and with that, she collapsed in my arms. Everything happened so fast that I don’t know how to tell them. She was rushed to the hospital and later on, she was lying unconscious in the Intensive Care Unit.

Three weeks later, the doctor made a very grave announcement. “All of Vivian’s functions have already failed and the only thing that’s keeping her alive is the life-support machine. The moment it is turned off, she’ll die. I’m telling all of this to you because if you want to end her sufferings now, it’s her only way out: to die. I’m so sorry,” the doctor said and left.

“JV, I wanted you to tell me if you really love her,” Vivian’s mother said.

“I do, of course. I love her so much,” I said knowing what’s waiting for me…what I’ve got to do…

“Then understand me, JV. If you really love her, then you have the right to end all of her sufferings. You have the right. You’re the only one who can turn off the machine. Can you do it? It’s also hard for me, but we have to,” her mother said, tears streaming down her eyes.

I entered her room and she smiled at me. “What did the doctor say?” she asked. I just shook my head and held her hand. “I’m just about to sleep,” she said.

“Yeah, just sleep so that you will get well,” I said and I kissed her hands, her cheeks, then her lips. It would be easier for me this way, I thought, tears running down my eyes… A song that I have heard before was pounding in my head…

”Himala,
Kasalanan bang,
Humingi ako sa langit ng,
Isang himala,
Kasalanan bang,
Humingi ako sa langit ng
Isang himala,”
But there will be no miracle now. Not now that everyone has accepted the fact that Vivian will be dying… And so, I decided to do it…

She fell asleep and my hand wandered to the machine… Slowly, I turned it off and heard a long beep that told me Vivian is already dead.

*

That happened five years ago. Today however is quite different. For instance, there is no more Vivian by my side. I missed her so much. I missed our times together and thought of how kind she was to me. How I came to love her.

Looking back, I realized that I have made such a fool of myself. I always bicker with Vivian even if I know that she is the one right. I always laughed at myself when I thought of how I used to look like when I attend bible studies and how I cannot stand Vivian.

I was too annoyed of her before. But, didn’t it lead to love? I loved her and she loved me in return. We had been happy together for almost two years and we thought everything will be perfect for both of us but God has a plan for her… she is destined to die at the age of eighteen and I have already cried and brooded about that. But now, I have accepted the fate Vivian had met… we had met.

I pursued a college degree and I am now a successful engineer. I work in a famous company and receive good payment for my job. I did this all because of Vivian. I know that she would want me to make something of myself. I know that she doesn’t want me to be wasted away and all of these, I did for her.

Today is the twenty-eighth of October. This only means one thing for me… It’s Vivian’s death day. I always celebrated this day. I always come and visit her grave every time this day comes. After all, it’s only three weeks after her birthday. I don’t know to be happy about it or not but I know that Vivian is somewhere out there and I know that she is very happy.

I went to the cemetery and I found her grave, still the same as it had been. I laid the flowers on her grave which read:

Vivian C. Lizardo
Born: October 6, 1982
Died: October 28, 2000
In loving memory of parents, friends
And John Victor Alegre

-Roma Garcia

214

“Aia, mag-bihis ka anak, may pupuntahan tayo,” sabi ni mommy sa akin. Agad naman akong sumunod sa kanya at nag-bihis. Kapag-sinabi ni mommy na mag-bihis ibig sabihin nya doon ay mag-bihis ako ng medyo pormal na damit dahil makikipag-socialize na naman kami kung kani-kanino. Hindi naman kami gaanong mayaman at minsan lang kami makipag-socialize ng ganito. Hindi ko alam na sa araw na ito mag-sisimula ang isang kabanata sa buhay ko na hinding-hindi ko makakalimutan.

Nakapag-bihis na ako noon at pina-sakay ako ng nanay ko sa kotse namin at umalis na kami ng bahay. Sa isang party pala ang punta namin. Hindi na ko nag-taka na halos wala akong kakilala dito at halos wala akong ka-edad. Siguro ay ganyan lang talaga ang matatanda. Isasama ang mga anak nila sa mga party para lang ma-OP ang mga ito. Nag-tungo na lang ako sa veranda ng lugar na iyon at doon nag-mukmok mag-isa.

Ngunit ng nakarating ako sa veranda ay meron palang binata na nandoon aalis na lang sana ako pero nag-salita siya. “OP ka rin no?” tanong nya. “Ha?” sabi ko. Hindi ko naman sya Kilala,eh. “Ang sabi ko na o-OP ka rin sa kanila no?” tanong ulit nya. “Oo nga,eh,“ sagot ko. “Ako nga pala si Chris, and you are?” tanong nya. “Ako si Aia. Kasama mo rin ang magulang mo dito?” tanong ko. “Oo. Palagi naman nila akong isinasama eh. Pero kapag tumatanggi naman ako ay hindi na nila ako pinipilit. Ngayon nga lang ay pinilit nila ako kasi ay meron daw silang ipapakilala sa akin,“ sabi ni Chris. “Ah. Kasama ko rin ang magulang ko. Grabe, nakaka-OP talaga dito,“ sabi ko. “Huh?“ sabi ni Chris. “Ay, halata bang tambay ako?“ tanong ko. “Hindi naman. Ako, hindi mo lang siguro nahahalata pero mahilig talaga akong tumambay,” sabi ni Christian. “Ay, babalik na ko doon sa loob kasi baka hinahanap na ko ng magulang ko. Sige, bye,“ sabi ko at umalis na ako.

Nakita ko ang mga magulang ko na naka-upo sa isang table kasama ang bestfriend ng nanay ko at ang asawa nito. “O, saan ka nanggaling, Aia?“ tanong ni mommy. “Dun lang sa tabi...tabi,“ sabi ko. “Osha, umupo ka na,“ sabi ni mommy at umupo na ako. “Anlaki na rin ng pinag-bago ng anak mo simula ng huli ko syang nakita. Dalagang-dalaga na,” sabi ni tita Cassandra. “Hindi naman po,” sabi ko. “Hay, naku. Dalaga lang yan ngayon pero kung araw-araw, makikita mo yan, kasama ang mga ka-banda nya,“ sabi ng nanay ko. “Oh? Nakanta ka Aia?“ tanong ni tita Cass. “Opo,“ sagot ko. “Oh, anak. Ba’t ngayon ka lang?” tanong ni tita Cass na binatang kakarating lang. Chris. “Nag-lakad lakad lang ako sa labas,“ sabi nito. “Kilala mo na ba ang anak ng tita Shirley mo? Si Aira. Aira, si Christian, anak ko,” sabi ni tita Cass. “Nag-tanguan lang kami ni Christian.

“Natatandaan nyo pa ba ang pinag-usapan natin noong mga baby pa lang yang mga yan?” tanong ni mommy. “Oo, naman,” sabi ni tita Cass. “Itutuloy pa ba natin?” tanong ulit ni mommy. “Aba’y siyempre. Pangako yun eh,” sabi ng daddy ni Christian at tumango naman ang daddy ko. “Kayong dalawa, dapat na malaman nyo na noon pa man ay matalik na kaming mag-kakaibigan. Noong mga bata kayo ay napag-kasunduan naming…” tumigil muna ang nanay ko. Wari’y tinatantya kung gusto talaga naming malaman kung ano ang napagkasunduan nilang apat. “Ano?“ nagka-sabay pa kami ni Christian. “Noong mga baby pa lang kayo ay naipag-kasundo na namin kayo sa isa’t isa. So that means na fiancé nyo ang isa’t isa. Pilitin nyong magka-kilalang mabuti. Dadaan pa naman muna kayo ng halos dalawang taon sa college. Pag handa na kayo, tsaka kayo magpakasal,” pagtatapos ng nanay ni Christian. “What? Wala na ba talaga akong karapatan…” pagsisimula ko pro hindi ko alam ang sasabihin ko. Umalis na lang ako ng biglaan sa party na yon. “Aia anak…” sabi ni mommy pero hindi ko na siya pinakinggan.

Nangangalit talaga ako sa mga magulang namin ni Christian. Wala na ba akong karapatang mamili ng lalaking mamahalin ko? Pumara ako ng taxi at nagpa-hatid ako sa bahay namin. Pagka-dating ko ay diretso agad ako sa kuwarto ko at doon ay pinagtatadyakan ko ang mga silya at mga gamit na naka-haya sa sahig. “Ano ba sila?” sabi ko. “Palagi na lang silang ganyan!!! Wala na ba talaga akong karapatang mamili ng mamahalin ko? Pati ba naman kung sino ang pakakasalan ko, sila pa rin ang mag-iisip para sa akin? Hindi na ako bata! GRRRR!!!! AY, NAKAKAINIS TALAGA!!!!“ sabi ko sabay bagsak sa kama ko. Isang oras din ang lumipas at ko ang katok ng nanay ko sa pinto ng kuwarto ko.

“Anak, buksan mo ang pinto,” sabi ni mommy dahil naka-lock ang pinto ko. Bumangon ako at binuksan ang pinto ng kuwarto ko. “Anak, mag-usap naman tayo,” sabi ni mommy. “Ano pa ba ang pag-uusapan natin ma. E, di ba maliwanag na tinatanggalan nyo na ako ng karapatan dito? Noong bata ako, kayo ang nadedesisyon kung ano ang susuotan ko. Kung ano ang pangalan ko. Tapos kayo din ang nag-isip kung saan ako papasok. Noong nag-high school ako, pinilit nyo akong pumasok sa science school na yun. Ng nag-college ako, kayo din ang nag-isip! OK lang sana sa akin yun, eh kaso, pati ba naman kung sino ang papakasalan ko, kayo din ang pipili!” nangangalit kong sabi. “Aia, pangako iyon at ang pangako...“ sabi ng nanay ko. “Dapat tuparin?! Matutupad nyo nga ang pangako nyo pero masaya ba ako? Mas mahalaga pa ba sa inyo ang tuparin yang pangako nyo kesa sa maging masaya ako?” sabi ko. “Aia, mabuting tao si Christian. Alam kong mapapaligaya ka nya.” Sabi ulit ni mommy. “Pano mo nalaman e hindi mo naman siya masyadong kilala,” sabi ko. “Anak, nakikiusap ako sa iyo. Subukan mo lang siyang kilalanin. Kung wala kang mararamdaman na kahit konting pagmamahal para sa kanya, hindi ko na tutuparin ang pangako ko sa tita Cass mo, OK na ba yun?“ sabi ni mommy. “Sige. Pero, hindi ko maipapangako sa iyo na magkakamabutihan kami ni Christian,“ sabi ko.

Kinabukasan sa school ay buong araw akong nakakatanggap ng mga text messages sa isang misteryosong estudyante sa aming school. Makulit ito at kinahapunan… “Nyaks! Check op na ako!” sabi ko. “Yaman na yaman, naka-prepaid ka lang!” sabi ng boses sa likuran ko. Tumingin ako sa likod. Si Christian pala ito. “Anong mayaman? Tignan mo nga cel ko!” sabi ko at pinakita ko sa kanya ang cel ko. “e anong tawag mo sa cel ko?” sabi niya at pinakita nya sa akin ang cel nya. “E sa ayaw ko mag-plan eh,” sabi ko. “Osha, eto, prepaid card, para sa’yo,” sabi ni Christian sabay abot sa akin ng isang prepaid card na nagkaka-halagang 300 pesos. “Sandali, anlaki nito, hindi ko pwedeng tanggapin ito,” sabi ko. “Tatanggapin mo yan kasi, yan ang regalo ko para sa’yo dahil fiancé na kita,” sabi ni Christian. “Pero…” wala akong masabi. Talaga bang pumapayag itong lalaking ito na ipag-kasundo kami ng mga magulang namin? “Hay naku. Sabay ka na lang sa akin. Pauwi na rin ako,“ sabi niya. „Bakit naman ako sasabay sa iyo?“ tanong ko. “Una, ako yung kanina pa nagte-text sa iyo at pangalawa, fiance mo na ako,“ sabi niya at hinila niya ako sa kamay.

Ng makarating na kami sa car park ay lumapit siya sa isang kotse at binuksan ang pintuan nito. “Oh, loves sakay na,” sabi niya at tinuro niya ang silya katabi ng driver’s seat. “Loves ka diya – “ pero naputol ang sinasabi ko ng itulak ako ni Christian paloob ng kotse sabay sabing “Sakay na kasi!”

“Ano bang problema mo? Kanina pa ko nasasaktan sa iyo ah!“ sabi ko. “Pambihira, ang taray-taray mo naman sakin. Fiancé mo na ko! “Sabi ni Christian. “Fiancé lang kita dahil pinagka-sundo tayo ng mga magulang natin!!!” sabi ko. “Nainit na naman ang ulo mo, sige ka, dadami wrinkles mo nyan!” sabi ni Christian. “Pakialam mo ba kung dumami wrinkles ko!“sabi ko. “Aba, syempre gusto ko magansa ang mapapangasawa ko, yung tipong maipagmamalaki ko,“ sabi ni Christian. “Hoy! For your information, napag-usapan na namin ng nanay ko ang tungkol dyan. Kapag lumipas na ang two years at hindi ako na-inlove sa iyo, off na ang kasal,“ sabi ko. “Di dapat pala ma-inlove ka sakin,” sabi ni Christian. “Bakit? Gusto bo bang may pinagkaka-sundo sa iyo na hindi mo naman mahal? We’re in the 21st century pero makaluma pa rin sa tingin ko ang mga magulang natin. Panahon pa ni Rizal nauso ang pinagkaka-sundo ang mga anak,” sabi ko. “That way kasi, hindi na ako mahihirapang manligaw,” sabi ni Chrisitan. “At sa tingin mo ba ay papayag ako na pakasal sa iyo? Hoy, ano ko, kunsinong cheap na babae na lang dyan?!” sabi ko. “Alam mo bang madami sa school natin ang nagkaka-crush sakin?” tanong ni Christian. “Paki ko, hindi ako tulad nila, noh!” sabi ko. “Masuwerte ka nga at naka-tali ka na sa akin samantalang yung ibang babae, nag-hahabol sa akin. Nakakakilabot pa nga yung iba na nililigawan ako,” sabi ni Christian. “Kundi nga dahil sa’yo ok sana ko. Kaso naka-tali na ko sa iyo kaya hindi na ko maka-hanap ng iba, aakalain na ng marami na boyfriend kita,” sabi kong naiinis pa. “Hindi mo naman ako boyfriend eh, ilang beses ko bang sasabihin sa iyo na fiancé mo ako,” sabi ni Christian. “Ewan ko sa iyo basta alam kong hindi ako ever mai-inlove sa iyo,” sabi ko. “Talaga lang, ha,” sabi ni Christian. “Talaga,” sagot ko naman.

“Teka nga, saan ba kita ihahatid bago pa mag-apoy dito sa init ng ulo mo,” sabi ni Christian. “Dun sa studio sa tapat ng Einar’s,” sabi ko. “Ano namang gagawin mo dun?” tanong nya. “Bakit ba nakikialam ka!“ sabi ko. “Fiance kita kaya kelangan kong malaman kung saan ka pupunta. Baka mapahamak ka,“ sabi ni Christian. “Ewan ko sa iyo, kung anong pumasok sa isip mo at pumapayag ka na ipagka-sundo tayo. Ayaw mo bang makasama ang mahal mo?“ tanong ko. “Andito na po tayo, miss bugnutin,“ sabi ni Christian at tinigil na niya ang kotse. “Sige, thank you,” sabi ko at isinara ko ang pinto ng kotse. Nasa labas ng studio ang mga ka-banda ko at iniintay ako. “By, luvs!” sabi ni Christian at pinaandar na niya ang kotse. “Sino ba yun?” tanong ni Jhunjie, isa sa mga ka-banda ko. “Fiancé ko,” inis kong sagot. “ANO!!!“ sabi nilang lahat.

“Sandali nga, hindi maabot ng IQ ko eh. Paanong nagka-fiance ka, e kahapon lang ay naiinis ka pa sa mga naglalambingan na mag-boyfriend tapos magpapakita ka na lang ngayon na may kasamang lalaki. At hindi lang basta lalaki, fiance mo!“ sabi ni James, isa sa mga ka-banda ko. “Ganito kasi yun...“ sabi ko at sinimulan ko na ang pagpapaliwanag ng mahabang istorya kung paano kami ipinagka-sundo ng mga magulang namin. “Maryosep! Eh, mas maka-luma pa yata ang mga magulang niyong dalawa kesa sa lola ko, eh!“ sabi ni Archie, ka-banda ko. “At pumayag ka namang gaga ka,“ sabi ni Jhunjie. “Hindi noh! At wala akong planong mag-pakasal sa katulad niya,“ sabi ko. “Siguraduhin mo lang kasi baka mamaya, siya pala ang mamahalin mo,“ sabi ni James na iiling-iling pa.

Lumipas ang isang linggo at papalapit na ang school dance namin sa valentines day. At hanggang ngayon, wala pa rin akong ka-date. Isang araw ay naka-tanggap ako ng madaming chocolates. At may hinala na ako kung kanino galing ito. At tama ako dahil kinahapunan ay nalaman kong galing kay Christian ito. Pauwi na ako noon at may tumawag sa aking pangalan. “Aia, wait naman!” sabi ng boses sa likuran ko. Tumingin ako sa likuran ko at nakita ko kung kaninong boses ito. Kay Christian. “Ikaw na naman!” sabi kong naiinis. “Kailangang masanay ka na sa mukha ko kasi pag naikasal na tayo…” sabi ni Christian ngunit tinakluban ko ang kanyang bibig. “Shhh… ang ingay mo. Dun tayo mag-usap sa walang makakrinig sa atin,“ sabi ko dahil napag-titinginan na kami ng tao.

Doon kami pumunta sa car park kung nasaan ang kanyang kotse. “Pambihira ka naman! Ang ingay-ingay mo! Alam mo bang pag-kumalat na ipinagka-sundo tayo ng mga magulang natin ay pag chi-chismisan tayong dalawa? Alam mo ba kung gaano ka-chismoso ang mga tao dito?” sabi kong naiinis. “Alam ko. Kung di naman sila chismoso e hindi kakalat kung gaano ako kaguwapo sa school na ito, eh,” sabi ko. “Ang kapal mo. Kung may sasabihin ka sa akin ay huwag na dito dahil baka may makakita pa sa atin,“ sabi ko. “Oo nga, sabi ko nga. Sige, sakay ka na,” sabi niya at ipinag-bukas niya ako ng pinto.

“Bakit ba ayaw mong may makaalam na fiancé kita?” sabi ni Christian. “Tandaan mo, fiancé lang kita dahil ipinagka-sundo tayo ng mga magulang natin. Kaya kung maari lang ay walang makakaalam. Ano na lang ang iisipin nila, na masyado namang maka-luma ang magulang natin? Ano na lang ang sasabihin nila sa akin? Na nilalandi kita? Na talagang nakiusap ako sa magulang ko na ipagka-sundo ako sa iyo? Tulad nga nga sinabi mo, ikaw ang campus crush sa school at kapag isang araw at malaman na lamang ng mga tao na may fiance ka na, magtataka silang lahat lalo na’t isang di kagandahang babae pa ang naging fiance mo,“ sabi ko. “Hindi naman totoo yang mga sinasabi mo eh. Hindi mo naman ako nilalandi, ah,“ sabi ni Christian. “Alam natin ang totoo, pero sila, hindi nila maiintindihan yun,“ sabi ko.

Itinigil ni Christian ang kotse sa tapat ng isang restaurant. Bumaba siya at pinag-bukas ako ng pintuan. Ng nasa loob na kami ng restaurant ay tinanong ko siya. “Ano bang sasabihin mo sa akin?” tanong ko. “Alam mo bang galing sa akin yung chocolates?” sabi niya. “Oh? Para saan naman iyon?” tanong ko ulit. “Kasi, alam mo, wala pa akong date sa school dance natin,” sabi niya. “Aba, nakakamangha. Parang nung isang lingo lang ay nagyayabang ka pa na babae pa ang nanliligaw sa iyo tapos ngayong, sasabihin mo sa aking wala mai-date sa school dance?” sabi ko. “Hindi, siyempre nung sinabing may school dance tayo ay una-unahan na ang mga babae sa akin pero, ni-reject ko silang lahat,” sabi ni Christian. “At bakit naman bigla yatang nang-reject ng babae ang dakilang chickboy?” tanong ko. “Eh, kasi, gusto ko, ikaw ang ka-date ko,” sabi ni Christian. “At bakit naman? Para malaman na ng lahat ng tao na ipinagka-sundo tayo ng mga magulang natin? “ sabi ko. “Hindi. Gusto ko lang. Tutal naman, ipinagka-sundo nga tayo kaya para na rin tayong mag-boyfriend nito. Tsaka ayoko na ang maka-date ko ay yung alam kong gusto ko. Alam mo kasi yung mga ganun, mahigpit kung makakapit pag nasayaw,“ sabi ni Christian. “Ah, ganon? Dahil lang doon kay agusto mo akong maging date. Eh, kung ayaw ko?” sabi ko. “Sige na naman, please. Nagmamaka-awa ako sa iyo,” sabi ni Chrisitian. “Ohsa, sige. Payag na ko dyan. Basta wag ka lang lalampas ng linya, ha,“ sabi ko. “Yesss! Thank you!“ sabi niya sabay halik sa pisngi ko na ikinagulat ko.

Hindi ko maipaliwanag kung ano ang nararamdaman ko kay Christian. Kapag nangungulit siya, naiinis ako. Pero konting patawa lang niya lumalamig na ang ulo ko. Wala akong dull moment kapag kasama ko siya. Hindi ito pag-ibig. Ipinangako ko sa sarili ko na hindi ako iibig sa kanya dahil sa ipinagka-sundo lang kami ng mga magulang namin. Hindi ko talaga alam kung ano ang itatawag dito. Pag-ibig na nga kaya ito?

Dumating ang araw ng school dance at lahat halos ng babae ay hindi magkanda-ugaga sa pagaayos ng kanilang sarili. Kinagabigan, nasa entrance pa lang ako ng hall ay may tumawag na sa pangalan ko. “Aia,“ sabi nito. Tumingin ako sa direksiyong pinanggalingan ng boses at nalaman kong ito ay galing kay Christian. Lumapit sa akin si Christian at bigla na lang akong hinalikan nito sa pisngi. “Ano ka ba!” bulong ko. “Shhh.. alam mo, ang ganda mo ngayon,” sabi ni Christian. “Thanks,” sabi ko naman at bigla tuloy akong nailang sa itsura ko habang pumasok na kaming dalawa sa hall.

Ilang oras lang ang lumipas at diniliman na ang ilaw sa hall. Sayawan na. Siyempre, mababagal lang ang tugtog. “Tara sayaw tayo,” sabi ni Christian at ibinigay niya sa akin ang kamay niya. Inilagay niya ang dalawa kong kamay paikot sa leeg niya at inilagay niya ang dalawa niyang kamay sa aking bewang. Dahan-dahan kaming sumayaw kasabay sa mabagal na tiyempo ng kanta. Habang tumatagal ay lalong nahigpit at pagkaka-yakap sa akin ni Christian. Ano kaya ang ibig-sabihin nito? Pero hindi na iyon mahalaga para sa akin dahil ng mga oras na iyon ay naka-sigurado na ako sa nararamdaman ko para kay Christian. Mahal ko na nga ang lalaking ipinagka-sundo para pakasalan ako ng mga magulang namin. Natapos ang gabing iyon na masaya ako.

Pero bigla na lang nag-bago ang lahat ng pumasok ako ng Lunes. “Well, well. Tignan ninyo kung sinong narito. Ang date ng campus crush noong school dance,” sabi ni Dorothy, isang mag-aaral sa school namin na balitang-baliang may gusto kay Christian. “Mas maganda ka naman sa kanya, Dorothy,” sabi ng isa niyang kasamahan. “Buti alam mo. Kaya, girl sabihin mo na sa akin ang sikreto mo. Anong klase bang gayuma ang ginamit mo at nagustuhan ka ni Christian samantalang ako, na di hamak namang mas maganda sa iyo ay tinanggihan ni Christian. Ibang klase ka sigurong manlandi noh? Sabihin mo nga sa akin, saan mo siya dinala pagkatapos ng school dance? Sa motel? Sa bahay nila? O baka naman makapal din ang mukha mo at sa bahay mo siya dinala?” sabi ni Dorothy at nag-tawanan ang mga kasama niya. “Wala akong ginagawang masama sa iyo, Dorothy kaya pwede ba, iwanan mo akong mag-isa,” sabi ko. “Aba’t wala ka palang ginagawang masama sa akin! Inagaw mo si Christian sa akin, yun ang ginawa mo. At kung ayaw mong mapasama ka pa, lalayuan mo na siya!” sabi ni Dorothy. Hindi ko alam ang sasabihin ko at nanatili ako sa lugar ko na parang estatwa at umalis na si Dorothy at ang kanyang mga kaibigan.

Dapat ko nga nga sigurong layuan si Christian. Di ba’t sa simula naman ay talagang ayaw ko sa kaya? Tanga lang talaga ang puso ko at na-inlove ako kay Christian. At napag-desisyunan kong Lumayo na lang kay Christian. Pero eto pa rin siya na habol ng habol. Naisip ko tuloy, tanga ba talaga ang lalaking ito? Hindi ba niya napapansing ayoko nang mapalapit pa sa kanya?

“Aia, sandali lang,“ sabi niya habang hinawakan niya ang aking braso. “Ano ka ba? Bakit mo ako iniiwasan?“ tanong niya. “Basta,“ sabi ko. “Dahil ba kay Dorothy?” tanong ulit ni Christian. “Ha?” sabi ko. “Alam kong kinausap ka ni Dorothy pagka-tapos ng school dance. Ano bang sinabi niya sa iyo?” sabi ni Christian. “Wala ka nang pakialam dun,” sabi ko at tumalikod na ako. “May pakialam ako,“ sabi ni Christian. “At bakit? Idadahilan mo na naman sa akin na may pakialam ka dahil fiance kita? Pwede ba, wag kang sumunod sa magulang mo. Mag-isip ka ng sarili mo,” sabi ko at nag-lakad na akong palayo.

“Pero sa tuwing sinusubukan kong mag-isip para sa sarili ko, ikaw palagi ang naiisip ko,” sabi ni Christian. “Ha?” napatanga ako sa sinabi niya? Ano bang ibig nyang palabasin? “Manhid ka ba?” sabi ni Christian. “Bakit?” sabi ko. “Kasi, hindi mo maramdaman ang nararamdaman ko para sa iyo,” sabi niya. “At ano naman ang nararamdaman mo para sa akin?” sabi ko. “May pakialam ako kung ano ang sinabi sa iyo ni Dorathy dahil kung an man ang sinabi niya sa iyo ay iyon ang dahilan kung bakit nilalayuan mo ako ngayon,” sabi ni Christian. “At habang lumalayo ka sa akin, lalo lang akong nasasaktan,” pagpapatuloy niya. “At bakit ka naman masasaktan?” tanong ko. “E, kasi mahal kita at ayokong mawala ka sa tabi ko. Wala itong impluwensiya ng aking mga magulang. Buong puso ko ang nag-desisyon nito. Kahit anong gawin ko, hindi ko maiwasang mahalin ko,” sabi ni Christian at niyakap niya ako. “Kung isyu para sa iyo ang pinagka-sundo tayo ng mga magulang natin, wala iyon para sa akin. Basta dito ka na lang sa tabi ko. Gusto kong ikaw ang makasama ko habambuhay,” sabi niya. “I’m sorry, Christian,” sabi ko at kumalag ako mula sa pagkaka-yakap niya at tumakbong palayo. Sa totoo lang, nasasaktan din ako… kasi, mahal ko na rin siya.

Kinabukasan ay may program sa eskuwelahan namin. Awarding ng mga athletes na sumali sa inter-school at muntik ko ng makalimutan na playaer nga pala si Christian ng basketball. Noong awarding na ay naitanghal si Christian na MVP at pinag-salita siya sa stage. “Actually, wala akong naka-handang speech, eh. Pero nagpapasalamat ako sa mga team mates ko, kay coach Basil, yehey! At sa lahat ng sumuporta sa basketball team namin. Uhmmm…itong award na ito, gusto ko sanang i-dedicate sa taong nag-inspire sa akin these past few months. Aia, alam ko na nandito ka ngayon sa quad. Aia, please, kung ano mang nagawa ko sa iyo, patawarin mo na ako. Kung ano man ang nagawa ko, yun sy nagawa ko dahil minahal kita,” sabi ni Christian at lumuhod siya. “Aia, please, I love you, patawarin mo na ako,” pagpapatuloy niya. “Tanga! Tumayo ka nga diyan. Pag tinuloy mo pa iyan, baka lalo akong ma-inlove sa iyo!” sabi ko. “Aia!” sabi niya at agad siyang bumaba ng stage at niyakap ako ng mahigpit kasabay ng malakas na palakpakan ng mga tao.

“Uy, thank you for coming,” sabi ko. “Ikaw pa, malakas ka sakin, eh,” sabi ni Jhunjie. “Sana malakas din sa iyo inaanak mo. Wag mong tataguan ito at ako ha-hunting sa iyo,” sabi ko. “Hindi ko talaga tataguan si Amanda, ok? Sige, aalis na ko, may pupuntahan pa kami ni Therese,” sabi ni Jhunjie. “Bye, Aia. Congrats ulit sa iyong mag-asawa. Ano nga pala ulit name ng anak niyo?” tanong ng kaibigan kong si Cherry. “Amanda Caris,” sabi ko. “Ay, ang ganda. Sige, alis na ko, ha, congratulatians,” sabi ni Cherry. “Sige, thank you for coming,” sabi ko. “Oh, baka napapgod ka na kay Akemi. Gusto mo ako ng mag-buhat sa kanya?” tanong sa akin ng asawa ko. Si Christian. “Hindi na. Hindi pa naman ako gaanong pagod, eh,” sabi ko.


Kundi nga naman kami naipagka-sundo ni Christian ay hindi kami magkaka-kilala. Salamat na rin pala at naisip iyon ng mga magulang namin dahil kung hindi, hindi ko siguro makikilala ang lalaking ito. Eh, buti na lang pala kasi siya na pala ang mamahalin ko ng habang-buhay. Minsan pala, kailangan din nating mag-tiwala sa desisyon ng mga magulang natin dahil para din naman ito sa ikabubuti natin. Hindi lang sa social life kundi pwede rin palang sa love life.

Ulan

“Eto na! Ulaaan…” kasabay ng pag-awit ko ng mga unang linya ng chorus ng kantang ulan ay ang malakas na pag-buhos ng ulan na tila nakikibagay sa pakiramdam ng mga tao na nandoon sa open field sa Fort Bonifacio ang kaninang mahina at panaka-nakang ambon ay bigla na lamang lumakas katulad ng inaasahan ng marami. “Isigaw ’nyo ulit! Ulaaan..“ paghihikayat ko sa mga tao at itinutok ko ang mike sa direksiyon nila at lahat ay nag-awitan habang patuloy pa rin ang malakas na pag-buhos ng ulan na pati ako na nasa harapan nila ay naliligo na rin sa ulan. Natapos na ang kanta ngunit hindi pa rin tumitigil ang malakas na ulan. Tila nage-enjoy pa ’ata sa pagpapaligo sa aming lahat. “Alam ‘nyo. May natutunan ako ngayon. Dapat pala pag open ang venue hindi ko dapat kinakanta ang Ulan kasi, mababasa ang audience, mapipilitan din akong magpa-basa. Hindi, biro lang,” sabi ko. “Oh, etong last song namin. Wala lang, ahhh... favorite namin tong lahat. Angelo, ibagsak mo tol!” dadagdag ko at tinugtog ni Angelo ang intro ng gitara at nagsimula na rin akong kumanta. Pag-dating sa mabilis na chorus ay hindi ko na mapigilan ang magtampisaw sa stage na patuloy pa ring nababasa ng ulan.
Pagkatapos kong magpatuyo at makapag-palit ng damit ay sumunod na ang interview ng banda namin sa backstage. Siyempre, promote-promote ng album tapos… “Who would you like to perform or collaborate with you if you were given a chance?” tanong ng VJ. “Ah! Let’s start with Rap-rap,” sabi ni Angelo. “Ah, ako, gusto ko ang maka-collaborate ko kung mapag-bibigyan lang naman ha, si Rico Granada ng Rizal Underground, dream lang naman,” sagot ko sabay awit na naman ng mga ka-banda ko ang awit na palagi nilang pinang-loloko sa akin tuwing nababanggit ang pangalang Rico Granada. “Rico, Rico sa puso ko…” awit nilang lahat habang tiningnan ko na sila ng masama at nagsi-tigil na sila. Alam nilang mabubulilyaso ang interview kapag tiningnan ko na sila ng masama.
Ng dahil kasi sa bandang Rizal Underground ay nabuo ang aming banda. Nagkakilala kaming apat sa yahoo groups ng bandang ito. Nag-palitan ng mensahe tungkol sa aming sarili, nagka-tuwaang gumawa ng banda at sa kaarawan ni Ed ng Rizal Underground ay nag-simula na rin ang career naming apat. Mula noon ay nakilala na kami bilang Wiretap na binigyan na ng palayaw ng mga VJ, DJ, at iba pa na, “The younger version of Rizal Underground” tapos, yun na yun. Mabait naman sa amin at sa akin ang Rizal Underground pati na rin syempre si Rico.
Matapos ng concert ay diretso na agad ako sa dorm namin sa may Project 4 kasama ang ilan kong mga kaibigan na nag-tiyagang manuod ng concert. “Oy! Gabi na! Lights out na, ha! 8:00 pasok bukas, baka abutin tayo ng 12:00 sa pag-tulog. Ang mga alarm clock, ha, i-set! Bukas na kayo mag-kuwentuhan tungkol sa concert!” sabi ng ‘ate’ namin sa dorm.
Kinabukasan ay kaming mag-kakaibigan ang nangingilid ang luha. Hindi dahil sa nalulungkot kami o sobrang tuwa namin kundi pinipigil namin ang antok namin. Mag-a-alas dose na kasi kami ng makarating sa dorm tapos ay mag-a-ala una na ng makatulog kami ng dahil nga sa hangover namin mula sa concert. Ng break, habang nagre-reklamo na naman ako tungkol sa itsura ko, “Hala, laki na talaga eye bag ko! Pano yun e, may gig kami mamaya sa Capones?” sabi ko habang nananalamin. “Lumang reklamo,” tugon ng mga kaibigan ko. Palagi na lang akong conscious sa itsura ko kapag may gig kami. Pero bakit? Dahil may inaasahan akong tao na baka sakali ay nasa gig na iyon? Naputol ang pag-rereklamo ko ng may isang freshman na kilala ko lamang sa mukha ang lumapit sa akin, ”Miss, ikaw yung vocalist ng Wiretap di ba? May nagpapa-bigay po nito, sige po,” sabi nito at nag-lakad palayo. “Huy, sandali! Sinong – “ pero tumakbo na ang freshman. Isang boquet ng flowers ito at may card na nagsasabing: Ang galing mo kahapon sa concert. I’ll be watching you at Capones tonight. From your number one fan. Wala itong pangalan. Buong araw na iyon ay tampulan ako ng tukso ng mga tao. Kumalat ang tungkol sa bulaklak na simbilis pa ng hangin at kung kani-kaninong pangalan ang nabanggit na maaring mag-padala sa akin ng bulaklak at sabihin sa akin na sya ang aking number one fan.
Gusto kong malaman syempre kung sino iyon. Kinagabihan, pag-sundo sa akin ng mga ka-banda ko ay panay ang panunukso sa akin ng mga kasama ko tungkol sa bulaklak. “May secret admirer ka na pala ha! Pakilala mo sya sa amin pag nalaman mo na kung sino yun ha! Mga kuya mo kami, hindi ba?“ sabi nila sa akin. “hindi kaya si,“ sabi ni Angelo at sabay-sabay na naman silang kumanta ng... “Rico, Rico sa puso ko, damdamin ko’y hindi na mag-babago...“ “Tange! Pano namang si Kuya Rico yun eh, hello, paano naman nya ako hahangaan e, marami naman dyan na mas magaling sa akin,“ sabi ko. “Lam mo, yan ang problema sa iyo, wala kang elib sa sarili, eh! Baka naman hindi hangaan kundi magustuhan!“ Tukso ni Angelo habang hinahanda na nila ang mga gitara nila at lumabas naman si Mike para itanong sa crew kung OK na ang drums.
Lumabas na kami sa stage at nagulat kami na punong-puno ang Capones at siksikan pa nga ang mga tao sa likuran. “Good evening po!” bati ko sa kanila. “Oy, ang dami nyo, ah! Paalala lang po ha, lalo na sa mga nasa likuran. Ingatan nyo mga katabi nyo ha! Titignan-tignan nyo ha lalo na’t siksikan pa tayo dyan ha!” sabi ko. Palagi ko na lamang sinasabi ito. Kanino ko nga ba ito unang narinig? At sinimulan na namin ang show. Three songs na ang natutugtog namin ng may note na ipinasa sa akin ang isang crew at binasa ko ito, siyempre. “Oy, acknowledgements po tayo. Andito pala si Rico at Edward ng Rizal Underground, si Yael ng Sponge Cola, Marc at Jorel ng Kjwan, Myro ng Stonefree, Ruben, Jay, Mike, at Jhunjie ng Cueshé, Champ at Omnie ng Hale, Junjie, Bolichie at James ng Velcro at syempre, si Rap-rap, Mike, Angelo at Lester ng Wyrtapp. Yun na yun eh!” sabi ko matapos kong mabasa ang note na ibinigay sa akin. Isa kaya sa kanila ang sagot sa tanong ko?
Sa backstage pagkatapos ng gig ay nandoon si Edward. “Ei, Rap-rap. Ala ka talagang kupas. Galing-galing!“ sabi nito sabay tapik sa balikat ko. “Sandali nga pala gusto ka daw makausap ni Rics, eh,“ sabi nito. Bakit daw, Kuya Ed?“ tanong ko. “Ewan ko ba. Para namang hindi mo kilala si Rics. Alam mo naman yun, unpredictable,“ sagot nito. “Oh, eto na pala si Rics e!” sabi ni Ed at Umalis na sya sabay appear kay Rico.
“Hi, Rap-rap ang galing mo, ah!” bati ni Rico sa akin. “Hindi naman! May sasabihin ka daw sa akin?” tanong ko. “Ah. Nabalitaan ko may nag-bigay daw sa iyo ng boquet kanina?” sabi nito. “Pati ba naman ikaw!” sabi ko. “He he. Gusto mo bang malaman kung sino yon?” tanong ni Rics. “Siyempre naman!” sagot ko. Lumapit pa sya sa akin at nagka-lapit ang mga mukha namin. “Sandaliii!” sigaw ko. “Shh… Ito talaga, exagge ka naman masyado! May ibubulong lang ako sa iyo,” sabi ni Rics at lumapit siya sa akin. “Ako yun,” at tumayo na ulit siya ng tuwid. “At may itatanong sana ako sa iyo,” sabi nito at pinili nitong huwag pansinin ang gulat sa mukha ko. “Uhm… We’ve been friends for a while na and… ahh... I’m starting to...“ huminga sya ng malalim at... “Pwede ba kitang ligawan?“ sabi nya at nakita kong namumula sya. “Pero…” sabi ko. “Hindi, basta liligawan kita. Give me a chance, please,” sabi nya at hinawakan nya ang kamay ko. “Rics…” wala na akong ibang masabi kundi iyon… “Sige na, bye. I love you,“ sabi ni Rico at umalis na sya.
“Ano! Si Rico ang nag-bigay sa iyo ng bulaklak!” gulat na sabi ni Kuya Mike. “Sinabi ko na nga ba at may patutunguhan ang pagiging extra friendly sa iyo ni Kuya Rico, eh!” sabi ni Angelo na wari’y nanalo sya ng lotto. “Sandali, ano pang sinabi sa iyo ni Rico?” tanong ni Lester na naka-ngisi ring tulad nina Angelo. “Ano. Ahh…sabi nya, ano… yung… uhm…” hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanila ang sinabi ni Rico. “Ano!!!“ Sabi nilang lahat. “Liligawan daw nya ako!“ sigaw ko. At nag-sigawan sila. Parang yung sigaw ng mga fans ng La Salle ng natalo nito ang Ateneo sa final game sa UAAP. Parang yung sigaw ng fans nina Mark Herras at Jennylyn Mercado. “YESSS!!! Sinabi ko na nga ba at may gusto sa iyo si Rico! Sa lagkit ng tingin nun sa iyo pag nandyan ka sa harap nya! Pano ba yan, Mike. Yung 100 ko,” sabi ni Angelo. “Anong 100?” tanong ko. “Nag-pustahan kami ni Mike kung may gusto sa iyo si Rico o wala. E, tama ako, kaya may pera ako!” sagot ni Angelo. “Aba, ang mga lintik! Pinag-pustahan pa pala kami ni Rico!” sabi ko. “Sori, pinsan. I try to side with you na walang gusto sa iyo si Rico pero malay ko ba na meron nga pala, sabi ni Kuya Mike habang nag-aabot ng pera kay Angelo. “E, kung pag-uuntugin ko kaya kayong tatlo?” sabi ko. “oy, hindi ako kasama dyan, silang dalawa lang,“ sabi ni Lester.

Kinabukasan, ng labasan na sa school ay may nakita kaming malaking grupo na naka-paligid sa kung anong hindi namin makita dahil sa dami ng tao. “Anong meron?” tanong ko sa kaibigan ko. “Aba’y malay!” tugon nito. Tama namang merong dumaang babae na wari’y tuwang-tuwa. “Miss, anong meron?” tanong ko dito. “Si Rico Granada, nasa school! Binigyan pa nga nya ako ng autograph, eh!” sabi nito. “Watda!” sabi ko at pumunta ako sa pulutong ng mga tao. Napa-siksik ako at nakarating sa gitna. Andun nga si Rico at di-magkamayaw ang mga fans sa pagpapapirma sa kanya. “Rico!?” Sigaw ko at napag-tinginan ako ng mga tao. Tumingin din sa akin si Rico. Ngumiti ito at Nilapitan ako.
“Hi, Rap-rap! Kamustang school?” bati nito sa akin at nakita kong nag-bubulungan ang mga tao. “Anong ginagawa mo dito?” tanong ko. “Para sunduin kita. Tena, naka-park ang car sa admin,” sabi ni Rico, sabay akbay sa akin. “Ano ka ba? Baka mapag-kamalan tayong mag-boyfriend tayo!” sabi ko. “E, di buhatin ko na lang yang bag mo,” sabi nya sabay hablot ng bag ko at tumakbo sya. “Rico, wait!” sabi ko at hinabol ko sya hanggang admin.
Pag-dating ko sa may admin ay nandoon ang kotse nya at naka-tayo si Rico sa tabi nito. “Sakay na, Rap-rap!” sabi ni Rico at binuksan nito ang pinto ng passenger seat kung saan nandoon ang bag ko. “Thanks,” sabi ko at sumakay na kami. “Dun lang ako sa dorm namin. Susunduin ako nina Kuya Mike mamaya, may practice ang band,” sabi ko. “Kei, saan ang dorm mo?” tanong ni Rico. “Sa Project Four lang,” sabi ko.
“Saan ka ba talaga naka-tira?” tanong ni Rico. “Cavite ako actually. Dito na ako sa Manila nag-aral. Yung mga ka-banda ko Maynila talaga mga yun ako lang galing sa probinsya,” sabi ko. “Matagal na rin kaming hindi nag-ka-Cavite, ah,” sabi ni Rico. “Ay, oo. Last year pa yung sa Island Cove nyo di ba? Bakasyon ko nun, eh. Kaso may gig kami nun sa Saint Augustine tapos hindi na kami naka-habol kasi andaming tao, hindi agad kami naka-alis,” sabi ko. “Lam mo, meron ako lahat ng album nyo,” sabi ni Rico. “Ako, pasensya na, pero hindi ko kumpleto album nyo, eh. Tagal nyo na kasi. Eh medyo malayo din sa tinitirahan namin ang mga malls noon tsaka, hindi pa ako masyadong mahilig sa music noon. Mahilig man, sa mga senting music,“ sabi ko. “Hinde, OK lang yun. Eh, bakit ka naman nag-banda?“ sabi ni Rico. “Nabasa mo ba sa website namin yung tungkol sa ’mail-order vocalist’?” tanong ko. “Siguro, hindi ko na matandaan, e,” sagot ni Rico. “Noon kasing high school ako, dun ako nag-high school sa university na pinag-tuturuan ng mom ko. Minsan kasi, noong may acquaintance party sa college department ng mom ko, may tutugtog dapat na banda. Eh, nagka-problema noon. Hindi daw makaka-punta yung vocalist nila kay after school, dinampot ako galing sa high school tapos pinaki-usapan ako ng mga officers ng student org nila na kung pwede ay ako na lang daw ang pumalit,” sabi ko. “Ba’t naman ikaw ang ipinalit?” tanong ni Rico. “eh, ang nanay ko pala ay ipinag-dutdutan ako na mahilig daw akong kumanta. Kaya ayun, pumayag na ako. Tapos, that night, without practice, isinalang na ako sa band. Yun daw, according to my mom mula sa mga feedback from the audience ang aking shining moment. First time ko daw na hindi pumiyok. Gumagaling daw ako kapag kinakabahan ako. Tapos, everytime na may magpe-perform na banda tapos wala silang vocalist, ako na ang isinasalang. Kaya naging mail-order vocalist, isang text lang, darating ako,” pagtatapos ko. “Andito na tayo,” sabi ni Rico. “Hindi ko namalayan ah! Sige, thanks ha! Babay,” sabi ko at bumaba na ako ng kotse at kumaway kaway habang ito ay papalayo.
“Huuuy!” may sumundot pa sa tagiliran ko. “AHHH!!!” sigaw ko. Si Angelo lang pala. “Akala ko kung sinong lamang-lupa na, ikaw lang pala, echos ka!“ sabi ko. “Lamang-lupa ka dyan! Pero ako, alam ko kung sino ang kasabay mo. Kung sino ang nag-hatid sa iyo. Si...“ sabi ni Angelo at may song and dance routine na naman silang tatlo...“Rico, Rico sa puso mo, damdamin mo’y hindi na mag-babago. Huwag sanang mag-alala kuya, ang pinsan mo’y umiibig nang damuho…” sabi nilang tatlo at hindi lang ako ang inaawitan nila kundi pati ang Kuya Mike ko. “Akala ko ba ay may practice tayo?“ tanong ko. “Oo, magpe-perform daw tayo sa M TV Pilipinas,” sabi ni Lester. “Alam ‘nyo, malakas ang pakiramdam ko na mai-papanalo natin ito,“ sabi ko. “Talagang mai-papanalo natin ito, ngayong inspired pa ang ating lead vocalist,“ sabi ni Angelo. “To talaga!!!” sabi ko. “Umamin ka na kasi, pinsan. May gusto ka rin kay Rico, hinde ba?” sabi ni Kuya Mike. “Ano… Kasi…” hindi agad ako maka-sagot. Totoo, may gusto rin ako kay Rico. “Umamin ka na!!!” sabi ni Angelo at kiniliti na naman ako nito sa tagiliran. “OO!!! Oo, may gusto din ako kay Rico, masaya ka na?” sabi ko. “UUUYYYY!!!!”
Ilang buwan pa ang lumipas at patuloy lang sa panliligaw si Rico sa akin. Sinagot ko na rin siya matapos ng mahaba niyang pag-iintay. Ang sabi pa niya sa akin ay siya na daw ang pinaka-masayang lalaki noong sinagot ko siya. Dahil sa kanya ay lalo pa daw akong gumaling at madami akong nai-sulat na kanta. Lalong naging close ang bandang Wyrtapp at Rizal Underground dahil sa aming dalawa.

It was like a dream come true. Sino ba naman ang mag-aakalang magiging kami ng dati kong hinahangaan lang. Ang aking greatest musical influence na dating sinasabayan ko lamang sa tuwing tutugtugin ang kanta nila sa radyo. Parang itinadhana na kaming dalawa. “Rap-rap, hindi bawal ang mangarap. Hindi rin kita pinag-babawalang mangarap ng isang bagay na halos imposible. Dahil naniniwala ako na ang pangarap mo ay maabot mo kapag pinag-sikapan mo ito at kung ito ay para talaga sa iyo,” nakalimutan ko na kung sino ang nag-sabi sa akin niyan pero naniniwala ako sa kanya. Kung hindi ko ipinag-patuloy ang pagba-banda ay maaring hindi kami nagka-kilala ni Rico. Si Rico na nga kaya ang itinadhana para sa akin?
Masaya na sana ang lahat ngunit isang gabi ang nakapag-pabago ng lahat. Isang gabi na lasing na lasing si Rico ay sa bahay ko sya pinatulog. Baka mabangga pa sya pag nag-maneho siya. Oo, may bahay na akong naipa-tayo sa Project Four pa rin mula sa perang aking kinikita sa pag-kanta. At natulog na nga kaming magka-tabi. Sa kalagitnaan ng gabi ay may narinig akong binubulong siya. “Rita… Rita…” sinong Rita?
Ginising ko siya. “Gumising ka nga diyan, Rico!” sabi kong galit na galit. “Bakit, umaga na ba?” tanong niya habang bumabangon. “Sino si Rita? Sumagot ka! Babae mo si Rita noh? Sinabi ko na nga ba at ganyan ka!” sabi ko. “Rap-rap, mali ka. Hindi ko babae si Rita. Siya ay…” sabi ni Rico.. “Pwede ba! I’ve heard enough to know the truth! Hindi na ako makikinig sa sasabihin mo! Umalis ka na lang! Mula ngayon, break na tayo!“ sabi ko. “Bahala ka kung yan ang gusto mo!” sabi ni Rico at Umalis na siya. Lumabas ako ng terrace at nakita ko siyang sumakay sa sasakyan niya at Umalis.

Buong gabing iyon ay hindi ako mapa-lagay. Paano kung maaksidente si Rico? Lasing pa naman iyon. Bakit kasi hindi muna ako nakinig sa kanya? Humiga na ako sa kama ngunit hindi ako makatulog. Tinignan ko ang relo at mag-a-ala una na pala. Ano na kaya ang nangyayari kay Rico? Naisip ko na naman siya. At tumulo na ang luha ko. “Rico…” taghoy ko. “I’m sorry, Rico…. Sorry…” sabi ko habang patuloy pa rin akong Umiiyak…
“Ano? Bakit kayo nag-break ni Rico?” tanong sa akin ni Angelo ngunit hindi nila ako maka-usap ng matino. Lahat na yata ng pangungulit nila ay ginawa na nila ngunit wala itong epekto sa akin. Para akong timang na palaging naka-tulala sa hangin. Sa mga gig, madami ang nakapupuna na kulang na rin ako sa energy. Wala na daw yung dating buhay na inilalagay ko sa mga awitin na kinakanta ko. Wala na rin ang ngiting alam nila. Halatang may nag-bago sa akin.
Isang araw ay naka-salubong ko si Ed na may kasamang babae. “Hi, Rap-rap,” bati nito sa akin. “Hi, kuya Ed,” bati ko. “Ay, Rap-rap, eto nga pala si Rita,” pakilala nya sa akin sa babaeng kasama niya. Dahil dito ay may nabuong galit sa aking dibdib. “Half sister sya ni Rico. Close na close silang dalawa sa itsa’t-isa. Matagal na rin silang hindi nag-kikita. Sa America na kasi naka-tira si Rita,” dugtong ni Ed. “Ano? Ate ‘sya ni Rico?” sabi ko. “Oo, bakit wala ba siyang nababanggit sa iyo?” tanong ni Ed. “Wala, eh,” sabi ko. “Ganyan tyalaga ang kapatid ko, hindi pa rin nag-babgo. Nakalimutan lang siguro ’nya,“ sabi ni Rita. Ngunit nag-iisip ako ng ibang bagay. May naipakita na sa akin dati na picture si Rico ng isang babae na ate daw nya. “Ay, oo. May nabanggit sya sa akin,” sabi ko habang nangingilid ang luha ko. “Kuya, una na ako, ha. Bye,” sabi ko sabay takbo.Iyak ako ng iyak noong gabing iyon. Dapat talaga ay pinakinggan ko si Rico. Ako talaga ang mali.
Isang lingo ng gabi ay nag-sleep over sa bahay ko ang mga ka-banda ko. Nag-bukas sila nga radio ng mag-a-alas nuwebe na . “Bakit kayo nag-bukas ng radyo? Gabi na, ah,” tanong ko. “Alternative Nights ngayon, noh! Guest sina idol, Rizal Underground. Paano yan, wla munang matutulog, ha. Makikinig tayo hanggang twelve,” sabi ni Angelo na alangan ang tingin sa akin dahil baka tumutol ako. “Sige, OK lang,” sabi ko na ikinagulat nila.
Masaya talaga ang Alternative Nights. Ang gulo nina Ed, tawanan ng tawanan pero bihira kong marinig ang boses ni Rico. Tapos ay may nag-tanong kung ano ang story behind their new single ‘Sorry Na’. “Ah, yun. Si Rico ang makakasagot nyan kasi, sya ang sumulat nyan,” sabi ni Ed. “Yung ‘Sorry Na’ sinulat ko, mabilis lang. It’s a song na siyempre, humihingi ng sorry kasi may pagkukulang sya dun sa girl tapos gusto niyang magkabalikan ulit sila,” sabi ni Rico. Anong ibig sabihin nya dun? “Oo, uhm… it really happened. Di na lang namin sasabihin kung kanino pero talagang nangyari yun. Actually, hindi pa nga nya makalimutan yung girl, eh,“ sabi ni Ed. Tumulo na lang ang luha ko dahil nararamdaman kong si Rico ang tinutukoy nya. Niyakap ako ng mga ka-banda ko at sinabing, “Rap-rap, kahit na magulo kami at palagi ka na lang naming niloloko, andito kami. Alam namin na mahal na mahal mo si Rico at hindi mo siya makalimutan andito lang kami.“
Ng sumunod na linggo ay kami naman ng banda ko ang guest. Magulo din kami at pinilit ko na maki-gulo sa mga ka-banda ko at pinilit ko ring ngumiti. Pinilit kong ibalik ang dating energy na nasa pag-kanta ko at bawat tanong at request ng mga listeners ay ako ang sumasagot. May nag-tanong din kung ano ang story behind our new song ‘Sayang Naman’ at ako ang sumagot nito. “Ahh. Sunulat ko iyon na may naisip ako na kunwari, may isang couple na nag-away tapos akala ng girl niloko sya nga guy pero mali lang pala ang akala nya pero iniwan na sya ng guy, break na sila, pero hindi pa talaga nya nakaklimutan yung guy at gusto nya na balikan yng guy pero parang wala ng pag-asa,” sabi ko. Ilang minuto pa ay may nag-text sa cellphone ko. Si Rico. Matagal na rin syang hindi nagte-text sa akin. Pareho lang pala tayo. Nagsisisi din ako na madali akong nagalit sa iyo. I’m really sorry. May pagkakamali rin ako sa iyo. Mahal pa rin kita. Andito ngayon ako sa kabilang kalsada. Ang sabi ng text. “Excuse me, lalabas muna ako,” sabi ko at dali-dali akong lumabas ng booth.
Lumabas ako ng building ng radio station. Umuulan sa labas pero hindi ko ito pinansin. Nananabik na akong muling makita si Rico. Andun nga sa kabilang kalsada si Rico at kumakaway sya sa akin kahit na basang-basa rin siya. Tumawid sya ng kalsada at sinalubong ko siya. Nag-yakap kaming dalawa ng matagal. “Rico, I’m so sorry at hindi kita pinakinggan. Ang laki ng kasalanan ko sa iyo,” sabi ko. “Shh… wala na iyon sa akin. Basta mayakap lang ulit kita ay wala ng ibang mahalaga sa akin,” sabi ni Rico. Nagka-tinginan kaming dalawa at dahan-dahan ay nag-tagpo ang aming mga labi. Matagal na ring hindi ko naranasan ito. “Sandali, hindi pa nga pala tapos ang Alternative Nights!” sabi ko ng magka-hiwalay kami. “Tena,” sabi ni Rico at hinila nya ang kamay ko at sabay kamng pumasok ng building. Ito na ang pinaka-masayang araw sa buhay ko. Dahil itong araw na ito, nalaman ko na rin kung sino ang itinadhana para sa akin at alam kong si Rico nga ito…

Ulan

(NOTE: This Story is inspired by Rico Blanco kaya Rico na rin ang ginamit ko kasi nga, crush ko po kaya si Rico...Granada...malapit kase sa Granados...heeheh..pasensya na po kay Rico kung mejo napag-tripan ko sya...)

“Eto na! Ulaaan…” kasabay ng pag-awit ko ng mga unang linya ng chorus ng kantang ulan ay ang malakas na pag-buhos ng ulan na tila nakikibagay sa pakiramdam ng mga tao na nandoon sa open field sa Fort Bonifacio ang kaninang mahina at panaka-nakang ambon ay bigla na lamang lumakas katulad ng inaasahan ng marami. “Isigaw ’nyo ulit! Ulaaan..“ paghihikayat ko sa mga tao at itinutok ko ang mike sa direksiyon nila at lahat ay nag-awitan habang patuloy pa rin ang malakas na pag-buhos ng ulan na pati ako na nasa harapan nila ay naliligo na rin sa ulan. Natapos na ang kanta ngunit hindi pa rin tumitigil ang malakas na ulan. Tila nage-enjoy pa ’ata sa pagpapaligo sa aming lahat. “Alam ‘nyo. May natutunan ako ngayon. Dapat pala pag open ang venue hindi ko dapat kinakanta ang Ulan kasi, mababasa ang audience, mapipilitan din akong magpa-basa. Hindi, biro lang,” sabi ko. “Oh, etong last song namin. Wala lang, ahhh... favorite namin tong lahat. Angelo, ibagsak mo tol!” dadagdag ko at tinugtog ni Angelo ang intro ng gitara at nagsimula na rin akong kumanta. Pag-dating sa mabilis na chorus ay hindi ko na mapigilan ang magtampisaw sa stage na patuloy pa ring nababasa ng ulan.
Pagkatapos kong magpatuyo at makapag-palit ng damit ay sumunod na ang interview ng banda namin sa backstage. Siyempre, promote-promote ng album tapos… “Who would you like to perform or collaborate with you if you were given a chance?” tanong ng VJ. “Ah! Let’s start with Rap-rap,” sabi ni Angelo. “Ah, ako, gusto ko ang maka-collaborate ko kung mapag-bibigyan lang naman ha, si Rico Granada ng Rizal Underground, dream lang naman,” sagot ko sabay awit na naman ng mga ka-banda ko ang awit na palagi nilang pinang-loloko sa akin tuwing nababanggit ang pangalang Rico Granada. “Rico, Rico sa puso ko…” awit nilang lahat habang tiningnan ko na sila ng masama at nagsi-tigil na sila. Alam nilang mabubulilyaso ang interview kapag tiningnan ko na sila ng masama.
Ng dahil kasi sa bandang Rizal Underground ay nabuo ang aming banda. Nagkakilala kaming apat sa yahoo groups ng bandang ito. Nag-palitan ng mensahe tungkol sa aming sarili, nagka-tuwaang gumawa ng banda at sa kaarawan ni Ed ng Rizal Underground ay nag-simula na rin ang career naming apat. Mula noon ay nakilala na kami bilang Wiretap na binigyan na ng palayaw ng mga VJ, DJ, at iba pa na, “The younger version of Rizal Underground” tapos, yun na yun. Mabait naman sa amin at sa akin ang Rizal Underground pati na rin syempre si Rico.
Matapos ng concert ay diretso na agad ako sa dorm namin sa may Project 4 kasama ang ilan kong mga kaibigan na nag-tiyagang manuod ng concert. “Oy! Gabi na! Lights out na, ha! 8:00 pasok bukas, baka abutin tayo ng 12:00 sa pag-tulog. Ang mga alarm clock, ha, i-set! Bukas na kayo mag-kuwentuhan tungkol sa concert!” sabi ng ‘ate’ namin sa dorm.
Kinabukasan ay kaming mag-kakaibigan ang nangingilid ang luha. Hindi dahil sa nalulungkot kami o sobrang tuwa namin kundi pinipigil namin ang antok namin. Mag-a-alas dose na kasi kami ng makarating sa dorm tapos ay mag-a-ala una na ng makatulog kami ng dahil nga sa hangover namin mula sa concert. Ng break, habang nagre-reklamo na naman ako tungkol sa itsura ko, “Hala, laki na talaga eye bag ko! Pano yun e, may gig kami mamaya sa Capones?” sabi ko habang nananalamin. “Lumang reklamo,” tugon ng mga kaibigan ko. Palagi na lang akong conscious sa itsura ko kapag may gig kami. Pero bakit? Dahil may inaasahan akong tao na baka sakali ay nasa gig na iyon? Naputol ang pag-rereklamo ko ng may isang freshman na kilala ko lamang sa mukha ang lumapit sa akin, ”Miss, ikaw yung vocalist ng Wiretap di ba? May nagpapa-bigay po nito, sige po,” sabi nito at nag-lakad palayo. “Huy, sandali! Sinong – “ pero tumakbo na ang freshman. Isang boquet ng flowers ito at may card na nagsasabing: Ang galing mo kahapon sa concert. I’ll be watching you at Capones tonight. From your number one fan. Wala itong pangalan. Buong araw na iyon ay tampulan ako ng tukso ng mga tao. Kumalat ang tungkol sa bulaklak na simbilis pa ng hangin at kung kani-kaninong pangalan ang nabanggit na maaring mag-padala sa akin ng bulaklak at sabihin sa akin na sya ang aking number one fan.
Gusto kong malaman syempre kung sino iyon. Kinagabihan, pag-sundo sa akin ng mga ka-banda ko ay panay ang panunukso sa akin ng mga kasama ko tungkol sa bulaklak. “May secret admirer ka na pala ha! Pakilala mo sya sa amin pag nalaman mo na kung sino yun ha! Mga kuya mo kami, hindi ba?“ sabi nila sa akin. “hindi kaya si,“ sabi ni Angelo at sabay-sabay na naman silang kumanta ng... “Rico, Rico sa puso ko, damdamin ko’y hindi na mag-babago...“ “Tange! Pano namang si Kuya Rico yun eh, hello, paano naman nya ako hahangaan e, marami naman dyan na mas magaling sa akin,“ sabi ko. “Lam mo, yan ang problema sa iyo, wala kang elib sa sarili, eh! Baka naman hindi hangaan kundi magustuhan!“ Tukso ni Angelo habang hinahanda na nila ang mga gitara nila at lumabas naman si Mike para itanong sa crew kung OK na ang drums.
Lumabas na kami sa stage at nagulat kami na punong-puno ang Capones at siksikan pa nga ang mga tao sa likuran. “Good evening po!” bati ko sa kanila. “Oy, ang dami nyo, ah! Paalala lang po ha, lalo na sa mga nasa likuran. Ingatan nyo mga katabi nyo ha! Titignan-tignan nyo ha lalo na’t siksikan pa tayo dyan ha!” sabi ko. Palagi ko na lamang sinasabi ito. Kanino ko nga ba ito unang narinig? At sinimulan na namin ang show. Three songs na ang natutugtog namin ng may note na ipinasa sa akin ang isang crew at binasa ko ito, siyempre. “Oy, acknowledgements po tayo. Andito pala si Rico at Edward ng Rizal Underground, si Yael ng Sponge Cola, Marc at Jorel ng Kjwan, Myro ng Stonefree, Ruben, Jay, Mike, at Jhunjie ng Cueshé, Champ at Omnie ng Hale, Junjie, Bolichie at James ng Velcro at syempre, si Rap-rap, Mike, Angelo at Lester ng Wyrtapp. Yun na yun eh!” sabi ko matapos kong mabasa ang note na ibinigay sa akin. Isa kaya sa kanila ang sagot sa tanong ko?
Sa backstage pagkatapos ng gig ay nandoon si Edward. “Ei, Rap-rap. Ala ka talagang kupas. Galing-galing!“ sabi nito sabay tapik sa balikat ko. “Sandali nga pala gusto ka daw makausap ni Rics, eh,“ sabi nito. Bakit daw, Kuya Ed?“ tanong ko. “Ewan ko ba. Para namang hindi mo kilala si Rics. Alam mo naman yun, unpredictable,“ sagot nito. “Oh, eto na pala si Rics e!” sabi ni Ed at Umalis na sya sabay appear kay Rico.
“Hi, Rap-rap ang galing mo, ah!” bati ni Rico sa akin. “Hindi naman! May sasabihin ka daw sa akin?” tanong ko. “Ah. Nabalitaan ko may nag-bigay daw sa iyo ng boquet kanina?” sabi nito. “Pati ba naman ikaw!” sabi ko. “He he. Gusto mo bang malaman kung sino yon?” tanong ni Rics. “Siyempre naman!” sagot ko. Lumapit pa sya sa akin at nagka-lapit ang mga mukha namin. “Sandaliii!” sigaw ko. “Shh… Ito talaga, exagge ka naman masyado! May ibubulong lang ako sa iyo,” sabi ni Rics at lumapit siya sa akin. “Ako yun,” at tumayo na ulit siya ng tuwid. “At may itatanong sana ako sa iyo,” sabi nito at pinili nitong huwag pansinin ang gulat sa mukha ko. “Uhm… We’ve been friends for a while na and… ahh... I’m starting to...“ huminga sya ng malalim at... “Pwede ba kitang ligawan?“ sabi nya at nakita kong namumula sya. “Pero…” sabi ko. “Hindi, basta liligawan kita. Give me a chance, please,” sabi nya at hinawakan nya ang kamay ko. “Rics…” wala na akong ibang masabi kundi iyon… “Sige na, bye. I love you,“ sabi ni Rico at umalis na sya.
“Ano! Si Rico ang nag-bigay sa iyo ng bulaklak!” gulat na sabi ni Kuya Mike. “Sinabi ko na nga ba at may patutunguhan ang pagiging extra friendly sa iyo ni Kuya Rico, eh!” sabi ni Angelo na wari’y nanalo sya ng lotto. “Sandali, ano pang sinabi sa iyo ni Rico?” tanong ni Lester na naka-ngisi ring tulad nina Angelo. “Ano. Ahh…sabi nya, ano… yung… uhm…” hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanila ang sinabi ni Rico. “Ano!!!“ Sabi nilang lahat. “Liligawan daw nya ako!“ sigaw ko. At nag-sigawan sila. Parang yung sigaw ng mga fans ng La Salle ng natalo nito ang Ateneo sa final game sa UAAP. Parang yung sigaw ng fans nina Mark Herras at Jennylyn Mercado. “YESSS!!! Sinabi ko na nga ba at may gusto sa iyo si Rico! Sa lagkit ng tingin nun sa iyo pag nandyan ka sa harap nya! Pano ba yan, Mike. Yung 100 ko,” sabi ni Angelo. “Anong 100?” tanong ko. “Nag-pustahan kami ni Mike kung may gusto sa iyo si Rico o wala. E, tama ako, kaya may pera ako!” sagot ni Angelo. “Aba, ang mga lintik! Pinag-pustahan pa pala kami ni Rico!” sabi ko. “Sori, pinsan. I try to side with you na walang gusto sa iyo si Rico pero malay ko ba na meron nga pala, sabi ni Kuya Mike habang nag-aabot ng pera kay Angelo. “E, kung pag-uuntugin ko kaya kayong tatlo?” sabi ko. “oy, hindi ako kasama dyan, silang dalawa lang,“ sabi ni Lester.

Kinabukasan, ng labasan na sa school ay may nakita kaming malaking grupo na naka-paligid sa kung anong hindi namin makita dahil sa dami ng tao. “Anong meron?” tanong ko sa kaibigan ko. “Aba’y malay!” tugon nito. Tama namang merong dumaang babae na wari’y tuwang-tuwa. “Miss, anong meron?” tanong ko dito. “Si Rico Granada, nasa school! Binigyan pa nga nya ako ng autograph, eh!” sabi nito. “Watda!” sabi ko at pumunta ako sa pulutong ng mga tao. Napa-siksik ako at nakarating sa gitna. Andun nga si Rico at di-magkamayaw ang mga fans sa pagpapapirma sa kanya. “Rico!?” Sigaw ko at napag-tinginan ako ng mga tao. Tumingin din sa akin si Rico. Ngumiti ito at Nilapitan ako.
“Hi, Rap-rap! Kamustang school?” bati nito sa akin at nakita kong nag-bubulungan ang mga tao. “Anong ginagawa mo dito?” tanong ko. “Para sunduin kita. Tena, naka-park ang car sa admin,” sabi ni Rico, sabay akbay sa akin. “Ano ka ba? Baka mapag-kamalan tayong mag-boyfriend tayo!” sabi ko. “E, di buhatin ko na lang yang bag mo,” sabi nya sabay hablot ng bag ko at tumakbo sya. “Rico, wait!” sabi ko at hinabol ko sya hanggang admin.
Pag-dating ko sa may admin ay nandoon ang kotse nya at naka-tayo si Rico sa tabi nito. “Sakay na, Rap-rap!” sabi ni Rico at binuksan nito ang pinto ng passenger seat kung saan nandoon ang bag ko. “Thanks,” sabi ko at sumakay na kami. “Dun lang ako sa dorm namin. Susunduin ako nina Kuya Mike mamaya, may practice ang band,” sabi ko. “Kei, saan ang dorm mo?” tanong ni Rico. “Sa Project Four lang,” sabi ko.
“Saan ka ba talaga naka-tira?” tanong ni Rico. “Cavite ako actually. Dito na ako sa Manila nag-aral. Yung mga ka-banda ko Maynila talaga mga yun ako lang galing sa probinsya,” sabi ko. “Matagal na rin kaming hindi nag-ka-Cavite, ah,” sabi ni Rico. “Ay, oo. Last year pa yung sa Island Cove nyo di ba? Bakasyon ko nun, eh. Kaso may gig kami nun sa Saint Augustine tapos hindi na kami naka-habol kasi andaming tao, hindi agad kami naka-alis,” sabi ko. “Lam mo, meron ako lahat ng album nyo,” sabi ni Rico. “Ako, pasensya na, pero hindi ko kumpleto album nyo, eh. Tagal nyo na kasi. Eh medyo malayo din sa tinitirahan namin ang mga malls noon tsaka, hindi pa ako masyadong mahilig sa music noon. Mahilig man, sa mga senting music,“ sabi ko. “Hinde, OK lang yun. Eh, bakit ka naman nag-banda?“ sabi ni Rico. “Nabasa mo ba sa website namin yung tungkol sa ’mail-order vocalist’?” tanong ko. “Siguro, hindi ko na matandaan, e,” sagot ni Rico. “Noon kasing high school ako, dun ako nag-high school sa university na pinag-tuturuan ng mom ko. Minsan kasi, noong may acquaintance party sa college department ng mom ko, may tutugtog dapat na banda. Eh, nagka-problema noon. Hindi daw makaka-punta yung vocalist nila kay after school, dinampot ako galing sa high school tapos pinaki-usapan ako ng mga officers ng student org nila na kung pwede ay ako na lang daw ang pumalit,” sabi ko. “Ba’t naman ikaw ang ipinalit?” tanong ni Rico. “eh, ang nanay ko pala ay ipinag-dutdutan ako na mahilig daw akong kumanta. Kaya ayun, pumayag na ako. Tapos, that night, without practice, isinalang na ako sa band. Yun daw, according to my mom mula sa mga feedback from the audience ang aking shining moment. First time ko daw na hindi pumiyok. Gumagaling daw ako kapag kinakabahan ako. Tapos, everytime na may magpe-perform na banda tapos wala silang vocalist, ako na ang isinasalang. Kaya naging mail-order vocalist, isang text lang, darating ako,” pagtatapos ko. “Andito na tayo,” sabi ni Rico. “Hindi ko namalayan ah! Sige, thanks ha! Babay,” sabi ko at bumaba na ako ng kotse at kumaway kaway habang ito ay papalayo.
“Huuuy!” may sumundot pa sa tagiliran ko. “AHHH!!!” sigaw ko. Si Angelo lang pala. “Akala ko kung sinong lamang-lupa na, ikaw lang pala, echos ka!“ sabi ko. “Lamang-lupa ka dyan! Pero ako, alam ko kung sino ang kasabay mo. Kung sino ang nag-hatid sa iyo. Si...“ sabi ni Angelo at may song and dance routine na naman silang tatlo...“Rico, Rico sa puso mo, damdamin mo’y hindi na mag-babago. Huwag sanang mag-alala kuya, ang pinsan mo’y umiibig nang damuho…” sabi nilang tatlo at hindi lang ako ang inaawitan nila kundi pati ang Kuya Mike ko. “Akala ko ba ay may practice tayo?“ tanong ko. “Oo, magpe-perform daw tayo sa M TV Pilipinas,” sabi ni Lester. “Alam ‘nyo, malakas ang pakiramdam ko na mai-papanalo natin ito,“ sabi ko. “Talagang mai-papanalo natin ito, ngayong inspired pa ang ating lead vocalist,“ sabi ni Angelo. “To talaga!!!” sabi ko. “Umamin ka na kasi, pinsan. May gusto ka rin kay Rico, hinde ba?” sabi ni Kuya Mike. “Ano… Kasi…” hindi agad ako maka-sagot. Totoo, may gusto rin ako kay Rico. “Umamin ka na!!!” sabi ni Angelo at kiniliti na naman ako nito sa tagiliran. “OO!!! Oo, may gusto din ako kay Rico, masaya ka na?” sabi ko. “UUUYYYY!!!!”
Ilang buwan pa ang lumipas at patuloy lang sa panliligaw si Rico sa akin. Sinagot ko na rin siya matapos ng mahaba niyang pag-iintay. Ang sabi pa niya sa akin ay siya na daw ang pinaka-masayang lalaki noong sinagot ko siya. Dahil sa kanya ay lalo pa daw akong gumaling at madami akong nai-sulat na kanta. Lalong naging close ang bandang Wyrtapp at Rizal Underground dahil sa aming dalawa.

It was like a dream come true. Sino ba naman ang mag-aakalang magiging kami ng dati kong hinahangaan lang. Ang aking greatest musical influence na dating sinasabayan ko lamang sa tuwing tutugtugin ang kanta nila sa radyo. Parang itinadhana na kaming dalawa. “Rap-rap, hindi bawal ang mangarap. Hindi rin kita pinag-babawalang mangarap ng isang bagay na halos imposible. Dahil naniniwala ako na ang pangarap mo ay maabot mo kapag pinag-sikapan mo ito at kung ito ay para talaga sa iyo,” nakalimutan ko na kung sino ang nag-sabi sa akin niyan pero naniniwala ako sa kanya. Kung hindi ko ipinag-patuloy ang pagba-banda ay maaring hindi kami nagka-kilala ni Rico. Si Rico na nga kaya ang itinadhana para sa akin?
Masaya na sana ang lahat ngunit isang gabi ang nakapag-pabago ng lahat. Isang gabi na lasing na lasing si Rico ay sa bahay ko sya pinatulog. Baka mabangga pa sya pag nag-maneho siya. Oo, may bahay na akong naipa-tayo sa Project Four pa rin mula sa perang aking kinikita sa pag-kanta. At natulog na nga kaming magka-tabi. Sa kalagitnaan ng gabi ay may narinig akong binubulong siya. “Rita… Rita…” sinong Rita?
Ginising ko siya. “Gumising ka nga diyan, Rico!” sabi kong galit na galit. “Bakit, umaga na ba?” tanong niya habang bumabangon. “Sino si Rita? Sumagot ka! Babae mo si Rita noh? Sinabi ko na nga ba at ganyan ka!” sabi ko. “Rap-rap, mali ka. Hindi ko babae si Rita. Siya ay…” sabi ni Rico.. “Pwede ba! I’ve heard enough to know the truth! Hindi na ako makikinig sa sasabihin mo! Umalis ka na lang! Mula ngayon, break na tayo!“ sabi ko. “Bahala ka kung yan ang gusto mo!” sabi ni Rico at Umalis na siya. Lumabas ako ng terrace at nakita ko siyang sumakay sa sasakyan niya at Umalis.

Buong gabing iyon ay hindi ako mapa-lagay. Paano kung maaksidente si Rico? Lasing pa naman iyon. Bakit kasi hindi muna ako nakinig sa kanya? Humiga na ako sa kama ngunit hindi ako makatulog. Tinignan ko ang relo at mag-a-ala una na pala. Ano na kaya ang nangyayari kay Rico? Naisip ko na naman siya. At tumulo na ang luha ko. “Rico…” taghoy ko. “I’m sorry, Rico…. Sorry…” sabi ko habang patuloy pa rin akong Umiiyak…
“Ano? Bakit kayo nag-break ni Rico?” tanong sa akin ni Angelo ngunit hindi nila ako maka-usap ng matino. Lahat na yata ng pangungulit nila ay ginawa na nila ngunit wala itong epekto sa akin. Para akong timang na palaging naka-tulala sa hangin. Sa mga gig, madami ang nakapupuna na kulang na rin ako sa energy. Wala na daw yung dating buhay na inilalagay ko sa mga awitin na kinakanta ko. Wala na rin ang ngiting alam nila. Halatang may nag-bago sa akin.
Isang araw ay naka-salubong ko si Ed na may kasamang babae. “Hi, Rap-rap,” bati nito sa akin. “Hi, kuya Ed,” bati ko. “Ay, Rap-rap, eto nga pala si Rita,” pakilala nya sa akin sa babaeng kasama niya. Dahil dito ay may nabuong galit sa aking dibdib. “Half sister sya ni Rico. Close na close silang dalawa sa itsa’t-isa. Matagal na rin silang hindi nag-kikita. Sa America na kasi naka-tira si Rita,” dugtong ni Ed. “Ano? Ate ‘sya ni Rico?” sabi ko. “Oo, bakit wala ba siyang nababanggit sa iyo?” tanong ni Ed. “Wala, eh,” sabi ko. “Ganyan tyalaga ang kapatid ko, hindi pa rin nag-babgo. Nakalimutan lang siguro ’nya,“ sabi ni Rita. Ngunit nag-iisip ako ng ibang bagay. May naipakita na sa akin dati na picture si Rico ng isang babae na ate daw nya. “Ay, oo. May nabanggit sya sa akin,” sabi ko habang nangingilid ang luha ko. “Kuya, una na ako, ha. Bye,” sabi ko sabay takbo.Iyak ako ng iyak noong gabing iyon. Dapat talaga ay pinakinggan ko si Rico. Ako talaga ang mali.
Isang lingo ng gabi ay nag-sleep over sa bahay ko ang mga ka-banda ko. Nag-bukas sila nga radio ng mag-a-alas nuwebe na . “Bakit kayo nag-bukas ng radyo? Gabi na, ah,” tanong ko. “Alternative Nights ngayon, noh! Guest sina idol, Rizal Underground. Paano yan, wla munang matutulog, ha. Makikinig tayo hanggang twelve,” sabi ni Angelo na alangan ang tingin sa akin dahil baka tumutol ako. “Sige, OK lang,” sabi ko na ikinagulat nila.
Masaya talaga ang Alternative Nights. Ang gulo nina Ed, tawanan ng tawanan pero bihira kong marinig ang boses ni Rico. Tapos ay may nag-tanong kung ano ang story behind their new single ‘Sorry Na’. “Ah, yun. Si Rico ang makakasagot nyan kasi, sya ang sumulat nyan,” sabi ni Ed. “Yung ‘Sorry Na’ sinulat ko, mabilis lang. It’s a song na siyempre, humihingi ng sorry kasi may pagkukulang sya dun sa girl tapos gusto niyang magkabalikan ulit sila,” sabi ni Rico. Anong ibig sabihin nya dun? “Oo, uhm… it really happened. Di na lang namin sasabihin kung kanino pero talagang nangyari yun. Actually, hindi pa nga nya makalimutan yung girl, eh,“ sabi ni Ed. Tumulo na lang ang luha ko dahil nararamdaman kong si Rico ang tinutukoy nya. Niyakap ako ng mga ka-banda ko at sinabing, “Rap-rap, kahit na magulo kami at palagi ka na lang naming niloloko, andito kami. Alam namin na mahal na mahal mo si Rico at hindi mo siya makalimutan andito lang kami.“
Ng sumunod na linggo ay kami naman ng banda ko ang guest. Magulo din kami at pinilit ko na maki-gulo sa mga ka-banda ko at pinilit ko ring ngumiti. Pinilit kong ibalik ang dating energy na nasa pag-kanta ko at bawat tanong at request ng mga listeners ay ako ang sumasagot. May nag-tanong din kung ano ang story behind our new song ‘Sayang Naman’ at ako ang sumagot nito. “Ahh. Sunulat ko iyon na may naisip ako na kunwari, may isang couple na nag-away tapos akala ng girl niloko sya nga guy pero mali lang pala ang akala nya pero iniwan na sya ng guy, break na sila, pero hindi pa talaga nya nakaklimutan yung guy at gusto nya na balikan yng guy pero parang wala ng pag-asa,” sabi ko. Ilang minuto pa ay may nag-text sa cellphone ko. Si Rico. Matagal na rin syang hindi nagte-text sa akin. Pareho lang pala tayo. Nagsisisi din ako na madali akong nagalit sa iyo. I’m really sorry. May pagkakamali rin ako sa iyo. Mahal pa rin kita. Andito ngayon ako sa kabilang kalsada. Ang sabi ng text. “Excuse me, lalabas muna ako,” sabi ko at dali-dali akong lumabas ng booth.
Lumabas ako ng building ng radio station. Umuulan sa labas pero hindi ko ito pinansin. Nananabik na akong muling makita si Rico. Andun nga sa kabilang kalsada si Rico at kumakaway sya sa akin kahit na basang-basa rin siya. Tumawid sya ng kalsada at sinalubong ko siya. Nag-yakap kaming dalawa ng matagal. “Rico, I’m so sorry at hindi kita pinakinggan. Ang laki ng kasalanan ko sa iyo,” sabi ko. “Shh… wala na iyon sa akin. Basta mayakap lang ulit kita ay wala ng ibang mahalaga sa akin,” sabi ni Rico. Nagka-tinginan kaming dalawa at dahan-dahan ay nag-tagpo ang aming mga labi. Matagal na ring hindi ko naranasan ito. “Sandali, hindi pa nga pala tapos ang Alternative Nights!” sabi ko ng magka-hiwalay kami. “Tena,” sabi ni Rico at hinila nya ang kamay ko at sabay kamng pumasok ng building. Ito na ang pinaka-masayang araw sa buhay ko. Dahil itong araw na ito, nalaman ko na rin kung sino ang itinadhana para sa akin at alam kong si Rico nga ito…

-Roma Airia P. Garcia

P.S. still typing Ulan part Two. wait nyo na lang post ko na lang ung mga natira sa computer namin